Hoewel hij inmiddels al meer dan twintig jaar meedraait in de Nederlandse muziekscene, is Sefs carrière net als Rome ook niet in een jaar gebouwd. Maar hij is meesterlijker dan ooit. Met visuals in de bekende ‘lieve monsters-branding’ met simpele teksten, woorden en vormen zegent de woordkunstenaar het publiek met de extreme contrasten van het bestaan.
Met de najaarstour van zijn in juni gereleasede album lieve monsters speelt Sef voor het eerst de grote zaal van de Effenaar plat. Voor het eerst? Ja, voor het eerst. Want waar hij voor vele jaren bekendstond als ‘De Leven-zanger’, heeft de jongere generatie aangehaakt op zijn scherpe expressieve muziek over existentiële angsten. “Ik neem dit niet voor lief, dit is niet vanzelfsprekend,” zegt Gnaoui alias Sef dan ook. “Jullie hadden ook ergens anders naartoe kunnen gaan.”
Omringd door een cirkel vol lichten staat Sef in een rode longsleeve met de spot op hem gericht. De show is uitgedacht, maar kwetsbaar tegelijk: “Soms gaat het niet zo goed met je, maar dan zien mensen dat niet. Ze zien alleen het glimmende porselein, maar ze zien niet hoe kwetsbaar het is. Als je het laat vallen valt het snel kapot en is het moeilijk te lijmen. Zeg het tegen iemand!”
Om in Sefs woorden te blijven: er is maar een goed systeem, en dat is een geluidssysteem. En jemig, dat systeem is goed. De synths en elektronische, computerachtige soundscapes staan loeihard en markeren de shift van Ik zou voor veel willen sterven maar niet voor een vlag naar lieve monsters. Dit is ook te horen bij h-e-l-p, waar de zaal Sef spellingles geeft. “Help mij even!” roept hij, waarna het publiek “help mij au(fucking)b” spelt. Grappig, maar ook pijnlijk dubbel.
Als niet iedereen al bezweet was na het-shirt-zwaaiende Shirt Uit en bouncey oeps, dan bezorgt de Song van het Jaar wel de climax. Voor alles bang, wat hij samen met Wende in een nieuw jasje uitbracht begin januari, brengt het publiek tot maximale extase. Het is ironisch: dansen alsof je leven ervanaf hangt, terwijl je “voor alles bang, voor alles altijd bang” meeschreeuwt. Het kenmerkt Gnaoui als geen ander: huilend dansen en dansend huilen. Net als groen en rood, moeten ook muziek en tekst een andere kleur hebben. De afsluiter is dan ook titelsong lieve monsters, waarmee hij op het balkon verschijnt. In de kalmte van de song wordt dan écht duidelijk: Sef meent elk woord dat hij zegt, perfect afgewogen.
Zijn evolutie is indrukwekkend, en hij is nog niet klaar. Op 10 december 2026 staat hij met zijn grootste soloshow tot nu toe in de AFAS Live. Sef is in topvorm.
