PACEMAKER: “Het drukt om de spark van je dromen levend te houden”
Alternatieve metalband wil staan waar het allemaal is begonnen
Het is in een studentenkamer in Tilburg, waar de nieuwe EP In Dirt Ambition Dies van alternatieve metalband PACEMAKER is geschreven. Een band die geboren is in de modder van Graspop en in alles metal ademt. Want komen we op de studentenkamer van leadgitarist Hidde de Louw binnenlopen, klinkt al gelijk grote inspiratie Linkin Park uit de speakers. De drums dienen hier als salontafel als later ook vocalist Carissa de Wit en slaggitarist Noah Schram erbij komen en we een openhartig gesprek hebben over de EP.
Noah, Hidde en drummer Joris Pabor kennen elkaar al sinds ze zestien zijn van de middelbare school. Later leerden Hidde en Carissa elkaar kennen op Rock City Institute in Eindhoven: “Hidde stuurde mij een bericht op een random dag, toen we al van school waren: Jij hebt toevallig geen band, heb ik gehoord.” Kortgeleden werd ook Vincent Kuijpers als bassist toegevoegd aan de bezetting, nadat Mats van der Aa een andere weg insloeg. “We zijn heel blij met Vincent erbij, het is verfrissend. Het geeft een nieuwe blik in de band, technisch is hij heel sterk en hij heeft een groot netwerk.” Ze leerden Vincent kennen via een huisgenoot die met hem werkte bij Cul de Sac. Daarnaast speelde hij in de band Beachdog.
Waar komt jullie naam PACEMAKER vandaan?
Noah: “Op Graspop. Hidde en ik waren een hele lange lijst aan het maken met allemaal dingen die ons tof leken om te proberen, zoals songstructuren of terugkerende elementen. We gingen heel analytisch kijken. Waarom vinden we iets vet? Daar ontstond ook het eerste skelet van het nummer Ambition.
Midden in het opbouwen van die lijst zijn we op de naam Pacemaker gekomen. Toentertijd was het nog bedoeld voor een progressieve rockband die we wilden beginnen. De intentie was: wij bepalen de pace. Wij bepalen hoe de song neergezet wordt. Dat kan met verschillende songstructuren en verschillende tijdnotaties. Nu slaat het op het verhaal. PACEMAKER slaat op de volhardendheid, het constant door blijven gaan ongeacht de tegenslagen. Wij hopen ook, wanneer dit moeilijk te bereiken valt, dat onze muziek daar een verstevigende rol in mag spelen, Op deze manier ligt de bandnaam ook nauw samen met de boodschap van de EP.”
Welke specifieke bands inspireerden jullie op Graspop?
Noah: “Op muzikaal vlak heeft de band As Everything Unfolds het schrijfproces een grote kickstart gegeven. Het liet ons kennis maken met de blend van zware, maar bouncy gitaren en drums gecombineerd met melodieuze vocalen. Het komt op momenten heel vrij en speels over. Dit maakt het mosh- en dansbaar tegelijkertijd. Dit voelde voor ons zo fris aan dat we het op het begin als een van onze grootste inspiratiebronnen hebben gebruikt.
Soms zijn ook hele specifieke dingen. Stukjes van optredens die ons inspireren. The Raven Age had bijvoorbeeld een microfoonstand die meekleurde met de stagelampen.”
Carissa: “Maar ook hoe de band zich gedraagt. Bijvoorbeeld zangeres Courtney LaPlante van Spiritbox. Hoe zij beweegt op het podium inspireerde mij en dat maak je dan weer eigen.”
Op jullie nieuwe EP In Dirt Ambition Dies schrijven jullie over de strijd om verder te gaan als alles in puin ligt. Wat inspireerde jullie om hierover te schrijven?
Carissa: “Dat is voor mij heel persoonlijk. Het gaat eigenlijk over mijn terugkeer binnen de muziek. Er was eerder te weinig ruimte voor de muziek die ik graag wilde maken op Rock City. Gaandeweg kwam ik erachter wat ik graag wilde en misschien had ik beter Metal Factory kunnen kiezen, maar dan had ik Hidde ook nooit ontmoet.
Het was lastig voor mij om groepjes en bands te vormen, omdat er weinig mensen waren die ook dezelfde muziek als ik wilde maken. De docenten kwamen ook niet uit de scene. Muziek is natuurlijk een smaak en een mening en ik was ook net zestien. Een lastige, onzekere leeftijd. Door die ervaring ben ik ook twee jaar gestopt met muziek maken toen ik van Rock City kwam. Ik voelde me niet goed genoeg en had niet de juiste muzikanten om me heen. Nu ik Pacemaker heb en deze lieve mannen voel ik me voor het eerst gewaardeerd en echt op mijn plek.”
Noah: “Op de EP gaat het eigenlijk over de zonde om je dromen te laten liggen en jezelf daarin blijven wegstoppen. Het drukt je op het hart om die ‘spark’ van je dromen levend te houden. Daar haal je zelf ook heel veel leven uit.”
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Wat haalde je over om bij de band te komen nadat je een tijdje compleet gestopt bent met muziek maken?
Carissa: “Ik was eerst sceptisch en wilde eigenlijk al nee zeggen, maar mijn vader en mijn vrienden zeiden dat ik het een kans moest geven. Toen heb ik met Hidde afgesproken. Ik vond de demo die ze hadden super vet en ik voelde me gelijk op mijn plek.”
