Salland Sound Collective is een droom die uitkomt.

We leven in een tijd waarin je als muzikant potentieel een oneindig groot bereik van fans hebt, zolang je maar weet hoe je ze moet bereiken. Of ze nou wonen in America, Limburg of in Zeeland, Michigan; als je de algoritmes maar slim genoeg weet te bespelen kan je in theorie bij iedereen op de radar komen. Daartegenover staat natuurlijk dat muziekbeleving individualistischer is dan ooit, veel artiesten amper rond kunnen komen van hun werk en lang niet iedereen zin heeft om steeds op de nieuwe relevante trend te hoppen.

Salland Sound Collective lijkt precies het tegenovergestelde te doen. De groep is een geesteskind van Bastian Pen (Baba Pen & the Bim Bam Band en voorheen Tricklebolt) en Yvonne Kuiper (programmeur bij Hedon) en brengt een groep Sallandse muzikanten bij elkaar die al heel lang bepalend zijn voor een hechte scene. Het zijn vrienden die met elkaar in enorm veel verschillende bands zitten en zaten maar allemaal verbonden zijn aan de regio Salland. Ze moeten het niet hebben van slim uitgekozen soundbites en memey promovideo’s, maar vooral van een steeds groeiende pool lokale liefhebbers en een lang opgebouwde reputatie als doorgewinterde artiesten. In september 2025 verbleven ze een week lang in een houten hutje midden in de bossen bij Hellendoorn om een album op te nemen en die plaat is vrijdag 13 maart naar buiten gebracht. Down To East, Vol. 1 (dus er is hoop op meer?) bevat ingetogen kampvuurliedjes, veldopnames van vogel- en regengeluiden en vooral heel veel swingende americana met een ongekende variatie aan zangers en instrumentalisten. De hut zelf is hierbij een altijd aanwezige speler: de plaat klinkt ‘houtig en bruin’, aldus Bastian Pen.

Die sfeer wordt zaterdag naar een gezellig druk Hedon gehaald. Het podium van de grote zaal is voor de gelegenheid aangekleed met stoffen lampenkappen, vloertapijten en een huiselijke fauteuil. Die blijkt niet alleen decoratief te zijn, want met veertien (!) mensen op het podium heeft niet iedereen bij elk nummer wat te doen. Henk Wesselink, met name bekend van rocktrio Money & The Man, opent als zanger de avond met het knusse Camping Song en Early Rain. Het moet geen simpele taak zijn geweest voor de technici om het geluid in de zaal opperbest te krijgen. Er staat een hoop vintage materiaal op het podium en er wordt heel wat afgewisseld met instrumenten. Toch hebben ze het voor elkaar gekregen om het warme geluid en de dynamiek helemaal tot hun recht te laten komen. De akoestische gitaren verdrinken slechts zelden in de mix en ook het kleurrijke orgel- en pianospel van Henk Hulzebosch (Boogie Monster, The Grand East) verliest nergens zijn plek. Bovendien zijn er gedurende de hele voorstelling momenten waarin Jim Zwinselman (Bökkers, Boogie Monster) de show steelt met zijn virtuositeit en geperfectioneerde toon op gitaar en pedal-steel. Wanneer Sam Pols (o.a. Magnetic Spacemen) zijn plek bij de microfoon inneemt voor Shakedown Cruise komt het echt los. De chaotische energie die hij met Spacemen uitdraagt weet hij ook hier te etaleren en we wanen ons even bij een uit de hand lopende Grateful Dead show. Sowieso staat alles vanavond net een tandje harder, een tikkeltje rockender, dan wat we op de plaat horen.

Die plaat wordt overigens in zijn totaliteit ten gehore gebracht, maar niet op volgorde en bovendien met wat extra’s. Er had wel heel veel geïmproviseerd moeten worden om de drie kwartier van de LP uit te rekken tot een avondvullend programma, dus worden we middenin de set getrakteerd op een vijftal nummers van de andere bands waar deze muzikanten een rol in hebben. Vooral Monarch van The Grand East, met Niek Cival op vocals en superfuzzy gitaar, blaast het dak eraf. Wanneer de laatste tonen van Long Days van de Spacemen wegsterven, wordt de zoveelste grote wisseltruc van de avond georkestreerd. Plotseling staat de helft van het ensemble op het podium, Henk Wesselink met akoestische gitaar in het midden, met zijn allen door één microfoon ingetogen te spelen en te zingen. Voor het ingetogen Untitled (Don’t Waste Time) klinken er regengeluiden door de PA en worden we als publiek volledig de sfeer van de Hellendoornse blokhut ingezogen. Het is alsof we zelf bij de opname zijn. Het volgende hoogtepunt maken we mee bij Cabin Fever Dream, met een prachtige aanzwellende instrumentale outro die langer duurt dan de rest van het nummer. We glijden langzaam van dromerig naar intens en zien de muzikanten helemaal opgaan in hun spel. De laatste drie nummers zijn stuk voor stuk knallers, met Sweet Lil Baby als ideale afsluiter. Het nummer heeft een coda die nog lang in je hoofd blijft zitten en zelfs onderweg terug naar het station hoorde ik bezoekers nog doorzingen.

Mocht je deze fantastische albumreleaseshow hebben gemist, wees niet getreurd: op 20 september doen ze het optreden nog eens over in het Bostheater Ommen en in het weekend van 3 en 4 juli spelen ze op het idyllische Pigstock Festival in Lemele.