Hoe dan ook, de 54e editie van Pinkpop was er weer eentje voor in de boeken. Een line-up met voor ieder wat wils – voor jong en oud. Met oude rockrotten in het vak als Biffy Clyro en Korn, jonge tiktok-artiesten als Omar Rudberg en BENEE, en van alles daartussenin. De ene keer joelende tienermeisjes in het voorvak bij Tom Odell, dan weer headbangende veertigplussers bij Muse. Om maar aan te geven: Pinkpop is nog altijd gewoon dat gemoedelijke festival met een groot samenhorigheidsgevoel. Moshpits waarin iedereen lief voor elkaar is en die daardoor eerder knuffelpits lijken (zoals die schattige moshpit bij de cuties van Bob Vylan). Moshpits die verworden tot lieflijke sirtaki’s. Midden in een moshpit zien we iemand de schoenveters van een ander vaststrikken.
Zo kennen we Pinkpop: een festival voor alle generaties, met nieuwe talenten én gevestigde namen. De sfeer en het gevoel van nostalgie worden vaak benoemd, ook door jongere bezoekers. Alsof je door hier te zijn onderdeel wordt van iets groters. “Mijn oma en opa gingen vroeger ook naar Pinkpop.” Zelfs de meest verzuurde festivalbezoekers, die zo verlangen naar de goede oude tijd ToEn HeT nOg EcHt Om De MuZiEk GiNg, konden hun hart ophalen, zeker op de zondag, al viel er eigenlijk elke dag meer dan genoeg moois te rapen. Trouwens, op zaterdagavond bij de ijzersterke show van Olivia Rodrigo stonden diezelfde oude rockers zij aan zij te huppelen naast piepjonge meiden die alle teksten konden meezingen. Zie hier de essentie van Pinkpop in een notendop.
Eén ding is zeker: Pinkpop is terug van nooit echt weg geweest.
