NA26VR1: Extremere dingen vergelijken dan appels met peren
Artrock, singer-songwriter, metal, funk en rap bij eerste voorronde Nobel Award 2026
In Resistor begint zometeen, op 17 oktober, de eerste voorronde van de Nobel Award 2026. Sinds 2018 spelen deelnemers uit heel Nederland twintig minuten eigen werk om het publiek en de jury te overtuigen van hun kunnen.
Faylo
Voor ons staat een bont collectief gehuld in hippie-outfits, rokranden en mouwtjes met kantjes, degelijke ruitjes overhemden, kekke topjes en kettingen. De band gaat meteen los. De relatief kleine ruimte van Resistor vult zich meteen met de hectische energie van de hele band. Het rockt en het punkt allerlei kanten uit.
Zangeres Sammie rolt over de grond, springt door het publiek en blijft soms krijsend op de grond liggen.
Maar… je moet niet denken dat Faylo maar wat doet. Het zijn stuk voor stuk hele goede muzikanten met veel gevoel voor hun ruimtelijke en open sound. De gitarist zit regelmatig op zijn knieën om de instellingen van zijn effecten te perfectioneren of om een “ge-looped freaky geluidje” goed in de groove te krijgen.
Ook qua opbouw van de nummers gaat het veel verder dan twee à drie akkoorden en rammen maar. Na het eerste superdrukke nummer blijkt het ook te mogen slepen of steady te grooven.
De twee bassisten en de drummer geven de act een stevige basis, waar de zangeres lekker expressief en theatraal op te keer kan gaan om ons daar weer heel ingetogen mee te trekken in een introspectieve onderstroom.
Het is allemaal net zo snel voorbij als het begon. Overdonderd kijk ik om me heen. De lat ligt meteen al hoog voor de andere acts.
Lonn
Dan kom Lonn op: de band van frontvrouw Lonneke.
Ze zet met een warme maar ook zeer heldere stem een schitterend lied neer uit de show waarmee ze al zeker een jaar toeren. Het doet qua opbouw en geluid een beetje denken de Haagse band Grof Geschut die rond de eeuwwisseling veel te horen was.
Ik las in de bio’s hier en daar dat het singer/songwriter-muziek zou betreffen, maar daar ben ik het niet mee eens. Dit gaat niet over een gitaar met een zanglijn en ritmische begeleiding: dit is complete band van multi-instrumentalisten (gitarist Koen en violist Anne) die af en toe ook prachtig driestemmig zingen en complete composities spelen.
De thematiek van de teksten is heel persoonlijk en breekbaar: het gaat over zoeken naar geborgenheid en je veilig voelen om bijvoorbeeld de muziek te maken die belangrijk voor jou is.
Wanneer dit soort onderwerpen niet goed gebracht worden, is het (voor mij in ieder geval) heel makkelijk iets te denken als: ga lekker op je kamer in je dagboek schrijven en val mij er niet mee lastig.
Maar dat is zeer zeker niet het geval. Lonneke draagt haar verhaal in heel haar stem mee, zonder vals sentiment of oneigenlijke trucs. En zo spelen Koen en Anne ook. Alles klinkt direct en eerlijk en als ik om heen kijk lijkt dat ook bij de anderen in zaal zo over te komen. Er wordt intens en ademloos geluisterd.
En ondertussen weet ik steeds slechter wat straks met mijn kies-muntje te doen.
Traanbaard
Daarna is het Amsterdamse Traanbaard aan de beurt. En dat is hele andere koek…
De soundscheck trilt alles dat los ligt in de zaal naar een andere plek.
In mijn optiek is dat veelbelovend. En ik wordt niet teleurgesteld als de band los gaat.
Deze muzikanten maken al dik tien jaar underground-metal en spelen gemakkelijk weg. Met zichtbaar plezier zetten ze een mooie show neer.
Het contrast met Lon kon niet groter zijn. Alleen al in baardigheid; om maar iets te noemen… De gitarist heeft echter een gladgeschoren kin, maar dat wordt dan weer meer dan gecompenseerd door frontman Emiel Maas: de incarnatie van Traanbaard zelf!
De stevige metal is goed gelaagd. De ruimte tussen de nummers wordt stemmig en subtiel overbrugd met gefreakte feedback.
De eerder genoemde netjes geschoren gitarist blijkt ook een goede strot voor grunten te hebben, zo tussen de slayeriaanse riffs en stampende powerchords door.
Alles zit ritmisch heel lekker in elkaar. De bassist (Martijn de Jong) en drummer (Corné van der Vlug) lijken elkaar vaak af te wisselen in wie het meest stuwt. De bas pompt er trouwens net zo makkelijk hele akkoorden uit als grondtonen voor de zanger en de gitaar. Dat maakt het lekker “samen” en “totaal”.
