Van duistere soundscapes tot meezingen met Bazart: PopMonument neemt Bergen op Zoom over

Kiezen is onvermijdelijk bij PopMonument. Terwijl op de ene locatie een stevige moshpit ontstaat, klinkt even verderop alleen het zachte geluid van een viool. Juist die contrasten maken het festival bijzonder. In het Provoosthuis, ooit een militaire gevangenis en inmiddels een poolcafé én podium, trapt Death Sells de avond af. De donkere ruimte past perfect bij de spannende sound van de band. Vanaf het eerste akkoord gaat een schare fans los. Zangeres Michaela Nitsotoli brengt urgente, persoonlijke teksten, terwijl gitarist Jef Maimon met distortion en onheilspellende gitaargeluiden een dreigende soundscape neerzet. De set bouwt steeds verder op richting een explosief einde.

Het contrast kan nauwelijks groter zijn wanneer we vervolgens De Maagd binnenlopen. Daar staan Annelie x Mirjam Debets. Het publiek is muisstil en geniet van de combinatie van vleugel, viool en visuals. De melancholische en soms juist zonnige klanken van Annelie worden afgewisseld met kabbelende pianopartijen en vioolspel. Een moment van verstilling midden in de festivaldrukte.

In het Markiezenhof is het multitalent Meral Polat die het publiek juist in beweging krijgt. Koerdische melodieën, blues en stevige grooves komen samen in een energieke melting pot. De zware bastonen doen het publiek aanvankelijk even opkijken, maar al snel wordt er gedanst. Wanneer Polat zelf de zaal ingaat voor een rondedans, ontstaat er een gevoel van saamhorigheid. Haar teksten gaan onder meer over moeders en zusterschap, wat de verbondenheid nog mooier maakt.

Voor Gebouw-T zitten vanaf het begin van de avond al groepjes bezoekers te wachten. Zij komen speciaal voor Bazart, de Belgische band die voor hun trouwe fans nu even heel dichtbij is. De band speelt volgend jaar ter ere van het tienjarig jubileum negen keer in De Roma in Antwerpen, voor 2000 bezoekers per keer en de shows zijn al bijna uitverkocht. In Bergen op Zoom is de setting heel intiem. Bazart begint met Nacht in Amsterdam, dat meteen luid wordt meegezongen. Ook recenter werk komt voorbij, waaronder Ooit Komt Er Een Dag, de samenwerking met Sef en Faisal, en Hou mij vast. De hoge gitaarintro's en logge drums zorgen voor een herkenbaar Bazart-geluid. Het publiek blijft van begin tot eind meezingen en de telefoons gaan bijna synchroon de lucht in. Oudere nummers als Goud en het melancholieke Onder ons worden afgewisseld met werk van het album Exit, zoals het meeslepende Vast in mezelf. Bazart laat horen goed te zijn in waar het zelf ook over zingt: loslaten, opnieuw beginnen en verdergaan.

In het Markiezenhof neemt Ão het publiek vervolgens mee naar een heel andere muzikale wereld. De band van frontvrouw Brenda Corijn combineert Portugese en Engelse teksten met elektronica, artpop en alternatieve latin. De Mozambikaans-Portugese achtergrond van Corijn klinkt door in de muziek. Ook vertelt ze over de achtergronden, waar het pratende publiek niet altijd aandacht voor heeft. “Ik probeer een verhaal te vertellen!” Haar moeder is trots op haar. “Ze is niet jaloers, maar zei: “Ik zou graag willen zijn waar dat gij zijt.” Vooral de knipoog naar fado, voelbaar in de saudade – het gevoel van verlangen en melancholie dat zo sterk verbonden is met Portugese muziek – geeft het optreden een eigen karakter. De dromerige nummers nodigen uit tot luisteren, maar ook hier komt het publiek uiteindelijk in beweging.

In De Maagd loopt het ondertussen vol voor Fresku. Zijn optreden is intiem, kwetsbaar en regelmatig hilarisch. Fans van het eerste uur zitten vooraan; eentje draagt zelfs een T-shirt uit 2016. Fresku neemt het publiek mee door verschillende fases van zijn leven, met teksten over angst, liefde, twijfel en ouderschap. De pet gaat af: dan kunnen we zijn ogen zien. Zo’n theatershow is weer even wennen, maar hij laat het publiek lekker meespringen. Wanneer hij een 3voor12-recensent ziet schrijven, kan hij het niet laten daar een opmerking over te maken. De zaal lacht, waarna hij zich weer volledig op zijn optreden stort. Het nummer Kreeft krijgt een intermezzo met een toeschouwer als intro. Hoogtepunt is Ik wil, een nieuw nummer dat vooruitblikt op zijn samenwerking met het Metropole Orkest. Het is tegelijk een gevecht, een credo en een liefdesverklaring. Een veelbelovende vooruitblik naar de combinatie van verhalende hiphop en de dynamiek van een groot orkest.

In het Provoosthuis gaat het er opnieuw een stuk ruiger aan toe. Keenan Mundane brengt stevige en verrassende hiphopbeats, compleet met moshpit. C’est Qui? sluit daar naadloos op aan met venijnige postpunk.

Dan begint de regen echt los te barsten. Bezoekers druipen of drijven Gebouw-T binnen voor de afsluiter van de avond: de Amsterdamse postpunkband Marathon. Voor het selecte gezelschap dat de hoosbui heeft getrotseerd, bouwen frontman Kay Koopmans en zijn band een intense show op. Het hele podium wordt benut en de donkere, gelaagde nummers vullen de zaal. Nu eens lieflijk en ambient, dan weer gillend gitaargeweld en muzikale ontploffingen. Veel materiaal komt van het recente debuutalbum Fading Image, aangevuld met gloednieuwe nummers, die soms zelfs voor het eerst live worden gespeeld. Koopmans beweegt voortdurend over het podium en duikt uiteindelijk zelfs het publiek in. Het is een dynamische en energieke afsluiting van een festivalavond waarop Bergen op Zoom opnieuw laat zien hoeveel verschillende muzikale werelden er in zijn monumenten passen.

PopMonument draait uiteindelijk precies om die combinatie: dwalen door de stad, een monument binnenlopen en telkens opnieuw verrast worden door wat er op het podium gebeurt. Van de donkere soundscapes van Death Sells en de verstilling van Annelie tot de massale meezingers van Bazart en de energie van Marathon. Een muzikale ontdekkingsreis met de stad zelf als decor.