Voor de tweede editie op rij organiseert Poppodium De Spot met behulp van tientallen sponsoren de jaarlijkse Abdij Zomeravonden. Deze editie zien we een mix van Nederlandse en Belgische acts. Op deze vierde avond zien we High Hi en Das Pop.
Onweer, stortregen, paraplu’s en een vlucht naar de kloostergangen: de vierde Abdij Zomeravond in Middelburg kreeg een hoofdrolspeler die niet op het affiche stond. Maar High Hi en Das Pop lieten zich er niet door uit het veld slaan. Integendeel: het werd een Vlaams avondje om niet snel te vergeten.
Voor de tweede editie op rij organiseert Poppodium De Spot, met hulp van tientallen sponsoren, de Abdij Zomeravonden. Deze editie brengt een mix van Nederlandse en Belgische acts naar het Abdijplein. Op de vierde avond zijn de zuiderburen aan zet met High Hi en Das Pop.
De opkomst is aanvankelijk wat bescheiden. Misschien heeft de dreigende wolkenhemel er iets mee te maken. Buienradar wordt deze avond in ieder geval regelmatig geraadpleegd. High Hi trapt sfeervol af met ‘Odessa’. De Antwerpse band brengt gloednieuwe songs van het recente album, maar ook ouder werk. Drummer Dieter Beerten zet ‘Running’ in, over hardlopers die soms doodlopers blijken. Het tempo is opzwepend en de hoge, scherpe gilletjes van frontvrouw Anne-Sophie Ooghe toppen het af. Melodieus, duister en hoopvol, met een knallend slot en fraaie moves van bassist Koen Weverbergh.
In het mistige ‘94A9’ ontstaat een spannende dialoog tussen Ooghe en Beerten: zoete zanglijnen tegenover de urgentie van de drummer, die zijn drumstel ondertussen bijna mishandelt. ‘The Show’ is vervolgens langzaam en melodieus en gaat over hoe het is om als vrouw aan een bepaald beeld te moeten voldoen. “Don’t fuck my head up.” Met ‘Daggers’ gaat het richting ambient dancepunk en het publiek begint voorzichtig mee te bewegen. Tussendoor vraagt Beerten zich af of Middelburgers eigenlijk erg betrokken zijn bij de zee. De Antwerpenaren keken op Google Maps waar ze vanavond moesten spelen. “We dachten: maar dat is van vroeger. Maar het is gewoon van nu!”
Een groepje uitgelaten meiden met shoppingtassen arriveert ondertussen op het plein en gaat volledig los bij de laatste nummers. ‘Whatever’ is een speels pleidooi tegen grijze muizen, met prachtige hoge zanglijnen. Zonder drums, maar mét drumcomputer volgt ‘Without the Words’, met heerlijke samenzang van Beerten en Ooghe. De betoverend repetitieve melodie nodigt uit tot dansen. Afsluiter ‘All Cool All Fine’ heeft samplegeluiden, een raggende bas en opnieuw die spannende wisselwerking tussen Beerten en Ooghe. “O, o, it’s falling apart.” Gitaarbaas Ooghe ragt over het podium, dolt met Weverbergh en het publiek wil meer. De band pakt de draad nog even op, maar dan is het toch echt tijd voor Das Pop.
En dan begint het spektakel pas echt. Das Pop is terug van veertien jaar afwezigheid en heeft het vuur opnieuw gevonden. Met ‘Never Get Enough’ knalt de band erin. “I can’t get enough of your love.” De punky versie van ‘Feelgood Factors’ wordt meteen meegezongen. Sara Gilis op toetsen en gitarist Lucien Fraipont krijgen vervolgens hun momenten, terwijl een stroboscopische lichtshow bijna ironisch vooruitwijst naar het naderende onweer.
Tijdens ‘Underground’ gutst de regen naar beneden. Paraplu’s en festivalponcho’s verschijnen. “We worden samen nat”, stelt frontman Bent Van Looy vast. “Nou ja, jullie dan. Wij van binnenuit.” “We waren in slaap”, vertelt hij over de lange stilte van de band. “Maar we brengen nu het nummer dat ons wakker gekust heeft.” Dat is ‘Lay of the Land’ uit 2025. De zin “Do a little rain dance” krijgt deze avond wel een heel letterlijke betekenis. Het publiek danst onder paraplu’s en capes, of laat zich gewoon tot op de draad natregenen.
Dan breekt het onweer echt los. Het publiek waadt naar de kloostergangen van de Abdij en daar ontstaat een wonderlijk gezellige saamhorigheid. Druipend ontstaan mooie ontmoetingen. “De afterparty”, grapt een bezoeker. Als iedereen weer terug mag naar het plein, klinkt gejuich. Voor een inmiddels select, maar enthousiast gezelschap speelt Das Pop verder. Tijdens ‘Wings’ schuilen de keyboards van Sara Gilis én zijzelf onder een lap plastic. Elders wringen bezoekers gebroederlijk een kletsnatte sweater uit.
‘The Game’ voelt als een muzikale roadtrip en natuurlijk eindigt de avond met het melancholische ‘You’. Het publiek springt opnieuw in de regen en Van Looy betuigt nog één keer zijn liefde: “Wij houden heel veel van jullie.”
Daarna is het tijd voor de echte afterparty. Een paar diehards blijven heerlijk dansen in de regen op de muziek van DJ Willem Jongeneelen. Muziekgoden, weergoden en een onverstoorbaar publiek: de vierde Abdij Zomeravond was er een om niet snel te vergeten.
