Singer-songwriter néomi is in Haarlem begonnen aan haar 'Crunchy, Sad And Strangely Happy Tour'. Voor het voorprogramma heeft ze een aantal muzikanten uitgenodigd, onder wie Romy Liz Rose, een van haar beste vriendinnen. De twee kennen elkaar uit Rotterdam, waar ze allebei gevestigd zijn. Tijdens de set van néomi zingen ze bovendien samen een nummer van néomi. Het wordt een verstilde, intieme avond, met een zaal vol aandachtige luisteraars.
Romy Liz Rose: I am June
Voor zangeres Romy Liz Rose is dit jaar was een veelbewogen periode geweest. Het resultaat ligt er met haar debuutalbum I Am June, dat goed is ontvangen en haar muzikale ontwikkeling een mooi vervolg lijkt te geven. Ook levert het album haar interessante nieuwe mogelijkheden op. Het gerenommeerde platenlabel Excelsior Records draagt haar inmiddels een warm hart toe en boekingsbureau MOJO is betrokken bij haar optredens. Het afgelopen jaar heeft ze gespeeld ze op een aantal interessante podia en festivals, onder meer in het voorprogramma van Johan, op Motel Mozaïque en natuurlijk op Lowlands.
Vanavond staat ze alleen op het podium, met haar gitaar aan haar zijde. Geconcentreerd speelt ze haar uitgeklede, americana-georiënteerde songs. Af en toe meen je een denkbeeldige pedal steel te horen: een instrument dat ontbreekt, maar waar de zangeres wel een voorliefde voor heeft. Ze geeft eerlijk toe dat ze het ‘toch nog steeds doodeng vindt’ om alleen op het podium te staan. Toch blijft ze zichzelf en vertrouwt ze op haar eigen kracht. Eerder vertelt ze dat ze zich in de eerste plaats zangeres voelt en nog bezig is zich de gitaar eigen te maken. Inmiddels is daar weinig meer van te merken. Zang en gitaar gaan hand in hand.
De kracht van eenvoud
Juist in deze sobere setting komt de kracht van haar songs goed naar voren. Alles draait om de compositie en de zeggingskracht van de tekst. Er is weinig nodig om de luisteraar te raken. Als je met alleen je stem en een gitaar een zaal weet te boeien, bewijzen je nummers dat ze op eigen benen kunnen staan.
Romy Liz Rose speelt verschillende nummers van haar album, in dezelfde volgorde als op de plaat. Zo wordt ook de samenhang tussen de songs duidelijk. The Remedy is een licht beschouwend beginpunt. Met Sounds Of An Early Morning bevinden we ons al wat verder in het proces van, zoals de zangeres het zelf noemt, ‘transformatie’.
I Am June, op het album eveneens het slotnummer, is voor haar het moeilijkste lied om te spelen. Persoonlijke groei is mooi, vertelt ze, maar kan tegelijkertijd ook eng zijn. Die kwetsbaarheid klinkt door in haar uitvoering. Ze hoeft haar songs niet groter te maken dan ze zijn; juist door de eenvoud komen ze binnen.
néomi: Crunchy, Sad and Strangely Happy
Het optreden in Patronaat is het eerste concert van néomi sinds de recente release van haar EP Crunchy, Sad And Strangely Happy. De bijzondere titel vindt zijn oorsprong tijdens een schrijfsessie in Nashville, waar de zangeres samenwerkt met Bobby Knepper. Later stuurt hij haar een demo terug met de omschrijving ‘crunchy, sad and strangely happy’. Ze belt hem meteen op om te vragen wat hij daarmee bedoelt. ‘Dat was gewoon de mood die jij die dag uitstraalde.’ Eigenlijk heeft hij gelijk, vertelt néomi. Ze is behoorlijk brak, dus een beetje crunchy. Ook is ze wat verdrietig, maar tegelijkertijd hebben ze ontzettend veel gelachen. Die combinatie vind ze zo mooi dat ze besloot de EP ernaar te vernoemen.
Liefde en relaties hebben néomi de nodige moeilijke momenten bezorgd. Ze beleeft haar gevoelens intens en lijkt daarbij weinig voor zichzelf achter te houden. Maar oh wat kan ze daar mooie songs over schrijven! Dat is weer duidelijk te horen op de nieuwe EP, met nummers als Didn't I en Catch You. Haar muziek heeft bovendien een nieuwe dimensie gekregen, met een steviger fundament. Ook vanavond is dat goed te horen.
Een avond met néomi
De muzikanten in haar band zijn nauw met haar muzikale ontwikkeling verweven. Ze zorgen gedurende de avond voor een smaakvolle begeleiding, waarbij de aandacht niet alleen naar néomi als frontvrouw gaat, maar vooral ook naar de muziek die ze maakt. De arrangementen geven haar songs nog meer diepte zonder de intimiteit ervan te verliezen. Toch is néomi onmiskenbaar het middelpunt van de avond. Gekleed in een witte outfit zit ze soms op een barkruk, met een glas rode wijn binnen handbereik. Het voelt alsof we zijn aangeschoven bij Een avond met néomi. Ze vertelt, neemt het publiek mee in haar gedachten en deelt persoonlijke anekdotes.
Dat is meer dan onderhoudend, misschien juist omdat haar verhalen niet helemaal gladgestreken zijn. Soms is ze wat onhandig in haar formuleringen of valt de timing niet helemaal goed. Maar dat hoort ook bij haar spontaniteit. Ze weet van zichzelf dat ze veel praat en kennelijk moet het er gewoon uit. Ze probeert zich niet anders voor te doen dan ze is. Zodra ze weer begint te zingen, vliegen de vonken er echter vanaf. Dan vallen alle losse elementen op hun plaats en wordt duidelijk waar het deze avond werkelijk om draait: de muziek, de emoties en de songs die daaruit voortkomen. Misschien is dat wel precies het gevoel dat schuilgaat achter de titel Crunchy, Sad And Strangely Happy.
De avond kent een boeiend verloop. Met het voordragen van een gedicht over een ‘herfstkind’ zet néomi meteen de toon. Daarna volgen enkele nummers waarmee het publiek kan opwarmen en nieuwkomers kennis kunnen maken met haar songs. Het programma biedt een dwarsdoorsnede van haar werk, met onder meer Sit Back Baby en It's Never Easy. Naarmate de avond vordert, verschuift de aandacht steeds meer naar de songs van de nieuwe EP. For A Minute heeft iets dat aan Steely Dan doet denken, terwijl Didn't I en Close juist indruk maken door hun intensiteit en kracht. Het hoogtepunt bewaart néomi voor het einde. Met Lately sluit ze de avond af. Het nummer heeft iets magisch: het raakt aan de verwondering en de scheppingskracht die Michelangelo wist te vangen in zijn schildering van de Schepping van Adam. Zo ontstaat ook hier, in een intieme zaal in Haarlem, een moment waarop alles samenkomt. Een avond die begint in stilte en eindigt met een gevoel dat moeilijk in één woord te vangen is. Crunchy, sad and strangely happy