In de aanloop naar hun optreden in de Cinetol hadden de acts van deze avond op 15 juli een opmerkelijke post op Instagram geplaatst: ‘I just want you to know who I am’ (Iris - Goo Goo Dolls). Als belofte binnen de muziekwereld moet je jezelf laten horen: met je eigen muziek maar ook in de promotie eromheen. Je moet zorgen dat je fans, of aankomende fans, je weten te vinden, naar optredens komen en je blijven volgen. Noraly en de band False Perspective hebben vanavond laten zien en horen wie ze zijn en welke muziek ze maken.Dat gebeurt In een double bill met de titel The Unfold Tour. Het is een opmerkelijke samenwerking van beide acts: ze delen een vergelijkbare kijk op het maakproces van hun intieme popmuziek. Het is een samenwerking die loont en het is ook een gedeelde kijk op muziek maken.
False Perspective
Vasthouden aan waar je in gelooft
Aan alles is te merken dat dat de band al een tijdje muziek maakt: songs die tot de verbeelding spreken, slimme composities, sterke muzikanten. Opvallend hierin is de soms meerstemmige zang, en de afwisseling in leadzang tussen zangeres Liz en Ugné, die samen het hart van deze band vormen. Het zijn vertellende songs, waarin zang en gitaar worden versterkt met viool en klarinet. Observaties vanuit het hart, waarbij met een glimlach toch over twijfel en verdriet wordt gezongen. Het heeft ook iets te maken met het vasthouden aan waar je in gelooft.
Afwisseling en gelaagdheid
Herkenbaarheid van verhalen
Vanavond is de jazzy touch te horen die je ook hoort op hun album maar nu duidelijker aanwezig is. De songs worden afwisselend in het Engels dan wel in het Nederlands gezongen. Soms is dat even verwarrend maar binnen de muziek die zij maken lijkt dat samen te smelten. Juist die afwisseling geeft hun muziek meerwaarde.
De songs kennen gelaagdheid: sfeervolle liedjes die soms vaart hebben, af een toe een passende break. Bedachtzaam en observerend, zonder concentratie te verliezen. Het publiek luistert aandachtig en gaat met de muziek mee. En zoals Ugné vertelt: ‘We hopen dat jullie je herkennen in de verhalen’.
Een van de onderwerpen waarover ze zingen is ‘de rekbare tijd’, die in het nummer Jam Karet belicht wordt. Tijdens het optreden wordt een pocket camera in de zaal doorgegeven, zodat de band samen met Noraly ook tastbare foto’s van dit optreden heeft.
Het verlangen om te creëren
Muziek maken voor echte mensen
Misschien is de samenwerking (zoals vanavond met Noraly) wel de sleutel tot het succes. Om aandacht te vragen voor de muziek die ze maken. Laat je een streamingsdienst zoeken naar hun muziek dan kom je bijvoorbeeld ook uit bij Tift Merritt: lichte, lieve maar gedragen songs met een boodschap of observatie. Daarmee plaats je de band niet in een hokje maar daarmee wordt hun stijl en identiteit wel herkenbaar, en beschreven.
Hoewel ze al een album hebben uitgebracht (The Observer Effect in 2025) werkt de band hard aan de toekomst. Er staan drie EP’s gepland, waarvan de eerste inmiddels is uitgebracht. Daarnaast volgt later dit jaar het vervolg van de tour met Noraly.
Daarmee kunnen ze zichzelf tevreden stellen in hun verlangen om te creëren en te maken: de totstandkoming van wat je in je hoofd hebt, voor echte mensen die naar je muziek luisteren.
Noraly
Alles valt op zijn plaats
In haar song Gravity zingt Noraly: ‘I am here for the moments when everything falls into place’. De inspanningen en het wachten worden beloond. En alles komt samen. Het vinden van duidelijkheid, richting, na een periode van onzekerheid.
Misschien is dat vanavond ook wel het geval voor Noraly. Of zoals ze onlangs in een interview zelf aangaf: ik zit in een stijgende leercurve. Noraly is hier vanavond en laat horen dat ze zich verder ontwikkelt als singer-songwriter. Met een band aan haar zijde voelt het ook spannend.
Van studio naar podium
Dansen tussen melancholie en hoop
Het optreden begint opvallend groots. Tot nu toe kende ik de songs vooral in hun singer-songwriter-vorm: als liedjes waarin de stem en de tekst centraal stonden. Vanavond krijgt alles, met bass en drums erbij, meer body. Het openingsnummer Gravity heeft dat bouncing bassloopje en de terugkerende regel ‘I surrender to the gravity’ benadrukt haar verlangen om vrij te kunnen zijn.
De zangeres heeft veel over te dragen in emotionele zin en is daarin heel persoonlijk, zowel tekstueel als muzikaal. Samen met haar medemuzikanten zorgt ze voor een interessante spanning: het wringt soms een beetje. De juiste spanning is er omdat alles nog niet in beton is gegoten.
In Accidently Happy, met wijds gitaarspel, is er de twijfel en bekentenis: ‘I have been hesitant to sing, Scared of what will come out’. In het nummer vraagt ze zich af wat ‘gepast’ is en dat je jezelf soms geen regels moet opleggen. Hoe ver gaat zelfbeschikking eigenlijk?
Plechtig blijft het in No Mans Land maar het nummer krijgt een steviger karakter door de overstuurde gitaar die het nummer de juiste body geeft. Bijna emo-achtig zoals in het nummer Hear You Me van Jimmy Eat World en Dive van Asha Banks. Haar zang kent veranderende kleuren in hetzelfde spectrum. Het zorgt voor een noodzaak tot luisteren. Voor de zangeres vormt het publiek daarin ook een ankerpunt, daarover heeft ze zich eerder hierover uitgesproken.
Schrijven als muze voor het maken van muziek
Van poëzie naar popsongs
Noraly vertelt over haar noodzaak tot schrijven. Ze schrijft al zolang ze zich kan herinneren, eerst met poëzie. In eerste instantie om haar gevoel uit te drukken, over te brengen, diep in de emotie en de pijn. Van zichzelf, maar ook van anderen. En van de paradoxen die daarin leven, waardoor diepe dalen uiteindelijk ook weer lichtpunten kunnen opleveren.
In het schrijven van nummers en het maken van songs gaat ze daarin verder. Met observaties en de behoefte om het leven te begrijpen. En met de urgentie om dat in schoonheid en kunst te vangen.
Niet alles is maakbaar wanneer je creëert. Op sommige dingen heb je geen invloed. In het nummer Argue With The Wind zingt Noraly daarover. In Walk The Chaos zingt ze over ‘The questions we dare to ask’, aan onszelf en aan anderen, begeleid door gitaren van Noraly en haar gitarist Thomas die mooi in elkaar overvloeien.
Het proces van creëren
Schoonheid komt niet vanzelf
Het proces van creëren verloopt stap voor stap. Ze volgt daarin haar eigen weg, in het onafhankelijk zijn. Met de schoonheid dat sommige dingen niet vanzelf gaan. Dat is werken, dat is leren. Of zoals ze onlangs vertelde: ,,Het is een sprint in alles wat ik leer. Tot voor kort deed ik alles alleen. Het is fijn om mensen te hebben die mijn muziek wat stevigheid kunnen bieden. Diepte en dimensie. Dat zorgt voor de dynamiek die ik nodig heb”.
In het najaar zal dit proces zich verder ontvouwen. Met de voortzetting van The Unfold Tour in Den Haag, Rotterdam en Amsterdam. En de verdere totstandkoming van een album waaraan verder wordt gewerkt.