Abdij Zomeravonden: Regen trotseren voor Laguna en een uitbundige Medusa van Ellen ten Damme

De weersvoorspellingen voor de zesde Abdij Zomeravond zijn niet bepaald uitnodigend. Regen, en niet zo'n beetje ook. Voor de tweede editie op rij programmeert Poppodium De Spot een reeks gratis avonden op het Middelburgse Abdijplein, met hulp van tientallen sponsoren. Dit keer is het de beurt aan Laguna en Ellen ten Damme. De regen houdt een deel van het publiek thuis of zorgt ervoor dat mensen pas later komen, maar wie er wél staat, blijkt niet snel van plan om op te geven.

Zangers Bente Hout van Laguna is in ieder geval dankbaar voor de die-hards. Want samen in de regen naar muziek luisteren schept blijkbaar een band. Met paraplu's en regencapes gaan we de eerste set in. Laguna brengt dromerige, openhartige alt-pop,  met een volledig vrouwelijke band. Hout speelt nummers van de EP Drifting, die eind 2025 verscheen, maar ook ouder en nieuw werk. ‘Good Intentions’ opent, waarna het laidback ‘Maybe’ volgt - over voorbehouden maken- met mooi gelaagde vocalen en toetsenist Sofia Dragt als sterke tweede stem.

Nieuwe single ‘Silent’ is sfeervol en ruimtelijk, vol mooie soundscapes. “I will not be silent, only because it suits you”, zingt Hout. Laguna beweegt van klein en ingetogen naar stevig en intens, vooral wanneer drummer Marieke Pelt de songs meer gewicht geeft. ‘Upside Down’ en het omfloerste ‘Shy’ laten horen hoe zorgvuldig de band haar eigen geluid heeft opgebouwd. En dan gaat het écht regenen. Bassist Sonya Vos zoekt dekking met apparatuur achter een zeil en Dragts keyboard schuift een paar meter op. Op het plein blijven de fans staan. Paraplu omhoog, regencape dicht en doorgaan. De regen is vandaag niet de baas. Laguna’s nieuwe album staat vanaf 4 september online, vertelt Bente Hout. Ook vertelt ze over haar zoektocht naar vrouwelijke muzikanten. Dat kostte tijd, maar blijkt de moeite meer dan waard. Het prachtig gezongen ‘Human’, afkomstig uit een filmproject uit 2021, volgt. In ‘Talk’ spelen interessante ritmewisselingen een hoofdrol. Afsluiter ‘Once It’s Dark’ past vervolgens wonderwel bij de situatie. Het is inmiddels behoorlijk donker, en de regen komt nog steeds met bakken uit de hemel.

DJ MaYo vult de pauze met lekkere plaatjes. Langzaam wordt het droger. Op het plein neemt ondertussen de verwachting toe. Want Ellen ten Damme komt.

Het podium is inmiddels gevuld met instrumenten, apparatuur en rekwisieten. Ten Damme brengt Medusa, een nieuw muziek- en theaterproject waarin ze eigen werk mengt met pop, rock en muziek van iconische diva's. Medusa staat symbool voor vrouwelijke kracht en onafhankelijkheid. Heilig of heidens? Sexy of goddelijk? Ten Damme onderzoekt het allemaal, met teksten in het Nederlands, Engels, Duits, Frans én Oudgrieks.

Na een duistere, theatrale opening verschijnt ze met een imposante Medusa-hoofdtooi. Slangen kronkelen als decorstukken aan weerszijden van het podium. Achter op het toneel zingt Ten Damme, bijna als een hogepriesteres, begeleid door viool. “De zon is wit, de wind is blauw (…) en ik ben een vrouw.”

Het verhaal van Medusa vormt een donkere onderstroom in de voorstelling. Maar Ellen ten Damme zou Ellen ten Damme niet zijn als ze niet voortdurend van sfeer, stijl en tempo wisselde. Na Edith Piaf en nieuw werk van haar album dat dit najaar verschijnt, gaat de hoofdtooi af. “Hé hallo Middelburg. Hoe gaat-ie?” Daar is Ellen weer, even uit haar rol. We gaan vanavond ook Oudgrieks zingen, kondigt ze aan. Er komen veel nieuwe nummers voorbij. ‘Alles Draait’ bijvoorbeeld, want de wereld draait toch wel door. Een paar kickflips, een reggaerandje en een relativerende tekst. Ten Damme flirt met het publiek en probeert het Abdijplein aan het dansen te krijgen. Dat gaat niet meteen vanzelf. “Are you ready for some dancing?” Het antwoord blijft aanvankelijk wat lauw. Geen probleem. Dan maar een ander pakje aan. Ze verschijnt luchtiger gekleed, met zwierige boa. En natuurlijk volgt de onvermijdelijke spagaat. Applaus verzekerd.

‘Suddenly (I Feel Weak)’ heeft een heerlijke retrovibe, ergens tussen pop en ABBA, inclusief paaldansen met de microfoonstandaard. Daarna roept ze de ‘girls in the house’ op voor ‘Rare Dingen’, een feministisch punkrocklied op tekst van Ilya Leonard Pfeijffer. Waarom verf ik een vrouw op mijn gezicht? Waarom moet ik op hakken balanceren? Waarom voel ik mij verplicht mijn benen te scheren? Snel, scherp en met humor.

Een snippertje Dolly Parton vervolgens en het wonderschone ‘Ik Besta’ aan de vleugel. Stevige bas en Engelstalige rap in ‘Liebe wie du lügst’. In ‘Eet, slaap, neuk, herhaal’ wordt het leven teruggebracht tot de essentie. “Lekker kort liedje dus.” De mannen krijgen vervolgens aandacht in ‘Humorloos’. Oorlog voeren, die Griekse goden en de geschiedenis: Ten Damme heeft er zo haar gedachten over. “Is dat niet ontzettend stom? Ik vind geschiedenis zo humorloos.” Trombone erbij en voor je het weet zitten we in een ska-hoempapaliedje. Daarna volgt ‘Anthropoi’, de Griekse les over mensen en goden, een sirtaki en een fraaie handstand.

Pas wanneer de bekendere covers komen, gaat het Abdijplein echt los. De Kate Bush-medley met ‘Running Up That Hill’ en ‘Wuthering Heights’ krijgt een bijbehorende etherische dans. Uiteindelijk keren we terug naar het donkere verhaal van Medusa, over het leed van een vrouw.

Maar Ten Damme heeft nog een laatste changement in petto. In rood bont verschijnt ze voor een uitbundige Nina Hagen-medley. ‘Naturträne’, ‘Unbeschreiblich weiblich’ en ‘Plattgefickt’: nu wordt er eindelijk volop meegezongen en gefeest. ‘Sex Religion’ brengt vette disco en lekkere solo's, gevolgd door een feestelijke mash-up met onder meer ‘Why Can’t We Live Together’. “Het Abdijplein is een soort Ziggo Dome nu”, constateert Ten Damme tevreden. Ze zoekt nog een leuke man en er zijn direct vrijwilligers.

De mannen zijn niet versteend en het publiek heeft gekregen waarvoor het gekomen is. Regen, Medusa, diva's, spagaten, sirtaki, disco en vooral een tomeloze hoeveelheid muzikaal en theatraal enthousiasme. Tijd voor de laatste oproep van presentator Steffen Brinkhaus: scan vooral die QR-code. Want als het aan De Spot ligt, staat er volgend jaar gewoon weer zo'n mooi programma op het Abdijplein.