Afgelopen vrijdag stond de foyer in de Hall of Fame in het teken van Schmetterfest; een avond georganiseerd door het Tilburgse cassettebandlabel Schmetterling Records. Met een line-up van drie compleet verschillende bands was het een avond vol energie, moshpits en passie. Omstander, F.I.X. en Straydog lieten hun beste kant zien deze avond en stelden geen van allen teleur.
Voor je harde, Nederlandstalige punkrock moet je bij aftrappers Omstander zijn. Druk is het nog niet bij het Brabants-Limburgse collectief (met leden van onder andere Prey, Videocall en Orkestr), maar laat het aan drummer Myron Berger over om de leegte dicht te smeren met harde-doch-strakke patronen. ‘Deze band is wat je krijgt als je melancholische millennials bij elkaar brengt!’, roept frontman Fouad El Hamdaoui en daar is geen woord van gelogen. Met titels als ‘Me, Myself & Why’ kun je gaan zelfreflecteren in de (bescheiden) moshpit vooraan, en wordt het wat moeizame begin meer dan ruimschoots gecompenseerd.
Bij F.I.X. bevinden we onszelf weer in een andere wereld. Met hun vintage look lijken de Maastrichtenaren rechtstreeks uit de jaren 70 gekomen en dat beperkt zich niet alleen maar tot hun klederdracht. Stevige blues- en psychedelische rock uit het boekje van Deep Purple; het is niet heel raar dat deze band eerder al heeft mogen openen voor provinciegenoten DeWolff. De vocals van frontman Jordy Wolfert zijn scherp en gitarist Peer Hartog strooit met speels gemak zijn bizar goede gitaarsolo’s tussen de zangstukken door. Wolfert staat ook geen moment stil en klimt op de boxen, duikt het publiek in en sleept ook nog een microfoonstandaard én iedereen met zich mee. Gas terugnemen? Je zou het denken met een slotnummer dat heel rustig begint, maar daarna net zo explosief is als de rest van de set.
Afsluiter Straydog staat dan weer nog verder af van de vorige twee bands en maakt het soort dromerige bedroom-shoegaze waar je niet uit wil ontwaken. Dat is voor een deel toe te schrijven aan de bijzondere klanken die gitarist Stijn Buschgens uit zijn instrument tovert met een strijkstok aan het begin en een e-bow later. Het is ook voor het eerst dat de band aantreedt met nieuwe zangeres Demi Norah. Haar etherische stem past goed bij de muziek op de rustigere momenten, maar heeft nog wat moeite met de hoge noten en mist nog wat kracht als de band voor meer uptempo rockers gaat, maar krijgt dan wel bijval van Buschgens en gitarist Mathijs Snellen. Dat het met de band wel goed zit, merk je in nummers met bijzondere maatsoorten en het sterke ‘Remnants’ als afsluiter waarbij alle gitaarpedalen nog eens even goed hun werk kunnen doen.
