Paaspop 2026: Kensington speelt op safe in de Apollo
Weinig risico, weinig spektakel, nog steeds een prima show
Kensington, qua publieke opinie misschien wel de Nederlandse Nickleback, you love ‘em or hate ‘em, er lijkt weinig ruimte voor nuance. Maar gezien de afgeladen Apollo lijkt het Paaspop-publiek gelukkig bij die eerste groep te horen. Hoewel het met nieuwe vocalist Jason Dowd aan het begin een beetje moeizaam klinkt, lijkt dat het publiek geen ene moer uit te maken.
Een heel uur vullen met semi opgepompte rockballads is alleen wel een opgave die zelfs voor Kensington te groot lijkt. Het gemak waarmee de band in zijn hoogtijdagen speelden is er simpelweg niet meer, het is werken, zwoegen, zweten. Je kunt het vergelijken met soep zonder balletjes: het is prima en je eet het op, maar het vult toch minder dan je zou willen. Als gitarist Casper Starreveld dan ook nog zijn beste Sean Paul imitatie eruit gooit en vraagt of iedereen daar al een beetje zin in heeft, is de koortsdroom compleet. Kensington als support voor Sean Paul stond niet op de 2026 bingokaart, maar ook dat is weer de charme van Paaspop.
Halverwege de set, tijdens ‘Little By Little’, begint het dan toch een andere wending te nemen. De vlammenwerpers gaan eindelijk aan en de intensiteit gaat omhoog. Iets wat de band met al hun ervaring en overvloed aan hits moeiteloos vast weet te houden. Wie tijdens ‘Uncharted’ even de tijd neemt om rond te kijken, ziet zeker een twintigtal fans op elkaars schouders woord voor woord meezingen. En als dan afgesloten wordt met ‘A Moment’ gaat het dak er gewoon volledig af. Een knallend einde van een verder toch een vrij tamme show. Rockmuziek die kleurt binnen de lijntjes, schuurpapier zonder profiel, soep zonder ballen: Kensington anno 2026 in een notendop.
