Je zult je als lezer vast wel eens afvragen wat we als Nederlands platform te zoeken hebben op festivals over de grens. Los van het feit dat we niet graag in grenzen denken: op luttele minuten rijden liggen prachtige alternatieve festivals die ook in Nederland meer aandacht verdienen. Rock Herk is wat ons betreft een van de lekkerste snoepjes uit Vlaams Limburg. Als je je na het lezen bedenkt om volgend jaar ook te gaan, ben je er maar beter snel bij: al vanaf 2015 verkoopt het festival steevast uit. Zo ook vandaag.
Het mooie aan Rock Herk is dat het, ondanks dat je hier gewoon grote (inter)nationale namen aan het werk kan zien, nog heerlijk kleinschalig voelt. Met 12.000 bezoekers telt het festival even veel bezoekers als de gemeente zelf, lopen er zo'n 500 vrijwilligers rond en helpen daarnaast nog honderden leden van lokale verenigingen mee. Dat geeft het festival een lokaal karakter – maar je voelt je nergens een gast op een feestje waar je niet voor uitgenodigd bent.
We starten de dag met STEVE, een band die wat ons betreft wel al wat meer stappen had kunnen zetten na zijn zeer sterke debuut-EP NOT A PERSON, zo’n anderhalf jaar geleden. De mix van elektronica, hiphop en gitaargerrie klapt er op de vroege middag toch erg lekker in: vanaf de begintonen van ‘Static’ loopt de tent al aardig vol en dat ondanks dat het geluid op standje gehoorbeschadiging staat. ‘Zijn jullie nog niet doof?!’ vraagt zanger Daan Claes aan het publiek – niet gek, want de bastonen zorgen ervoor dat je niet veilig je pilsje op het podium kan zetten. Bij ‘Burst’ splijt een drumstok in twee, iets later barst de eerste moshpit van de dag los. We zijn begonnen.
Eosine is inmiddels haast een oude bekende. We zagen de band al een keer of vijf aan het werk, al blijft vooral die show in Club AFF in Hasselt door het hoofd spoken. Sindsdien is, op frontpersoon Elena Lacroix na, de volledige bezetting vervangen. Ook de muziek schoof wat op: waar Eosine vroeger vooral dromerig en shoegazy klonk, kiest de band nu vaker voor noise en een stevigere rocksound. De set begint wat rommelig – een slordig gespeeld ‘And Now It Shows’ en een gitaar die even niet aangesloten is – maar naarmate de set vordert groeit de band, en het aantal toeschouwers ook. De overgave van Lacroix werkt aanstekelijk en de bassist duikt opeens opeens het publiek in, wat er zichtbaar voor zorgt dat ze veel zieltjes winnen vanmiddag. De Mainstage voelt nog wat groot voor Eosine, maar als na de intense setafsluiter ‘No Horses’ een lang, luid applaus klinkt, hebben ze het toch waargemaakt.
Dat we vandaag niet op onze gitaarhonger gaan blijven zitten is een understatement: met de vuige rockshow van No Prisoners is er direct een volle maaltijd genuttigd. Zanger Pieter-Paul Devos doet verwoede pogingen om het publiek in beweging te krijgen – met wisselend succes. Want in het eerste deel van de set is er eigenlijk maar één iemand die er echt voor gaat: de partner van Devos, Helena Cazaerck van Maria Iskariot, die zich vooraan volledig staat te smijten. De rest kijkt eigenlijk gewoon toe. De nogal log klinkende punk/garagerock rijkt helaas niet veel verder dan die voorste rijen.
We verplaatsen ons naar de Street voor een show waarvan ons al door meerdere mensen werd gezegd dat we er absoluut bij moesten zijn. Vooruit dan maar. Wat we aantreffen is een nogal onverwachte combinatie: Brennt Vanneste – frontman van rockband STAKE – en Lolalita – onderdeel van FLINTA-collectief Burenhinder en thuisvoelend in ravemuziek. Op papier een odd couple, maar in de praktijk een samenwerking die werkt als een energiebommetje. We bedoelen: kernexplosie. Niet normaal wat de combi van gitaren en hardcore/hardtechno hier teweegbrengt: tientallen crowdsurfers, een overijverige vrijwilliger die zo’n 77 keer een rookkanon afvuurt en Brennt die al bij het tweede nummer zelf mét gitaar het publiek inspringt.
Brennt horen we na de show zeggen dat dit een van de beste shows was die ze ooit hebben gespeeld – en dat terwijl het duo gisteren nog op Tomorrowland stond. Die kunnen we dus mooi in onze zak steken. Wij hebben na het zien van deze show maar één advies: heb je nog een feest-act nodig voor je bruiloft, festival, tuinbbq of crematie? Boeken.
'pov: it’s 2006 and you’re going through your dads cd folder and accidentally find the heaviest song you’ve ever heard' – dat is de tekst bij het best bekeken TikTok-filmpje van het Zweedse Grommet en die omschrijving klopt wel: ze klinken als nu-metal uit vervlogen tijden, maar springen slim om met de recente Deftones-opleving – overduidelijk hun grootste inspiratiebron. Dat Grommet vandaag voor het eerst buiten hun thuisland speelt geeft de show een bijzonder randje, maar verder is het eigenlijk gewoon bijzonder flets: de zang is op veel momenten niet toonvast en bij elk nummer het publiek aansporen om mee te zingen terwijl ze de tekst niet kennen helpt ook niet. Een redelijke Alice in Chains-cover kan de boel evenmin redden.
