Voor de Hall of Fame zien we op een vrijdagavond vooral veel jonge meisjes die in de rij blijken te staan voor een ander concert daar; dat van R&B-zangeres Kaya Imani. Maar wij zijn uiteraard hier voor (12van3voor12/Tilburg-talent) Säm Wilder, met als voorprogramma de eveneens aan de Rockacademie-studerende Stirmouth. Bij die show blijkt een wat gemêleerder publiek aanwezig, maar ook hier overwegend jong. Echt een avondje met the scene in de Hall, aangezien Wilder en Stirmouth regelmatig samenwerken aan songs en er een hoop bekende gezichten in het publiek te spotten zijn.
Stirmouth, het EDM/R&B/pop-project van producer en toetsenist Xavier Morssinkhof, opent de avond met een set aanstekelijke nummers. Het is een half uur vol poppy tracks met een chille vibe. Saai wordt het nooit en dus vliegt de tijd snel voorbij. Morssinkhof put dan ook uit alle groovy muziek, van 90's R&B, tot EDM, tot zelfs reggae. Hij doet dit niet alleen; verder staan en zitten respectievelijk zangeres Evi (Eline Wijnands) en drummer Bas Mertens op het podium.
Evi lijkt beïnvloed door de R&B van de zeroes en warbelt er vaak vaardig en lustig op los. Mertens slaagt erin de laptop niet te laten stikken door de grooves strak te houden en toch het livemuziekgevoel te brengen. Bij ‘Love Bomba’, een van de meest memorabele nummers uit de set, blijkt de tekst geschreven te zijn door Suzy Lue (drummer Suus Luyken van Crybabies), die ook in de zaal aanwezig is, maar helaas niet zelf het podium op komt. Dat is niet de enige zonde; het geluid in de Hall of Fame-foyer stelt wat teleur, waardoor de muziek niet volledig tot z’n recht komt.
Als daarna de band van Säm Wilder inzet met soulvolle klanken weet je meteen dat ze funky zijn. Säm zelf doet ook iets heel gaafs: hij wisselt vocalen met hoekige intervallen en weinig emotionele expansie af met groots expressieve vocalen waarbij hij meer uithaalt. Dit schept contrasten die je echt kunt voelen, en eerlijk; deze truc zou hij meer mogen uitbuiten. Zijn zang en zijn band refereren aan nagenoeg de hele traditie van soul en R&B, met soms een snufje Motown, soms wat Bruno Mars, maar weet de muziek van vroeger relevant te maken door veelal te leunen op meer hedendaagse funk en soul.
De band - Lars Hoezen op drums, Julian Weijers op bas, Loek Maas en Maurits Kerkow op gitaren, en Joris Straus (ook wel bekend als SLOJAY) op toetsen - begeleidt Säm op uitstekende wijze. Met prima gebruik van dynamiek en het inzetten en laten wegvallen van instrumenten weten ze Wilder de ene keer bijna solo naar voren te laten komen, en de andere keer dik aangezet naar grote hoogten te stuwen. Zang en band bij elkaar is dit weer zo’n act die live, letterlijk, tot leven komt en je weet te raken. Ook doordat de sporadische instrumentale solo momenten door de band effectief benut worden.
Dan lijkt het alsof het hele debuutalbum SUPERNOVA gespeeld is in het eerste gedeelte; het was een emotioneel veelzijdige reis. Soms funky, soms soulvol en intens, soms wat meer voortkabbelend. Dat mag natuurlijk allemaal, omdat soul een genre is dat het moet hebben van expressie van geleefde werkelijkheid; je gelooft ook dat Säm het meent. De afsluitende paar oudere nummers nemen je ook echt mee in zijn wereld. Vooral bij het laatste nummer stinkt de funk behoorlijk, in sterke mate dankzij de ontegenzeggelijke groove van bassist Julian Weijers. Je zou trouwens niet zeggen dat het voor deze act pas de tweede show van de tour is, want het klinkt als een geoliede, funky, en soulvolle machine. Als dit de Nederlandse R&B- dan wel soulscene is, voelt ze goed en verdient Wilder en co. een groter publiek.