De Nederlandse teksten zijn voor mijn oren te vervormd en vermengd met de muziekmuur om me er in verdiepen. En dat is jammer, want in dit doorgaans Engelstalige genre is het wel to tof eens in je moerstaal kunnen luisteren.
Zo tegen het einde van het optreden wordt me heel goed duidelijk waar de verwijzingen naar Amenra vandaan komen, als stemmige herhalingen in een verdwazing van feedback en andere loops ons naar een andere wereld brengen; niet hoog in de hemel maar eerder ergens diep onder Amsterdams Peil.
Koen van der Linden
Het is nu tijd voor Koen van der Linden, die achter zijn old skool Fender-Rhoades -met-Moog-combinatie, met ondersteuning van een bassist en drummer, onze oren mag trakteren op een stevige portie funk.
En dat kan deze man uitstekend. De toetsen zitten na een val vooraf gelukkig stevig vast, want Koen gaat flink los op zijn klavier. De Nederlandse teksten doen het prima op de jazzy-fusion akkoorden. Het is een lekker Jameroquai-achtige sound zo.
De bassist grooved en funkt dat het een lieve lust is. De drummer (die met z’n losse stropdasje veilig achter de bekkens verstopt zit) houdt alles lekker spicy. Het duidelijk dat deze mensen al heel wat uurtjes in De Twee Spieghels hebben gejamd. Ze zijn uitstekend op elkaar ingespeeld.
Na een hitsig liedjes met hitsige tekst, pakt Koen een trompet om een relaxte intro te blazen, met goed veel soul er in. De hitsigheid is nu layed back en we rollen een meer Robert-Palmer-achtige song in. De teksten zijn geestig, direct en gezellig.
Daar komt echter verandering in met een lied over Marc Zuckerberg. Uitgaansdier Koen blijkt zich behoorlijk op te winden over de “ongezelligheid” van de digi-isolatie.
Gelukkig wordt de muzikale wereld in de Resistor gered door een muzikaal-synthesizer-orgasme als Koen op zijn Moog door het dak heen spaced.
Daarna volgt een best vrolijke “We gaan allemaal naar tering”-meebruller. Als we er toch aan aan, dan maar met een hoop lol. Toch? Als alles klaar is, blijven we wat verward achter, lost in time and space, zo ergens tussen 1970 en nu.
nietyouri
Nietyouri mag de avond afmaken. Deze Woubrugse rapper heeft hulp van Wibar-coryfee DJ Bami.
Ze wachten niet tot ze aangekondigd worden, maar beginnen direct te prikken en porren.
Als het startschot dan officieel gegeven is, laat DJ Bami zijn basklanken op ons los vanachter zijn laptop en draaitafel.
De Nederlandse teksten van nietyouri eisen onze focus. De snedige taalstroom vraagt om uitleg en met veel plezier en verwarring laat ik me meevoeren.
Daarna stelt nietyouri zich zelf DJ Bami voor. Bij het voorstellen van DJ Bami en zichzelf is hij net zo veel cabaretier als rapper, maar ja: taal is taal, en dat is blijkbaar echt zijn ding… En met taal worden wij gefopt, geplaagd, uitgedaagd en verwend. En dat alles door Bami listig voorzien van wijsjes, acid, agressie en heerlijke flauwekul.
nietyouri gooit alles er uit dat hem dwarszit qua wereldpolitiek en kleinburgerlijk geneuzel. Het is merkwaardig hoe lullige ergernissen en de stem van redelijkheid zo waanzinnig, vervreemdend en grappig kunnen zijn. Het is een mooi maar ook een akelig spel met wat je wel en niet hoort te zeggen.
Of je het nou eens bent of niet met wat deze Woubruggenaar te melden heeft: het is heel erg tof om erbij te mogen zijn als hij de bezem over zijn mentale stoepje haalt.
En daar sta ik dan aan het einde van de avond, met mijn stem-muntje in mijn hand. Het is niet heel vaak dat alle acts zo tof zijn. Dus nu maar kiezen tussen appels, peren en nog veel minder vergelijkbare en vreemdere zaken...
Uitslag
De uitslag is dat Faylo van de jury door mag naar de halve finale en dat publiekslieveling nietyouri zich in de finale heeft geplaatst - “maar wie dan wel?”, roept presentator Ernst jolig. Daarmee is een spannende avond tot een einde gekomen, vol met goede acts. De tweede voorronde is op vrijdag 30 oktober in de Qbus Club, dan met Mattanja, DAAN, NEE NEE NO NO, Paravision en GLITZ.