Ratchet is veel meer dan zijn muziek: "Het belangrijkste voor mij was vrienden maken"

Karel Laureijs (24) is beter bekend onder zijn artiestennaam Ratchet. Maar Ratchet is veel meer dan dat. Het is een merknaam voor al zijn kunstzinnige uitingen, projecten en de community die vanuit zijn fanbase is ontstaan.

In 2024 deed Laureijs met zijn toenmalige band mee aan de Nobel Award. In 2025 stond hij op verschillende poppodia door heel Nederland. Toen zijn band in februari 2026 moest stoppen, was dat voor Laureijs juist reden zich te storten op zijn vele andere passies.

Ratchet is jouw artiestennaam, maar het is ook een merk waar je andere uitingen van jou onder vallen. Hoe is dat zo ontstaan?

“Het begon allemaal vanuit mezelf. Ik zocht een manier om kwijt te kunnen wat ik voelde. Toen ik begon met muziek maken, had ik gewoon zo weinig. Geen houvast in mijn leven. Dus ik dacht: ik heb niks te verliezen nu. Ik ga gewoon online mensen zoeken en kijken of ik daar vrienden kan maken. Ik begon op 4chan en Reddit: plekken waar ik heel anoniem toch een beetje uit mijn schulp kon komen. Maar daar waren de reacties niet altijd positief. Ik werd op een gegeven moment zelfs gedoxt (het uitlekken van privégegevens). Muziek maken werd toen mijn nieuwe manier om vrienden te maken. En dat werkte. Ik had mijn eerste paar nummers online en mensen begonnen het gelijk op te merken.”

Was vrienden maken belangrijker dan muziek maken?

“Ik had in die periode helemaal niemand. Muziek maken was niet eens iets waar ik me mee bezig hield, maar het leek me wel een goede uitlaatklep. Met muziek wilde ik vooral gewoon vrienden maken. Tegenwoordig wil ik datzelfde bieden aan mensen die zich voelen zoals ik toen.”

“Ik had eigenlijk helemaal niks met muziek. Maar op een dag zat ik achterin de auto bij mijn ouders, en dacht ik bij mezelf: 'Hoe ga ik ooit uit deze put klimmen?' Mijn plan was gewoon om iets heel cools te doen, zodat mensen over mij konden praten of met mij gingen praten. En een van de coolste dingen die ik kon bedenken was een artiest worden.”

© Alex Sinke

Hoe begin je dan?

“Ik begon echt vanuit niks. Ik wist ook helemaal niks van muziek. Ik luisterde alleen naar Michael Jackson en Martin Garrix. Mijn vader had wel nog een oude gitaar liggen. Dus die pakte ik op en met YouTube leerde ik mezelf dan akkoordjes. Er zat toevallig ook een meisje in mijn klas toen, dat van gitaarspelen hield. Omdat ik indruk op haar wilde maken, motiveerde me dat om veel te oefenen. Maar toen ik eenmaal wat kon spelen kreeg ik dat opstapje om echt meer te willen gaan leren. Toen ging ik het ook serieuzer nemen. Het voelde heel bevrijdend dat ik iets compleet nieuws kon scheppen. Iets wat ik daarvoor nog niet had. Het werd echt een uitlaatklep die ik nooit had. Alsof ik eindelijk met iemand kon praten.”

Je nummers zijn best donker. Is in je muziek goed terug te horen wat je toen voelde?

“Ik sprak mijn problemen uit in mijn muziek en in mijn kunst. Eigenlijk zijn mijn nummers letterlijk mijn dagboek. Mijn dagboek is alleen wat duisterder dan die van andere mensen. Dus is dat ook terug te horen in mijn muziek. Dat maakt het misschien wat alternatiever, en niet voor iedereen. Maar ik weet wel dat het mensen aanspreekt die zich voelen zoals ik toen.”

“Ik ben wel wat minder open geworden. Heel veel van mijn muziek is nu geschreven in metaforen. Maar als je de puzzelstukjes goed plaatst, zou je in principe mijn hele leven kunnen lezen. Je moet er gewoon even een UV-lampje op zetten.”

Die metaforen zijn ook terug te zien in je video’s op TikTok. Bij sommige nummers heb je een hele animatie getekend. Ook acteer je in sketches die verwijzen naar het nummer. Waarom wil je jouw boodschap in zoveel verschillende kunstvormen gieten?