Welke song reflecteert deze ervaring het meest?
Carissa: “Fear, A Blaze. Dat gaat over je laten tegenhouden door je angst. De volgorde hoe de nummers zijn geschreven, is ook de volgorde hoe het op de EP is gekomen. Elk nummer reflecteert een fase hoe mijn leven is gelopen de afgelopen twee jaar.
Noah: “Ambition laat ook het gat zien waar je in kan vallen, maar ook de drijfveer die we hebben.”
Wie zijn jullie invloeden voor de EP?
Carissa: “Ik hou enorm van vrouwen in metal en ben dan ook opgegroeid met symfonische metal. Denk aan de Franse band NOVELISTS, maar ook Evanescence, Nightwish, Within Temptation en Spiritbox vind ik ook heel tof.”
Noah: “We halen veel inspiraties uit verschillende hoeken. Soms heb ik het gevoel dat het een groot beest vormt. Mensen vragen weleens wat voor genre we maken. Dan is het altijd even nadenken.”
Carissa: Het is ook wel heel gangbaar voor mijn gevoel. We hebben ook een beetje dat dansbare van Paramore. Ik heb huisgenoten die helemaal niet van metal houden, maar die vinden ons ook te gek.”
Hidde: “Ook de metalheads vinden het leuk. Vrienden waarvan ik dacht dat we te soft of te makkelijk voor ze zouden zijn, vinden het tof. Die staan vooraan te wachten tot de moshpit start.”
Wat was het meest uitdagende nummer om te schrijven?
Hidde: “New Horizons! Die heeft in een tijdspan van een jaar wel meer dan twintig verschillende vormen gekend. Iedere keer kregen we het maar niet gegoten. Dan was het weer te eentonig of niet interessant genoeg. Uiteindelijk kwam het wel tot zijn recht. Ik heb met, toentertijd onze bassist Mats, na een goede avond er iets moois van kunnen maken. We gingen eigenlijk even terug naar het plezier van het maken van zo'n nummer. Soms raak je verloren of vastgeroest in het moeten en het eerste idee van hoe het nummer zou moeten zijn.”
Carissa: “Onze eerste single The Things We Never Said is per ongeluk verwijderd door Hidde nadat we het hadden opgenomen. Hij is eigenlijk ook een beetje een digibeet.”
Hidde: “Je moet mij eigenlijk niet achter de knoppen laten.”
Carissa: “Maar we hadden geen tijd om erover in te zitten. We moesten het gelijk opnieuw opnemen. Dat was heel erg balen, maar nu achteraf was het ook wel lachen. Je gaat er toch met een frisse blik weer in.”
Hidde: “Het is ook niet uit je geheugen gewist, maar toch is het nummer misschien wel beter tot zijn recht gekomen toen we het opnieuw opnamen.”
Hoe was het om de EP-releaseshow te spelen in Cul de Sac?
Carissa: “Onvergetelijk.”
Noah: “We wilden daar al langer spelen. Het is zo'n open plek. Allerlei mensen komen er. Of je van alternatief houdt, van metal of gewoon lekker uit wilt gaan. We hebben een productie neergezet zoals we nooit eerder hebben gedaan.”
Carissa: “Alles mag in de Cul. Er is geen plek waar we het liever hadden willen doen. Het is ook zo dichtbij. Het was een soort thuiswedstrijd. We komen er als vrienden ook vaak. Dan is het éxtra leuk om er een stukje van ons te delen.
We hebben veel voorbereiding getroffen. We zijn heel DIY ingesteld. Hidde heeft de lampen zelf gemaakt. Ik heb met de hand mijn korset gemaakt met een soort metaalachtig hekwerk eroverheen.”
Wat hadden jullie verwacht van het optreden?
Carissa: “Niet dit. Ik kan niet omschrijven hoe het voor ons voelde. Iedereen was daar: vrienden, familie, huisgenoten en mensen die ons helemaal niet kenden.”
Hidde: “We hebben nog voor 013 staan flyeren om mensen naar de show te laten komen. We hebben posters opgehangen.”
Carissa: “Veel mensen die kwamen kijken namen weer anderen mee. We verloren op een gegeven moment het overzicht en beseften dat er echt wel een hele hoop mensen kwamen kijken.”
Zijn jullie na deze EP ook bezig met een album?
Hidde: “Laten we zeggen: de stappen worden gezet.”
Carissa: “Zullen we gewoon ja zeggen? Het is niet dat we het hierbij houden. Het komt er zeker aan.”
Hidde: “We zijn nog super groen in hoe we te werk gaan in het schrijfproces en als band. We hebben super veel geleerd van het maken van deze EP. Ook omdat we niet voor minder dan te gek gaan. We zijn nu ook mega trots op de EP die we hebben neergezet op een niveau waar we voorheen nog niet zaten. Een niveau dat we helemaal niet hadden verwacht van onszelf. Zeker niet als eerste EP. We nemen alle ervaringen mee en gaan een manier vinden om dat album nog sneller te laten komen.”
Wat is jullie volgende stap?
Noah: “Popronde 2026! We gaan het gewoon proberen. Call-out!”
Waar zien jullie jezelf in de toekomst?
Noah: “Het lijkt me wel heel symbolisch om een keertje op Graspop te staan en vanaf het podium terug te kijken naar de plek waar Hidde en ik stonden met onze grote, lange lijst notities met alles wat we voor onze band wilden.”