Paaspop 2026: De Nachtwacht speelt smakelijk set sans spektakel
Softrockers snappen het less-is-more principe
Zeven jaar na zijn solodebuut in de Roxy keert Jiri Taihuttu dit weekend terug naar diezelfde tent, niet langer als rapper Jiri11, ook wel bekend van het Venlose ANBU Gang, maar als frontman van De Nachtwacht.
Wat begon als een muzikale wedergeboorte in de zomer van 2025, groeide uit tot een vijfkoppige band met een voorliefde voor sophisticated softrock, geïnspireerd door bands als Steely Dan en The Doobie Brothers. Sinds de release van hun gelijknamige debuutalbum begin dit jaar is het hard gegaan: Taihuttu’s virtuoze gitaarspel en de gelaagde sound van de band bezorgt De Nachtwacht in korte tijd een volwassen status binnen de Nederlandse popscene.
Voor de show begint, lopen de bandleden al ogenschijnlijk nonchalant over het podium. Er blijken technische problemen te zijn en de show kan niet op het geplande moment beginnen. Geen nonchalance dan, maar misschien bezorgdheid? De valse start blijft maar aanhouden, je denkt bijna ‘blijven verlangens eindeloos?’ om maar met Huis Van Zwart En Rood te spreken, maar na tien minuten wordt dan eindelijk met dat nummer begonnen. Dan blijkt dat het maar goed is dat er even de tijd is genomen om alles glad te strijken, want de teksten zijn uitstekend te verstaan, het gitaarspel van Taihuttu is betoverend en als multi-instrumentalist Tariq Pijning de saxofoon erbij pakt voor ‘Midnight Cruiser’ voel je aan alles; dit is een enorm coole band die geen tijdsdruk voelt en alleen maar mooie muziek wil maken. Neem bijvoorbeeld de rustigere, emotionele gospelsong ‘Vader Please’ die de diversiteit van deze band onderstreept.
Die coolheid klikt niet meteen met het nog stijve Paaspop-publiek. De echte fans staan vooraan, maar ze zijn in de minderheid en verderop verstomt de muziek door of het geroezemoes of de luide drone die over het publiek raast. Pas als de soepele funk van ‘Cowboys’ door de Roxy dwarrelt, blijken de benen opeens meer te kunnen dan in positie blijven staan. De single wordt goed meegezongen en met dat zachte, zuidelijke accent van Taihuttu, zijn woordensmederij en jaren aan ervaring als artiest, valt hier alles op zijn plek. Een geoliede machine die voor de ogen misschien niet zo interessant is, maar voor de oren des te meer. Geen poespas, de nacht wacht wel op De Nachtwacht.
