Meer dan een label: death by dagger bouwt aan een schurende community

Teri de Wit en Jurgen Keuper woonden in naastgelegen studentenhuizen toen ze elkaar leerden kennen. Op een gedeeld dakterras werd ooit de naam death by dagger (zonder hoofdletters) bedacht als een pakkende naam voor wat aanvankelijk een modelabel zou worden. Jaren later belde Jurgen, die inmiddels in de muziekindustrie werkte, Teri met het idee om een eigen label te beginnen. Precies die dag hoorde zij dat ze voor haar opleiding aan de HKU in plaats van een stage ook een eigen project mocht opzetten. Daardoor kreeg de oorspronkelijk bedachte naam voor een fashionlabel een nieuw leven als muzieklabel.

“Binnen een week stonden we toen bij de KvK, hadden we social media aangemaakt en hadden we een domeinnaam aangevraagd,” vertelt Jurgen. “We dachten gewoon: oké, het plan is er niet, maar we gaan er gewoon voor.” Jurgen en Teri wilden hun krachten bundelen. Teri met een achtergrond in beeldende kunst en Jurgen met ervaring in de muziek.

Geen genre, wel een gevoel

In eerste instantie lag de nadruk op de combinatie van beeldende kunst en muziek, maar al snel kwam experimentele en elektronische muziek sterker op de voorgrond te staan. Genres worden binnen het label niet strak afgebakend; death by dagger weigert zich te beperken tot één vastomlijnde stijl. “Als luisteraar beperk je je ook niet tot maar één genre, dus waarom als label wel?”, vertelt Jurgen.

Wat hun releases verbindt, is vooral een gevoel, een rauw gevoel. “Het is nooit zwoel, het is nooit lief, het is best wel gritty en schurend. Ook is het nooit gelikt; het zet mensen in beweging en in bijna alles is het distortion.”

Een label, maar ook een community

Waar sommige labels vooral cureren op sound, kiest death by dagger bewust voor een persoonlijke benadering in hun curatie. “We hebben volgens mij echt nog nooit iemand gereleaset die we niet hebben gezien”, licht Jurgen toe. Er wordt persoonlijk gesproken met artiesten voordat er überhaupt wordt nagedacht over een release. Het gaat daarbij niet alleen om de muziek, maar ook om artistieke visie en een onderlinge klik. “We willen dat de artiesten met wie we werken ook met elkaar gaan werken en zich verbonden voelen met elkaar en met ons.”

Die verbondenheid moet volgens hen op een vrije en informele manier ontstaan, waarbij iedereen zichzelf kan zijn. Om hun label als familie te omschrijven, vinden ze nog een stap te ver, al hopen ze dat dat punt ooit komt, vertellen ze met een glimlach. Een concreet voorbeeld van hun community-idee was hun show bij Utcast Radio. Op het Berlijnplein brachten ze alle artiesten van het label samen voor een avond waarop dj-sets werden afgewisseld met een zeefdrukworkshop. Terwijl er back-to-backs werden gedraaid, leerden artiesten zelf zeefdrukken. Muziek en beeldende kunst liepen moeiteloos door elkaar. “Het was spontaan en gewoon een hele leuke dag”, vertelt Teri, “Dit soort dingen willen we in de toekomst zeker vaker doen.”

© Maarten de Leeuw

De tijdsgeest vangen

Een recente release van Julia Angr raakt aan thema’s als toxic masculinity en de online manosphere. Het nummer belicht hoe mensen vast kunnen zitten in hun eigen trechter en roept de vraag op: hoe zoek je verbinding met mensen die ieder in hun eigen tunnelvisie zitten? Binnen het label is er ruimte voor dit soort maatschappelijk geladen releases. In bredere zin willen ze met hun muziek in relatie staan met de wereld van nu. “Elektronische muziek en muziek an sich hebben politieke roots, dancemuziek zeker”, vertellen ze. Volgens hen kan muziek maatschappelijke gevoelens zichtbaar maken nog voordat er in de politiek over gesproken wordt. In bredere zin voegt Jurgen daaraan toe: “Kunst kan de status quo bevragen, op een manier die bij mensen aansluiting vindt.”

De droom van een fysieke plek

Teri en Jurgen zien Utrecht als een stad waar ruimte is om te beginnen. Volgens hen is er de afgelopen jaren veel ‘aan het brouwen’: vriendengroepen die samen evenementen organiseren, collectieven die hun eigen avonden opzetten en podia die ruimte bieden aan nieuw geluid. Plekken als Kabul à GoGo, dB’s en ACU noemen ze als voorbeelden van locaties waar makers hun eerste stappen kunnen zetten. Die omgeving maakt Utrecht volgens hen tot een broedplaats voor creatieve dingen.

Tegelijkertijd zien ze ook een andere kant. Utrecht is compact en overzichtelijk, “en misschien soms ook wat comfortabel”, voegen ze eraan toe. Nieuwe initiatieven buiten het centrum trekken niet vanzelfsprekend publiek. “Mensen vinden twintig minuten al ver om te fietsen. Dat is in Amsterdam en Rotterdam niet zo.”

Wat er volgens hen nog ontbreekt in Utrecht, is een fysieke plek voor henzelf om hun community verder op te bouwen. Hun toekomst ligt daarom niet alleen in meer releases, maar ook in iets tastbaars: een combinatie van platenzaak, studio, expositieruimte en misschien zelfs een kleine bar. Een fysieke plek waar muziek en beeldende kunst samenkomen en elkaar versterken.