Dwalen, ontdekken en je laten verrassen tijdens eerste editie POPMONUMENT X VESTROCK
"Al wat goed en heilig is, is hier"
Monumenten en muziek blijken een inspirerende combinatie tijdens de eerste editie van PopMonument x Vestrock in Hulst. Verspreid over zes historische locaties spelen 22 acts en dat zorgt meteen voor keuzestress. Alles zien is onmogelijk, dus het devies is simpel: dwalen, ontdekken en je laten verrassen. De middeleeuwse vestingstad vormt het perfecte decor voor een avond waarop erfgoed en popmuziek elkaar versterken.
In de Sint Willibrordusbasiliek trapt Portland af. Jente Pironet staat er alleen voor, zonder band, en dat maakt het optreden kwetsbaar en intiem. Terwijl bezoekers kaarsjes branden en de kerk bewonderen, vult zijn heldere stem moeiteloos de ruimte. “Dit is de mooiste plek waar ik ooit heb mogen spelen,” zegt hij zichtbaar onder de indruk. Nummers van het recente album Champain vormen de kern van de set, waarin hij openhartig zingt over zijn herstelperiode. De nieuwe single ‘Forever’, met een vleugje Bob Dylan en mondharmonica, voelt als een persoonlijke biecht. Bij ‘Lay Me Down’ en ‘Exactly What I Need’ zingt de kerk massaal mee. Even valt alles samen: publiek, artiest en ruimte.
Een paar straten verder, in de Protestantse Kerk, klinkt een totaal ander geluid. PAUW is terug van weggeweest en laat horen dat hun psychedelische rock nog niets aan kracht heeft ingeboet. Frontman Brian Pots laveert moeiteloos tussen dromerige passages en stevige uitbarstingen. De nieuwe single ‘Autopilot’ past naadloos in het geheel, waarin improvisatie en dynamiek centraal staan. De band speelt alsof ze nooit zijn weggeweest en eindigt met een explosieve climax die de kerk even doet trillen.
Terug in de basiliek brengt broeder Dieleman iets wat naadloos hier op deze plek past: verstilde, verhalende liederen, geworteld in de Zeeuws-Vlaamse klei. Met banjo, gitaar en toetsen, en ondersteund door een engelachtig koortje, neemt hij het publiek mee langs verhalen van vroeger. Tussen de nummers door schetst hij herinneringen en anekdotes, alsof hij een verhalenverteller is bij een kampvuur. In ‘Gloria’ wandelen we over het Steenovensepad, in ‘Jane Pape’ bezingt hij een vermeende heks. Het slot groeit uit tot een gezamenlijk moment van overgave. “Al wat goed en heilig is, is hier,” zingt het publiek mee – en dat voelt oprecht.
In de Protestantse Kerk laat Muziekvereniging De Clingse Bossen horen hoe experimenteel het programma durft te zijn. Het duo – afkomstig van beide kanten van de Belgisch-Nederlandse grens – bouwt hun set op rond gruizige gitaren, samples en ritmische spanningsbogen. Wat begint als een abstracte soundscape groeit uit tot een meeslepende trip waarin grenzen letterlijk en figuurlijk vervagen.
Op Steenstraat 23, een voormalige pop-upbioscoop, barst het jonge geweld los. De Ierse band Epilogue speelt hier een van de meest energieke sets van de dag. Met hun postpunk vol urgentie en dynamiek maken ze meteen indruk. Rustige passages zijn schaars en dienen vooral als opmaat naar nieuwe erupties. Het is hun eerste internationale tour en dat enthousiasme spat ervan af. Nummers van debuutalbum Carousel worden gebracht alsof het leven ervan afhangt.
Even later is het in dezelfde ruimte de beurt aan Rosie Stuart. De Vlaamse band rond Roosje Nilis – onlangs nog uitgeroepen tot De Nieuwe Lichting van Studio Brussel – combineert rauwheid met kwetsbaarheid. Tracks als ‘Vegan’, ‘Boomerang’ en ‘Cupid’ laten een band horen die moeiteloos schakelt tussen klein en groots. De energie is aanstekelijk en het publiek laat zich graag meeslepen.
Terug naar de basiliek, waar Spinvis samen met Saartje Van Camp het publiek in vervoering krijgt. Met alleen cello en gitaar krijgen de liedjes van Erik de Jong een nieuwe gelaagdheid. De akoestiek van de kerk vraagt om aanpassing, maar juist die beperking zorgt voor een bijzondere intensiteit. Klassiekers en minder bekend werk vloeien moeiteloos in elkaar over, met ruimte voor improvisatie en subtiele humor. Van het speelse ‘Tingeltangelhersenpan’ tot de indringende ballade ‘Zonder Naam’: elk nummer is een klein verhaal. De cello van Van Camp tilt de muziek naar een hoger plan en maakt het optreden tot een van de meest betoverende momenten van de dag.
Als Tourist LeMC het podium betreedt, is de basiliek afgeladen. Vanaf de eerste noten wordt er meegezongen. De Antwerpse rapper en zanger brengt een mix van hiphop, kleinkunst en poëzie, gedragen door warme samenzang. Met nummers als ‘En Route’ en ‘Mijn Stad’ wisselt hij persoonlijke verhalen af met maatschappelijke observaties. Tussen de liedjes door zoekt hij contact met het publiek, loopt hij de zaal in en benadrukt hij de verbindende kracht van muziek. Afsluiter ‘OLV’ voelt als een ingetogen dankgebed, voordat hij het publiek nog één keer betovert met zijn versie van ‘Deze Nacht,’ van Wannes Van de Velde.
De avond eindigt in stijl met broeder Dieleman, ditmaal in de Protestantse Kerk. Samen met Ries de Vuyst brengt hij een reeks muzikale spookverhalen uit Zeeuws-Vlaanderen. Met droge humor en gevoel voor spanning vertelt hij over mysterieuze figuren als Jane Pape en Dirk van Drongelen en tal van bovennatuurlijke gebeurtenissen. Het publiek luistert geboeid, soms lachend, soms zichtbaar ongemakkelijk. En dan als afsluiter het engste verhaal: over de ossaert, die in het donker op je rug springt. ‘Waar gebeurd, hè Ries? Ik hoor jullie lachen, maar je moet nog naar huis hè?”
PopMonument x Vestrock bewijst met deze eerste editie dat Hulst meer is dan een decor. De monumenten geven de muziek extra lading en andersom brengen de artiesten de historische plekken tot leven. Het resultaat is een avond waarop je niet alles kunt zien, maar waarop elke ontdekking raak is. Dwalen wordt beloond en de stad voelt even als een levend festival. Als de laatste klanken wegsterven en het publiek de nacht in trekt, blijft vooral dat ene gevoel hangen: hier gebeurde iets bijzonders. Of, zoals eerder op de avond al werd gezongen: al wat goed en heilig is, is hier.
