Paaspop 2026: DEADLETTER worstelt met techniek, publiek en zichzelf
Britse postpunkformatie heeft zijn dag niet
De klok slaat 19:47, de Britse postpunkformatie DEADLETTER had eigenlijk twee minuten geleden al moeten beginnen, maar in plaats daarvan rennen er nog een paar paniekerige crewleden over het podium. De spanning is voelbaar, maar de lampen gaan uit en we lijken te kunnen beginnen. Maar vanzelf gaat dit allerminst. Frontman Zac Lawrence vuurt nog een aantal dodelijke blikken richting de soundtechs en gebaart zelfs dat er iets gestopt moet worden. Wat dat iets is? We zullen het nooit weten, want de band speelt de hele show gewoon stoïcijns door.
Terwijl het zestal haar explosieve postpunk met jazzy saxofoonbreaks op The Shelter afvuurt, blijft het gevoel dat er iets niet klopt. Lawrence blijft het publiek aansporen om naar voren te komen en wijst naar zijn oor. Het publiek lijkt hier dan weer weinig van te snappen en begint maar gewoon een moshpit. Of het nu aan de eerdere technische problemen ligt of niet, er zit vanavond hoe dan ook ruis op de lijn.
En dat is jammer, aangezien DEADLETTER zich al meer dan bewezen heeft op o.a. Lowlands en Here’s The Thing en ook vandaag een meer dan prima set neerzet. Ok, de kick staat dan wel zo ontiegelijk hard dat je vullingen een eigen moshpit in je mond starten, maar zodra die kick even wegvalt, mis je het toch. De rest van de band houdt ondertussen een moordend strak tempo aan waardoor je gehypnotiseerd naar het podium blijft staren.
De hele situatie lijkt een dieptepunt te bereiken wanneer Lawrence het publiek om hulp vraagt voor het volgende nummer: “Hey Paaspop, we could use your help on the next one, you feel like helping Paaspop?...no?..well fuck me for asking, this is ‘Fit For Work’” waarna het genoemde nummer wordt gestart. Het raarste aan alles blijft dat het publiek ondertussen echt wel zijn best staat te doen en fanatiek meespringt, maar dat is voor Lawrence kennelijk niet genoeg. Misschien dat daar wel de kink in de kabel zit tussen Lawrence en zijn publiek.
Na nog een laatste smeekbede om écht tegen het podium aan te komen staan, lijkt bij de laatste nummers dan toch alles ineens weer koek en ei te zijn. Tot ze met nog zes minuten settijd op de klok ineens klaar zijn. Al met al blijft het een optreden met een vreemde nasmaak. De band wilde, het publiek wilde, maar elkaar vinden bleek om onverklaarbare redenen toch te moeilijk.
