September staat dicht bepakt, we hebben Belgen op bezoek. De jonge punkband Gender Reveal Atomic Bomb brengt veel energie mee uit ons buurlandje en vertelt ons dat iedereen welkom is in hun punkscene.
Het ziet eruit als een wedstrijd ‘wie kan het hardst dansen, de zaal of de zangeres?’ De energie die de band naar Sniester mee heeft gebracht, doet hun naam zeer nauwkeurig klinken. “Elke keer dat ik gender reveal zeg, schreeuwen jullie atomic bomb!” Gender reveal parties zijn onzin, dans jezelf los en tover je gender om in een atoomwapen. Als massavernietigingswapens kunnen we samen de wereld veranderen. En dat is zeker de missie van deze band.
Stilistisch komen de jaren ‘80 weer tot leven. De bassist heeft een grote bos krullen en zwarte eyeliner. Hij vliegt het hele fretboard over in rap tempo, terwijl de gitarist snerpende solo's speelt. Muzikaal steken ze goed in elkaar. In rap tempo veranderen ze van maatsoort en volgen elkaar met precisie. Hier tussendoor vliegt de zangeres van hot naar her. Zingen kan ze zeker, hard en hoog. Maar ook laag, soms wordt de menigte verrast door een diepe growl. Iedereen is welkom bij deze punkband: “Girls to the front!” wordt er geschreeuwd, en de meiden in de zaal laten zich dat geen tweede keer vertellen.
Het laatste nummer wordt aangekondigd door een diepe growl: “Start bouncing!" Het barpersoneel van September springt blij mee met het publiek. Even heeft iedereen zijn gender bij de deur achtergelaten en zijn ze allemaal omgetoverd in massavernietigingswapens.
Een lokale man stond samen met een fan gedurende het hele concert vooraan druk iedereen toe te wapperen; zowel de band als de moshpit.
