Grote Geelstaart en SØWT trekken Hall of Fame uit balans
Dubbel affiche verkent de rafelranden van postpunk en noise
Het is zo’n avond waarbij je eigenlijk al weet: dit wordt geen hapklare kost. Grote Geelstaart en SØWT zijn samen op mini-tour door Nederland en strijken vanavond neer in de Tilburgse Hall of Fame. Twee bands die op het eerste gehoor misschien geen logische match lijken, maar verrassend vaak uit hetzelfde vaatje tappen.
Grote Geelstaart opent en doet dat alsof ze al halverwege hun set zitten. Twee drummers die elkaar opjagen, synths die alle kanten opvliegen en een bas die blijft duwen en frontman Luuk Bosma die ergens tussen prediker en bezetene over het podium kronkelt. De sound beweegt tussen psychedelische noise en postpunk, ergens op het snijvlak van King Gizzard & The Lizard Wizard en black midi, maar voelt vooral urgent.
En dan die teksten. Gewoon in het Nederlands. Vaak moeilijk te volgen, maar juist daardoor vervreemdend wanneer er ineens een zin wél binnenkomt. Bosma spuugt ze eruit ze als theatrale monologen, alsof hij je iets komt verkondigen, alsof hij je iets komt verkondigen. Helemaal wanneer hij zich halverwege mengt met het publiek.
Wat vooral blijft hangen is hoe dansbaar het ergens nog is. Onder al die rare maatsoorten, tempowisselingen een overdaad aan effecten uit volgestouwde pedalboards, zit een groove verstopt die je lichaam eerder begrijpt dan je hoofd. Grote Geelstaart balanceert continu op het randje van uit elkaar vallen, maar doet dat met opvallend veel controle.
SØWT pakt het daarna ietsjes anders aan. Minder overweldigend, maar zeker niet minder intens. Waar Grote Geelstaart je constant overrompelt, kiest de Eindhovense band voor opbouw, spanning en onderhuidse dreiging. Ook hier postpunk en noise, maar met duidelijke shoegazeranden en echo’s van bands als IDLES en Shame.
Wat vooral opvalt is de focus. Nummers bouwen ergens naartoe en nemen daar ook de tijd voor. Er wordt gespeeld met dynamiek, met stiltes, waardoor de uitbarstingen harder aankomen. Pieken komen niet zomaar, die worden zorgvuldig opgebouwd. Waar Grote Geelstaart vooral fysiek binnenkwam, kruipt SØWT juist meer onder je huid.
Dat zit ’m vooral in de vocalen, die ze alle vier op zich nemen, maar waar vooral de frontvrouw in uitblinkt. Ze schakelen continu tussen helder en ingetogen naar rauw en schurend, bijna grungy, waardoor de spanning constant voelbaar blijft. In combinatie met de gelaagde gitaren en repetitieve ritmes ontstaat iets dat minder direct is, maar langer blijft dwalen in je hoofd.
Het is geen avond waar je naartoe gaat om lekker te dansen of bij te kletsen. Alles schuurt, wringt, vraagt aandacht en doet precies wat goede live muziek moet doen: je even uit balans trekken.
