Ploegendienst duikt vol in de chaos in Mezz
Een set die werkt, maar de aandacht moet delen met C'est Qui?
Het duurde niet lang voordat het podium niet meer alleen van de band was. Om de paar minuten klom er iemand uit het publiek op om zich daarna weer de zaal in te storten, alsof het onderdeel van de show was. Frontman Ray Fuego bleef het middelpunt van die chaos en ging er zelf net zo hard in mee. De Amsterdamse anti-alles-punkband Ploegendienst stond op donderdag 23 april in Mezz met hun nieuwe album 'GEEN TITEL'.
Eerder op de avond laat C’est Qui? al zien waar die chaos vandaan komt. Het podium voelt vanaf de eerste minuut meer als een speeltuin dan als een plek waar een set wordt doorgedraaid. De Utrechtse garagepunkband jaagt elkaar op door elkaar constant op te zoeken en uit te dagen, waardoor de energie steeds verder oploopt. Hun sound is rauw en direct, maar strak genoeg om nergens uit elkaar te vallen.
Frontvrouw Jazzebelle staat daar middenin als een soort magneet. Haar stem slaat moeiteloos om van speels naar fel, terwijl haar bewegingen minstens net zo veel zeggen als de teksten zelf. Voor hun nieuwe track WTHW roept ze alle vrouwen naar voren, recht de pit in. Niet alleen om het nummer in te luiden, maar ook om ruimte op te eisen in een zaal die eerst vooral door mannen wordt gedomineerd. Achter haar ramt drummer Leander er alles uit wat hij in zich heeft. Tussendoor roept hij, verwijzend naar zijn thuisdorp Oud Gastel, dat ze “die incels daar een poepie moeten laten ruiken.” De set duurt langer dan je van een voorprogramma zou verwachten, maar voelt geen moment als te veel. C’est Qui? voelt daardoor minder als een voorprogramma en meer als een band die de toon voor de rest van de avond zet.
Bij Ploegendienst begint het tempo ook meteen hoog, maar op het podium verschuift de dynamiek. Waar de bandleden van C’est Qui? elkaar constant opzochten, draait het hier vooral om frontman Ray Fuego, waardoor het onderling minder speels aanvoelt. Ray blijft subtiel in beweging, met vanzelfsprekende zelfverzekerdheid en gevoel voor wat er gebeurt. Met iets simpels als het uittrekken van zijn shirt krijgt hij het publiek meteen los.
De set schakelt tussen ruigere stukken en momenten waarin Ray het publiek opzoekt of een korte boodschap meegeeft bij een nummer. Het maakt het optreden soms wat grillig, maar het werkt wel. Het houdt de aandacht vast en laat ruimte voor meer dan alleen de energie van de muziek. Ook houdt bassist Bastiaan het levendig met zijn aanstekelijke lach en de onderlinge banter met Ray. Die interactie zorgt voor wat lucht, al voelt het wel alsof Ray het grootste deel van de show draagt. Dat doet hij overtuigend, zelfs tot het punt dat hij er nog een paar push-ups tussendoor gooit, alsof het allemaal nog niet intens genoeg is.
Wanneer Tjawa wordt ingezet, slaat die energie zo goed aan dat ze de track gewoon nog een keer doen. Tegelijk voelt de set minder als een echte presentatie van het nieuwe album en meer als een brede liveshow. Ploegendienst stelt niet teleur, maar het is C’est Qui? die de avond kleur geeft.
