MSN-punkrockers The All-American Rejects op dreef in 013
Klok twintig jaar teruggedraaid in de Main
Weet je nog: de tijd van je Hyves-profiel bijwerken, chatten met je MSN-contacten (en een stukje songtekst aan je naam toevoegen) en harde poppunkhits downloaden voor je mp3-speler? Als we om ons heen kijken op een zwoele donderdagavond in 013’s Main zou je zeggen dat het gros van wat hier staat te jong daarvoor is (en sommigen zelfs misschien te oud!), maar toch staat een goede 1500 man hier ongeduldig ballonnen te gooien voordat headliner The All-American Rejects mag beginnen.
Nederland heeft even moeten wachten, want wie The All-American Rejects hiervoor had willen zien, moet terug naar 2012 toen de Amerikanen in de Melkweg stonden. Zoveel tijd zat er ook tussen de albums met Kids In The Streets toen en vijfde plaat Sandbox nu. Niet de platen waar dit publiek per se voor komt, AAR weet dondersgoed dat nostalgie een krachtig wapen is en met de herleving van hit ‘Dirty Little Secret’ (dankjewel Tiktok) dat dit jaar alweer 21 is geworden is het vooral wachten op de trips down memory lane.
En die krijgen we al, voordat er nog maar een noot is gespeeld. Er zweven flink wat ballonnen door de zaal die omhoog worden gehouden door het publiek en de lichten worden langzaam aan gedimd. Gejuich, maar nog geen Reject te bekennen, wel de klanken van Golden Earrings ‘Radar Love’. Een nummer dat iedereen uitnodigt om uit volle borst mee te zingen en daarna over te gaan tot gillen als Tyson Ritter met drie vertrouwde bandleden opkomt, plus toermuzikant Sebastian Tenorio-Vallejo. Als die achter de toetsen de orgelgeluiden tovert van debuutsingle ‘Swing, Swing’ is de nostalgietrip écht van start.
Er zit een hongerigheid in AAR die goed werkt: de show zit strak in elkaar met helder gitaargeluid, goede drums en Ritter die als showman de vaart erin houdt. In een klein anderhalf uur valt de band nauwelijks in herhaling en de grappen van de frontman breken het op de juiste momenten op. Zo blijven de ballonnen nog altijd zweven en kidnapt hij er eentje die zijn roadie backstage mag decoreren. Als de ballon even later als piraat terugkomt, verzint Ritter een complete backstory om hem heen. “Let’s go back to 2000-fucking-toodaloo” roept hij en de klok lijkt dan ook echt twintig jaar terug te draaien met een set die barst van ondergewaarde songs als ‘Stab My Back’ en ‘It Ends Tonight’ met her en der wat nieuwer materiaal sprenkelt, maar dat sprankelt toch wat minder.
Tussendoors hoogtepuntje krijgen we als de toch al sterke lichtshow even wat gas terug neemt en Ritter een opmerking maakt over de ‘red light shit’ in Nederland. Een lekker schaamteloze opmerking die de opmaat is naar een single die tussentijds werd gedeeld tussen de laatste twee albums: ‘Sweat’; een glammy, ja, zweterige rocker waarbij Ritter knielt voor het podium en de microfoonstandaard met zich meetrekt, terwijl hij bijna fluisterend de tekst van het lied zingt. Het wordt in de Main, zover dat al mogelijk was, nog een tikkeltje heter.
Soms heb je aan twee noten genoeg, en als Nick Wheeler en Mike Kennerty’s om de beurt een toon spelen, weet heel 013 al hoe laat het is. Drummer Chris Gaylor doet een count-off en ‘Dirty Little Secret’ krijgt voor het eerst de Main van voor tot achter aan het springen. Knap ook hoe dit poppunkanthem met nog steeds het enthousiasme wordt gespeeld dat je niet verwacht van een band die dit nummer letterlijk al honderden keren heeft gespeeld. Daarna is het dan ook even inkakken met het wat saaie, akoestische ‘Green Isn’t Yellow’ van het nieuwe album en cliché grapjes over de stroopwafel. Een paar zaklampen gaan nog wel de lucht in, maar liever nog gaan we weer met de benen de lucht in bij het lekker stevige ‘Move Along’ die als afsluiter van de set wordt ingezet.
Grapje. “We couldn’t leave before playing this one”, zegt Ritter nadat de band bij de toegift eerst nog even ‘Easy Come, Easy Go’ wordt gespeeld om ons maar niet te laten vergeten dat er daadwerkelijk een nieuw album is, maar dat is niet de reden waarom iedereen net nog hard heeft staan joelen en de songtitel van het échte slotakkoord heeft lopen schreeuwen. ‘Gives You Hell’ wordt met íets minder enthousiasme gebracht door de band, Ritter improivseert her en der zelfs wat met de melodie, maar niemand die daar om maalt. Wie nog gezonde knieën heeft, staat te springen, de rest zingt luidkeels mee. Een korte nostalgietrip, maar zo horen die ook te zijn, want verveeld raken van muziek van vroeger; dat is het laatste wat je wilt.