Voor inzet en spelplezier scoort Grommet vandaag een 9,5. Voor originaliteit dan weer een magere 4. Een song als ‘Half in Red’ haalt nog wel een krappe voldoende en hier en daar horen wel wat potentie, maar meer dan Deftones van de IKEA zijn ze nog niet.
Militarie Gun zorgt vervolgens voor een hardcore-show zoals we die de laatste jaren vaker zien: hard, maar met opvallend veel ruimte voor melodie en kwetsbaarheid. Denk aan High Vis (die hier later vanavond ook staan) of Turnstile. Op hun laatste album God Save The Gun schoven de Amerikanen wat op richting toegankelijke posthardcore – een sterk voorbeeld daarvan is ‘God Owes Me Money’, waarin een ogenschijnlijk zwaar thema wordt verweven met een verrassend luchtige synthrocksong. Frontman Ian Shelton roept het publiek meermaals op om te stagediven, wat aanvankelijk uitmondt in een reeks bedenkelijke pogingen van beschonken boomers. Vooraan gaat het pas echt los tijdens slotnummers ‘Kick’ en ‘B A D I D E A’. Achteraan staat men intussen bij te praten, bij te eten of bij te drinken – een patroon dat we vandaag vaker zien. En dat blijft toch een tikje jammer.
Dat Psychonaut gerust op de Mainstage had kunnen staan, is duidelijk als we de drukte zien in de Club, nog voor de show is begonnen. Van dichtbij is het fascinerend om te zien hoe zanger/gitarist Stefan de Graef zijn gitaar vliegensvlug bespeelt, terwijl compagnon Thomas Michiels ijzig kalm de meest smerige basstonen op het publiek afvuurt. Er valt zoveel te halen bij Psychonaut: postmetal als basis, maar met stoner, een vleugje prog en psychedelische rock verscholen in de lagen daaronder. De voorste rijen knikken rustig hun hoofd – daar achter kunnen enkele testosteronbommen hun energie kwijt. Dat het wat atypische moshmuziek is, kan ze geen moer schelen. Prijsnummer blijft ‘The Fall of Consciousness’ – zeg maar hun ‘Solitary Reign’ – waarbij al bij het eerste gitaarakkoord het hele publiek de riff meezingt. Het hoogtepunt van een zeer sterke show.
‘Toch wel iconisch, Manic Street Preachers.’ Denk je al snel als die legendarische riff van ‘Motorcycle Emptiness’ wordt ingezet als opener. Overal vliegen mobieltjes horizontaal de lucht in om het moment vast te leggen. Voor velen hier is dit een trip down memory lane – en dat is te zien. Jammer genoeg zakt de energie daarna snel in: de twee songs die volgen krijgen maar weinig handen op elkaar, al zorgen meezinger ‘You Stole The Sun From My Heart’ en een mooie versie van ‘Suicide Is Painless’ voor bescheiden hoogtepunten. Daarna zakt het weer in. Manic Street Preachers doet eigenlijk niks fout, maar echt beklijven wil het ook niet. Het is een beetje als 90 rijden op de snelweg: het mag, maar erg spannend is het niet.
Niet doorvertellen hè, maar stiekem is High Vis voor ons dé headliner van de zaterdag. Waar we zojuist bij Manic Street Preachers wat vuur misten, weet je dat dat bij deze working-class heroes ruimschoots wordt goedgemaakt. Ze hebben nog geen drie minuten nodig om de tent een intense songtekst als 'scratch my skin until it's numb and it bleeds' te laten meebrullen. ‘Walking Wires’ en ‘Talk For Hours’ zorgen met hun meezing-refreinen dan ook al voor vroege hoogtepunten. High Vis is heer en meester in het stapelen van genres: zo klinken ze op het briljante ‘Altitude’ als noisy postpunk, terwijl ze op ‘0151’ zelfs even de randen van britpop opzoeken.
Zo’n totale gekte als bij High Vis hebben we vandaag nog niet gezien: de stagedivers zijn niet bij te houden, een fotograaf zoekt op de vloer naar zijn bril en vindt die vervolgens kapotgetrapt terug, en een jochie van een jaar of tien ligt de hele show bovenop het publiek. Toch zijn er ook momenten van verstilling: als Graham Sayle vertelt over zijn zelfmoordpoging afgelopen jaar, wordt het zowaar even stil in de tent. 'It's fucking great to be alive', klinkt het – wetend dat hij ook de andere kant van de medaille heeft gezien. Het is mooi om te zien dat High Vis vanavond iedereen meekrijgt. Iedereen hangt aan de lippen van Sayle. Bij 'Trauma Bonds' komt de set tot een emotioneel hoogtepunt: talloze mensen verzamelen zich rondom de frontman op de rand van het podium en schreeuwt samen de pijnlijke woorden: 'I wish I could say / something sane to wash away / and annihilate the trauma that we save'. Een prachtig einde van een prachtige dag.
