JOA26: Papa Roach neemt ons mee in de nu-metal tijdmachine
Een nostalgische trip die vooral draait op de oude hits
Meer dan vijfentwintig jaar na hun doorbraak met Infest blijft Papa Roach een van de meest herkenbare namen uit de nu-metalgeneratie. Waar veel tijdgenoten zijn verdwenen, blijft de band nieuwe muziek uitbrengen met invloeden uit alternatieve rock, hardrock en moderne metal. Toch zijn het uiteindelijk de klassiekers die het publiek massaal laten meezingen, met ‘Last Resort’ als onvermijdelijk hoogtepunt.
Eigenlijk kunnen we hier onze recensie van gisteren over The Offspring erbij pakken. Want hoe relevant is Papa Roach anno 2026 nog? Toch opent de band sterk met het relatief nieuwe ‘Even If It Kills Me’ (2024). Op de eerste rij zien we alle leeftijden: van veertigers die in 2000 naar de Free Record Shop gingen voor hun exemplaar van Infest tot tieners en jonge kinderen die nog nooit van die hele Free Record Shop hebben gehoord. Met die laatste groep krijgen we al snel medelijden, want de ene na de andere crowdsurfer vliegt over hun hoofden. Gelukkig is daar frontman Jacoby Shaddix, die tijdens ‘...To Be Loved’ (live steevast voorzien van een stukje ‘Blitzkrieg Bop’) het publiek induikt en onderweg zelfs de vangploeg een handje helpt.
De band heeft groots uitgepakt. Visuals, pyro en lichteffecten zijn er in overvloed. Het past ergens perfect bij Papa Roach, want eigenlijk is alles een beetje over the top. Helemaal authentiek voelt het niet altijd. De grapjes en opmerkingen van Shaddix lijken ingestudeerd en ook zijn gebaren en bewegingen ogen soms net iets te bedacht. Maar dat mag de pret niet drukken, want bij ‘Getting Away With Murder’ overstemt het publiek zijn zang moeiteloos.
"It's all about family," roept Shaddix. En dus heeft hij zijn zoons meegenomen. Bij ‘See U in Hell’ mag Jagger Shaddix meerapppen en tijdens ‘BRAINDEAD’ krijgt Brixton Shaddix ook een moment op het podium. Het past eigenlijk wel bij het publiek, waar jong en oud zij aan zij staat mee te zingen en te springen.
Halverwege raakt de vaart er wel even uit. We krijgen een stukje ‘California Love’ van 2Pac, gevolgd door een uitgebreid voorstelrondje. Gelukkig blijft de energie in de tent hoog. Zeker wanneer ‘Scars’ wordt ingezet. Een bomvolle tent die uit volle borst"Go fix yourself" meebrult blijft indrukwekkend, ook ruim twintig jaar na het verschijnen van het nummer. Even later spot Shaddix een Colombiaanse vlag en zingt hij het refrein van ‘Scars’ moeiteloos in het Spaans. Sowieso is de frontman vanavond bijzonder goed bij stem.
De toegift begint sterk met ‘Between Angels and Insects’, waarna de band ons volgens eigen zeggen meeneemt in de nu-metal-tijdmachine. Wat is dat toch met headliners die denken dat een medley met covers noodzakelijk is? We krijgen stukjes van ‘Blind’, ‘My Own Summer (Shove It)’, ‘Break Stuff’ en ‘Chop Suey!’. Best leuk, maar eigenlijk totaal overbodig. De tijdmachine eindigt uiteraard met ‘Last Resort’, het nummer waar iedereen op heeft gewacht.
Papa Roach is vanavond een waardige headliner. De band zet een grootse show neer, speelt de grote hits en ook de nieuwere nummers komen live prima uit de verf. Vernieuwend is het allemaal niet; Papa Roach blijft trouw aan de sound waarmee de band begin deze eeuw doorbrak. Jammer dat het hier en daar wat ingestudeerd overkomt, maar net als The Offspring bewijst Papa Roach vooral één ding: dit blijft simpelweg uitstekend festivalvoer.
