Ondertussen is het al zes uur geweest en druppelen nog steeds mensen binnen. Je kunt stellen dat de diversiteit toeneemt met het aantal dagjesmensen. Ook dat is inclusiviteit: als je geen statement maakt met je uiterlijk, mag je er nog steeds zijn. Zolang de sfeer er niet minder om wordt. Dat lijkt ook onvoorstelbaar gezien de moeite die de organisatie daarin steekt. Zo staan er mensen voor je klaar bij de Social Awareness Hub, ontvangen we veel lieve woorden van het (bar)personeel, en lijken de beveiligers op het terrein geïnstrueerd om ons vooral de ruimte te geven in plaats van die in te nemen.
Een stuk dwingender is de performance van R3ln4cht in de machinekamer tussen Magazijn en Bunker, waar een verkeersregelaar met fluoriserend hesje verleidelijke poses aanneemt. Rechtdoor? Als jij het zegt wel. Achter diezelfde performance worden we gegrepen door de bijbehorende installatie, die rechtstreeks tot je innerlijke kind spreekt en je confronteert met diepgewortelde angsten. Leuzen als: I fear being alone, I fear intimacy, I fear abandonment, I fear losing autonomy, dwingen je tot introspectie. Confronterend en herkenbaar, met een universele lading.
