Paaspop 2026: Käärijä is de perfecte gimmick
Finse chaosmix van metal, eurodance en hardstyle werkt uitstekend als festivalafsluiter
Käärijä heeft naast een laptop, mixing desk en gitaar nauwelijks gear bij zich, maar dat lijkt een bewuste keuze: alle aandacht ligt op hemzelf en zijn stel even losgeslagen kompanen.
We verstaan geen woord van zijn Finse teksten, maar dat blijkt totaal irrelevant. Het publiek schreeuwt alles fonetisch mee, alsof het al jaren in het collectieve geheugen zit. Dit is precies het soort act dat je op zondagnacht wil: over de top, schaamteloos en volledig gericht op ontlading. Alle energie die Käärijä erin gooit, krijgt hij hier dubbel en dwars terug.
Muzikaal begeeft hij zich ergens in een chaotisch maar uiterst effectief grensgebied tussen metal, eurodance en hardstyle. Denk: hakkende beats die zo uit een gabberset lijken te komen, afgewisseld met pompende EDM-drops en plotselinge metaluitbarstingen. Op het randje van kitsch, maar juist daardoor onweerstaanbaar. Waar andere acts die we dit weekend zagen metal en elektronica strak proberen te laten samensmelten, kiest Käärijä voor maximale frictie.
Visueel en qua performance zit het net zo dik. De iconische groene sleeves van het Songfestival zijn ingeruild voor een halfgeel halfcamouflage motorpak, cropped uiteraard, want die bierbuik is ook onderdeel van de act. Tussen de nummers door ontpopt hij zich als een soort stand-up comedian, constant in gesprek met het publiek en zichtbaar genietend van de chaos die hij hier veroorzaakt. Hij checkt ook nog even of we wel naar zijn show in 013 komen dit najaar.
De eerste helft van de set voelt achteraf als een opwarmronde. Zodra tracks als ‘#eurodab’ (met Baby Lasagna) en het absurde tevens aanstekelijke ‘Disco Balls’ langskomen, begint het echt te koken. Bij ‘TRAFIK!’, zijn samenwerking met Joost, ontploft de tent definitief. De moshpit wordt zo groot opengetrokken dat het even spannend wordt of iedereen het er heelhuids vanaf brengt. De pyrokanonnen doen er nog een schep bovenop, alsof de Roxy niet al een zweterige sauna was. Tussendoor is er nog een korte adempauze wanneer Käärijä het refrein van ‘Europapa’ uitbesteedt aan Corné uit het publiek.
En dan natuurlijk Songfestivalhit ‘Cha Cha Cha’. Het moment waar alles naartoe werkt. Zodra deze wordt ingezet, voelt de halflege Roxy ineens als een volle tent. Hier valt alles samen: de gimmick, de chaos en de slimme opbouw van de set. Want ja, Käärijä ís een gimmick. Maar wel één die zo goed in elkaar zit dat je er onmogelijk niet in meegaat.