“Ik weet het niet precies, soms komt het gewoon zo tot me. Ik vind muziek maken erg leuk. Daarbij, soms vind ik het maken van een video ook leuk. Een video kan dan de muziek weer ondersteunen en de lading overbrengen. Ik zie ook dat verschillende mensen zeer verschillend denken en de boodschap beter snappen als ik het op een andere manier kan vertellen. Ik geloof niet echt in verschillende kunstdisciplines. Kunst is kunst. Ik wil een boodschap naar buiten brengen, ongeacht de manier waarop. En dat kan dus alles zijn.”

“Ik probeer vooral iets neer te zetten wat jongeren of mensen in het algemeen aanspreekt die zich net zo voelen als ik. Dat is mijn kernwaarde, ik wil mensen helpen met hun mentale problemen. De lugubere stijl van mijn illustraties en tekeningen spreekt dat soort mensen aan. En ik wil ze op die manier meenemen in Ratchet naar de muziek toe. Maar ook naar Ratchet als community waar ze terecht kunnen.”

© Alex Sinke

Ik zie dat die community in veel van jouw uitingen belangrijk is. Is het niet zwaar om de verantwoordelijkheid te dragen voor zoveel mensen die zich voelen zoals jijzelf ooit?

“In het begin, toen ik zelf nog in die emotie zat, was het soms pittig om geconfronteerd te worden met mensen die ook zo diep zaten. Er waren bijvoorbeeld mensen die hun diepste geheimen, duistere gedachten of problemen met mij deelden, omdat ze zich gehoord voelden door wat ik deed. Ik merkte dat het misschien niet helemaal bedoeld was voor mij om dat op te lossen. Wat ik wel kan doen is mensen een plek geven waar er in ieder geval licht is aan het einde van de tunnel. Dat ze mensen vinden waar ze bij terecht kunnen en zien dat er ook anderen zijn die zich zo voelen. En dat ze erover kunnen praten. Want ik kan wel helpen een pad neer te leggen voor hen. Daarom werk ik ook graag samen met andere makers en organisaties die opkomen voor problemen zoals mentale gezondheid, zodat mensen ook daadwerkelijk concrete stappen kunnen zetten als ze het echt nodig hebben.”

Ratchet is veel meer geworden dan wat je oorspronkelijke plan was. Hoe is Ratchet ontwikkeld?

“Toen mijn band uit elkaar ging, zat ik wel weer even in een mentale spiraal van reflectie: ‘wat wil ik nu eigenlijk allemaal?’ Ik ben nu wat aan het experimenteren met mijn muziek. In mijn recente singles deel ik een klein beetje die gedachtegangen. Nu doe ik dingen die misschien heel anders zijn dan wat mensen van me verwachten. Niet iedereen vindt dat leuk, maar ik wil ook niet voldoen aan wat mensen van me verwachten. Mijn muziek moet mijn dagboek kunnen blijven, anders zou ik geen muziek maken. Ratchet is daarin misschien een beetje mijn alter ego, om mijn proces en gedachten kwijt te kunnen. Dat deel van Ratchet is echt van mijzelf.”

“Maar Ratchet is nu ook een brand, waarbinnen ik iedereen positiviteit probeer te gunnen. Een gemeenschap creëren en mensen verder helpen. Ik wil ook nog heel veel doen onder Ratchet. Maar dat is ook mijn grootste downfall. Ik vind alles zo leuk. Ik zie steeds weer nieuwe ideeën waar dan weer andere mensen achter zitten, mensen die ik eventueel nog kan bereiken. Mijn lijst van dingen die ik kan doen is altijd oneindig.”

Recent heeft Laureijs via een oproep op zijn sociale media kanalen nieuwe bandleden gevonden. Daarmee zal hij het live optreden binnenkort weer oppakken. Verder zal hij zich de komende tijd bezighouden met het opzetten van zijn kledinglijn, en organiseert hij evenementen via zijn Minecraftserver. Op zijn sociale mediakanalen is de voortgang van al zijn projecten te volgen. TikTok: @ratchet.official; Instagram: @ratchet.official; YouTube: Ratchet