Vanavond is het tijd voor een flinke trip down memory lane in de Muziekgieterij. Het Belgische dEUS zakt af naar Maastricht om hun iconische debuutplaat ‘Worst Case Scenario’ en opvolger ‘In A Bar, Under The Sea’ te vieren. Een jubileumtour die bijna op zijn einde loopt, maar eerst nog een stop maakt in een uitverkochte grote zaal.
Om half negen staat de Muziekgieterij tot de nok gevuld. Echt niemand kan er nog bij en de temperatuur in de zaal begint langzaam omhoog te kruipen. Een voorprogramma is er niet en iets later dan gepland verschijnen de Belgen op het podium.
Frontman Tom Barman opent lachend met de opmerking dat het weer tijd is voor “de jaarlijkse afspraak in Maastricht”, al is deze editie toch net wat specialer. De band is namelijk bijna aan het einde gekomen van deze jubileumtour, hierna volgen enkel nog een paar festivalshows. Maastricht speelde in dit jubileum een bijzondere rol, vertelt Tom Barman: “Hier zijn we gestart. Jullie krijgen zowel het aperitief als het digestief.” Vanavond is het tijd voor dat digestief.
Hoewel het concert begint met een gezellig praatje, blijkt dat meteen ook zowat het enige interactieve moment van de avond. Zodra de eerste noten ingezet worden, laat dEUS vooral de muziek spreken. En hoe. Meer dan anderhalf uur lang wordt de zaal getrakteerd op een indrukwekkend strakke show.
Bij het tweede nummer ‘Via’ barst de nostalgische trip voor het publiek echt los. De zaal komt meteen in beweging. Mensen dansen, zingen mee en lijken samen teruggeslingerd te worden naar de jaren negentig. De nummers volgen elkaar in een razend tempo op, zonder veel ademruimte. Tijdens ‘Secret Hell’ en ‘Right As Rain’ zakt het tempo even. Geen overbodige luxe, want ondertussen voelt de zaal meer als een sauna dan als een concertzaal.
Daarna gaat de volumeknop weer genadeloos omhoog en daar blijft hij ook. Elk nummer klinkt raak, het geluid is goed en de band speelt alsof deze platen gisteren nog opgenomen werden. Vooral dat is bijzonder, aangezien Tom Barman en Klaas Janzoons de enige twee muzikanten zijn van de vaste kern die nog op het podium staan. Na ‘Great American Nude’ volgt een van de beste momenten van de avond: ‘Hotellounge (Be the Death of Me)’. Vanaf de eerste tonen staat het publiek op scherp. De hele zaal verandert in een karaokebar waar iedereen uit volle borst staat mee te zingen. Mensen pakken elkaar vast en er wordt echt genoten. Het is een kippenvelmoment. Ook tijdens publieksfavorieten ‘Suds & Soda’ en ‘Little Arithmetics’ blijft de energie moeiteloos overeind.
De band sluit uiteindelijk af met een encore bestaande uit ‘Roses’ en ‘Disappointed in the Sun’. Tegen die tijd heeft de zaal ook echt het kookpunt bereikt. Onze Zuiderburen bewijzen weer waar ze zo geweldig goed in zijn. Het is duidelijk waarom ze zonder moeite keer op keer deze zaal uitverkopen. Een klein halfuur later dan voorzien stappen we weer naar buiten: bezweet en vooral compleet voldaan.
