Price beknibbelt op eigen energie tijdens show in Vera
Tweede concert in testperiode mist energieke uitspatting
Na de exclusieve show voor de leden op zondag, zijn op de maandagavond de clubkaarthouders aan de beurt om weer een concert te pakken in Vera. Op het podium staat Price. Een relatief jonge groep die is ontstaan uit bands als Korfbal en Creepy Karpis. De Groningse indierockformatie bracht in het coronajaar zijn debuut uit en ging vervolgens als een speer. Toch mist tijdens de show in Vera een zekere overtuigingskracht.
Zie zulke verwachtingen maar eens waar te maken. Gelukkig heeft Price voor de pandemie al enkele goede shows kunnen neerzetten en weten we, getuige het ijzersterke debuutalbum Time Saver, zeker dat ze goede nummers op zak hebben. De eerste twee daarvan zijn opzwepend en lijken de toon te zetten voor een energieke show. Technisch gezien zit de uur durende set van Price goed in elkaar. De composities getuigen van de vaardigheden van zijn leden en bieden de ruimte om goed los te gaan. Vooral de gitaarpartijen verdienen lof. Het effect van die vliegende start zakt echter al snel in als er steeds meer langzamere ballads uit de hoge hoed worden getoverd. Het energieniveau in de zaal raakt hierdoor in een neerwaartse spiraal. Met een zittend publiek moet je er als band net wat harder trekken om iedereen scherp te houden, en met name in het tweede half uur van de show gebeurt dat onvoldoende.
De stem en houding van frontman Marnix Visscher zijn daarvoor deels ook aan te wijzen als de schuldige. De ietwat nonchalante houding en trage, 'zeurderige' manier van zingen zijn zeer toepasselijk voor het indierock genre en werken in normale omstandigheden ook goed. Echter sleept het de luisteraar er niet bij de haren bij, wat een zittend publiek toch wat meer nodig heeft. Mede hierom lijkt Price later in de show steeds meer de aandacht te verliezen. Het lijkt een beetje alsof de band zich op deze maandag nog net niet voor de volle 100% geeft. Jammer, want hierdoor komen de indrukwekkende composities en gitaarpartijen een stuk minder duidelijk naar voren. De show zou baat hebben gehad bij een snufje meer pit.
Skroetbalg en Litter zorgen voor onverstaanbare aftrap testconcerten Vera
Het was de dag waar velen in Groningen reikhalzend naar uitkeken: het eerste concert in Vera sinds de zomer. Als onderdeel van het Testen Voor Toegang-experiment van de overheid mag de Groningse poptempel drie avonden muziek programmeren. De organisatie ging er duidelijk van uit dat het publiek na al die maanden wel toe zou zijn aan een beetje ontlading en programmeerde twee punkbands uit Groningen en Drenthe. De verplichte maatregelen als mondkapjes en zitplaatsen maakten het voor het publiek alleen wel een stuk lastiger om de opgekropte energie kwijt te raken: ze moesten zich duidelijk inhouden. Hetgeen zorgde voor een bijzondere ervaring.
De metalscene in Groningen, nu en door de jaren heen
Groningen kent al sinds de jaren tachtig een mooie metal-traditie. Met bijvoorbeeld de opkomst van de new wave of British heavy metal werd de band Vortex een belangrijk speerpunt. De metalscene in de stad werd door de jaren heen groot. Tegenwoordig kennen we veel blackmetalbands en zijn we goed in doom. De muziek mag harder en extremer, maar ook de helden van weleer blijven nog steeds in de belangstelling staan. Wat vooral altijd is gebleven is de onderlinge sfeer, de trouw, en de passie voor de muziek. Bij jong en bij oud, en bij alles daartussenin.
Fred Goverde: klaar voor de start?
‘Ik zie, ik zie wat u niet ziet meneer de conducteur’, zingt Fred Goverde, een Groningse popmuzikant die zich, met zijn betoverende Nederlandstalige teksten over een muur van gitaren, niet wil beperken tot onze stadsmuren. Hij lijkt inderdaad vanuit de startblokken duidelijk voor zich te zien wat hij gaat realiseren. Zijn twee eerste singles, Bijna Weer Verliefd en Drie Kwartier, klinken als de verwerkelijking van onze concertzucht. Hoe heeft Fred Goverde zijn authenticiteitsbattle uitgevochten en wat kunnen we de komende corona-vrije jaren van hem verwachten?