Helaas konden we niet de onbevangen lo-fi pop van B.Ginner in de Joriskerk bezoeken dus eindigt de avond in Grenswerk met de toch wat vreemd gekozen afsluiter Naaz.
Na vier uur stevige gitaarmuziek vormt de muziek van de Nederlands-Koerdische singer-songwriter Naaz Mohammad, kortweg Naaz, een opvallende afwisseling. Ze mixt westerse muziek met haar Koerdische roots, en weet een sound te creëren die gevoelig en poëtisch is, maar soms ook een poppy randje heeft. Elektronischer, dus zonder elektrische gitaren.
De zaal is inmiddels iets minder vol en het publiek moet duidelijk even wennen aan de eerste twee setopeners, ‘Barana’ en ‘Kche Baralla’, beide in het Koerdisch. Maar vanaf het eerste Engelstalige nummer ‘Proud of Me’, weet Naaz de zaal voor zich te winnen. Ze durft zich kwetsbaar op te stellen en neemt ons mee in het persoonlijke verhaal achter haar song ‘Sirens!’, over het accepteren van je eigen identiteit (in haar geval de diagnose autisme) met de regel: “I'm nothing like before, but I like her better.” Het nummer is catchy, maar tegelijkertijd voel je de noodzaak die Naaz had om dit nummer te maken.
Naaz geniet zichtbaar van het enthousiaste ontvangst en danst energiek over het podium. In het vervolg van de set laat ze ook haar folkrockkant zien in ‘Bark’, een nummer over het negeren van onze intuïtie en het vertonen van sociaal wenselijk gedrag, waarin ze voor het eerst akoestische gitaar bespeelt. Met single ‘Exist’ neemt ze het publiek mee in een tweetalige tekst in het Engels en Koerdisch, over het besef dat de maatschappij niet iedereen gelijk behandelt. De set wordt strijdbaar en krachtig afgesloten met ‘Azadi’, een ode aan alle mensen in onderdrukking, uitgevoerd in twee versies en ondersteund door energieke beats.
Na een avond vol energieke gitaren bleek afsluiter Naaz uiteindelijk een verfrissende afsluiting die het publiek meevoerde op een intieme reis door haar persoonlijke en muzikale wereld.
