Een snikheet Pinkpopweekend voelt inmiddels net zo onvermijdelijk als de lawine aan artikelen die eraan voorafgaat. Van eindeloze line-updiscussies tot analyses van ticketprijzen: het festival leeft al lang voordat het begint. Gelukkig hoort het er allemaal bij, en was ook deze editie weer eentje voor in de boeken.
De hitte
Laten we maar meteen de olifant in de kamer benoemen, dan hebben we dat gehad: het was bloedheet. Het hele weekend. Met gevoelstemperaturen die opliepen tot zo’n 35 à 36 graden stond er voor de tienduizenden bezoekers per dag een extra uitdaging op het programma. Want hoe blijf je in hemelsnaam koel op een open veld vol mensen? De organisatie had vooraf beloofd flink uit te pakken met extra schaduwplekken, en die waren er ook. Zo prijkte er midden op het terrein een gigantische, stekelige schaduwtent. Maar laten we eerlijk zijn: tegen dit soort temperaturen valt nauwelijks op te schaduwen. Festivalgangers verschenen dan ook uitstekend voorbereid aan de start. Ze waren tot aan de tanden toe bewapend met natte handdoeken, hoofdparaplu’s, waaiers, handventilatoren en héél veel waterzakken. Alles om het hoofd koel te houden en zo comfortabel mogelijk van het festival te genieten. Ook de organisatie deed een duit in het zakje met talloze waterpunten en een vernevelinstallatie bij de ingang, die op sommige momenten minstens zo populair leken als de podia zelf.
Sun Square
Eén van de slimste zetten van Pinkpop dit jaar was zonder twijfel het plein van en rondom de nieuwe Sun Stage: Sun Square. Dit stukje terrein, vlak naast de ingang en altijd een beetje op zichzelf, heeft door de jaren heen al heel wat gedaantes aangenomen. Van een gigantische Silent Disco tot Stage 4: het werkte allemaal prima, maar het was het nét niet. Met de Sun Square lijkt Pinkpop eindelijk de juiste formule te hebben gevonden. Waar het festival jarenlang vooral leek te denken vanuit de vraag of iets praktisch was, is er nu steeds meer aandacht voor beleving en uitstraling. Een kaartje koop je immers allang niet meer om met een semi-lauw biertje naar een band te kijken; festivalbezoekers (en vooral de jongere generatie) zijn op zoek naar de volledige ervaring. Dat zie je ook terug in de programmering. Het is dan ook geen toeval dat juist op de Sun Stage namen als Mr. Polska, Yung Felix en IDA geprogrammeerd staan. Artiesten die een jong publiek trekken, en waardoor ook keer op keer publiek zelfs ver buiten de kleine tent stonden mee te dansen. Naast de Sun Stage zijn ook de Stille Jan (Silent Disco) en de karaokebar, waar onder andere hits van K3 en One Direction uit volle borst worden meegezongen, op dit plein te vinden. De traditionele Pinkpopbezoeker zal er misschien met een klein beetje pijn in het hart naar hebben gekeken, maar de nieuwe generatie festivalgangers is klaar voor de full experience.
Eten en drinken
“Nee maar straks, zodra de zon weg is, dán wordt het lekker!” Als we een euro kregen voor elke keer dat deze uitspraak voorbij kwam, hadden we bijna onze consumpties van het weekend terugverdiend. En afgaand op het feit dat je bijna 4 euro neerlegt voor een frikandel (of een simpel raket-waterijsje) en 7,50 voor een halve liter bier, weet je één ding zeker: de stand van de bankrekening is weer een probleem na het weekend. Buiten dat je met deze temperaturen al ontzettend hard je best moest doen om genoeg bier te drinken zonder om te vallen, is het helaas geen verrassing dat je er ook nog eens diep voor in de buidel moet tasten. Maar eerlijk is eerlijk: de keuze was ook dit jaar weer écht reuze. Van broodjes saté tot een waar wijnrestaurant en van loaded fries tot de immens populaire pokébowl; als ware foodie kun je je hart ophalen op het Pinkpop-terrein.
De sfeer
Wat het mooie is aan het gros van de festivals, en zeker ook aan Pinkpop, is dat je wordt omringd door duizenden blije mensen. Blij omdat ze eindelijk hun favoriete artiest live zien, blij omdat ze onverwacht nieuwe muziek ontdekken, blij omdat ze hun vrienden weer tegenkomen of gewoon blij omdat het bier koud is en goed smaakt. De redenen verschillen, maar het effect is hetzelfde: een constante stroom dopamine. Duurt het wat langer aan de bar? Prima. Word je half platgedrukt vooraan bij een populaire act? Hoort erbij. Iemand morst zijn bier over je heen? Kan gebeuren. Als we daar op een doordeweekse dinsdag ook een klein beetje van mee zouden nemen, zou de wereld er een stuk gezelliger uitzien.
De uithoeken van de line-up
Er wordt ieder jaar over gediscussieerd en ieder jaar blijkt uiteindelijk hetzelfde: op Pinkpop is er voor iedereen wel iets te vinden. Natuurlijk zijn er bezoekers die al maanden aftellen naar die ene headliner, maar minstens zo vaak zit de verrassing juist in een artiest waar je eigenlijk alleen toevallig langsloopt. Zo zette Kirchroa Tropical, een Limburgs meme-duo, de Stille Jan compleet op z’n kop: eerst met een moshpit tijdens Limp Bizkits ‘Break Stuff’, om nog geen twee minuten later moeiteloos over te schakelen naar een massale YMCA. Voor Thijs Boontjes op Stage 4 stond er al snel meer publiek dan hij zelf had verwacht, dat zonder veel aansporing begon mee te swingen op ‘Ambiance’ en ‘Deze Nacht’. En dan was er nog de Hoogmis van het Zuiden, waar een hele lading niet-Limburgers kennismaakte met Queen Beppie Kraft. Een stukje Limburgs erfgoed waar je u tegen zegt; voor heel even waren we met z’n allen ‘in d’n hiemel.’
Ook buiten de muziek om was er hier en daar ruimte voor iets anders. Zo had Pinkpop op zaterdagavond plek gemaakt voor het Nederlands Elftal. Om 19.00 uur stond er op een speciaal ingericht pleintje achter de Sun Square een groot scherm klaar voor de WK-wedstrijd. Nederlanders zouden geen Nederlanders zijn als daar niet en masse gebruik van werd gemaakt: de hele dag liepen er al plukjes oranje over het terrein en nog voor de aftrap stond het veld al stampvol. Niets verbroedert zo snel als muziek óf voetbal.
Tot volgend jaar
En dan is het ineens weer voorbij. De tenten worden opgeruimd, er wordt nog snel een kroket en een kaassoufflé weggemoffeld en de eerste bezoekers staan alweer in de file naar huis. De eindstand maandagochtend: vermoeide benen, een schorre stem, een telefoon vol video's die nét niet laten zien hoe leuk het echt was, een aantal interessante tan-lines en een lichte overtuiging dat volgend jaar het toch misschien anders moet. Totdat de eerste namen worden aangekondigd en het hele circus gewoon weer opnieuw begint. Want klagen over de hitte, de prijzen en de rijen hoort misschien bij Pinkpop, maar terugkomen net zo goed. Tot de volgende!
