Maria Iskariot brengt de waterval van interne struggles in balans
Chaos en kwetsbaarheid gaan hand in hand in een Nederlandstalig punkjasje
In de kleine zaal van de Muziekgieterij staat een gezellig kletsend publiek te wachten tot het geweld van vanavond losbarst. We zien een mengelmoes van ouders met hun kinderen, enthousiaste midden twintigers en nieuwsgierige, nostalgisch ingestelde dertig-veertig-vijftigers en meer.
Wanneer het voorprogramma, No Prisoners, het podium betreedt, wordt het doodstil. De frontman begint fluisterend aan zijn show, niemand verroert zich, het is bijna eng hoe stil het is. Langzaam maar zeker komen de andere bandleden erbij en met een flinke slag (we waren meteen goed wakker) beginnen ze aan hun muzikale programma. Het publiek reageert matig enthousiast, op een groep in het midden na. Het lijkt erop dat de mensen wat lastig loskomen, maar daar trekt de band zich niks van aan. Wat ons opvalt is dat de zang een mooie afwisseling toont tussen schreeuwen en tweestemmige zang, waardoor het naast agressieve punk, ook wat melancholie met zich meedraagt.
Wanneer Maria Iskariot aan zet is, wordt het wederom muisstil in de zaal. Het begint met een fluitdeuntje van 'Funky Town' van Lipps Inc, waarbij we niet zeker weten of dit mensen uit het publiek zijn of een opname, maar het is een uniek begin. Daarna zetten de drums in, komen langzaam de bandleden naar voren en kan het feest beginnen. Na een uitgebreide opening begint zangeres Helena Cazaerck met het nummer “Waaromdaarom”. Het is verbazingwekkend hoe goed verstaanbaar deze Nederlandstalige punk wordt gebracht.
Er wordt ongelofelijk veel contact gelegd met het publiek, dat nog steeds teleurstellend matjes reageert. Het lijkt wel alsof veel mensen niet durven. Er wordt zelfs nauwelijks gereageerd op de vragen die aan het publiek worden gesteld. Toch is aan de mensen te zien dat ze wél onder de indruk zijn van de muziek en het goed vinden. Het nummer 'Dat vind ik lekker' wordt kindvriendelijk geïntroduceerd voor de kids die vooraan staan mee te kijken. Erg thoughtful van de frontvrouw. Wanneer het nummer dat teksten bevat als "daar word ik geil van" echt begint, zingen de kids heerlijk mee. Dus het of nodig was, weten we niet. Het was in elk geval een leuke knipoog.
Het concert vult zich met een hoop nummers van debuutalbum Wereldwaan. De ene na de andere knaller komt voorbij, ieder met zijn eigen verhaal, over het ontwikkelen in deze wereld, in de knoop zijn met jezelf. Alsof je kunt luisteren naar iemands interne monoloog. Dat gaat van je onbegrepen voelen en nooit genoeg zijn, tot de afstand die kan ontstaan tussen mensen en prestatiedruk. Dit zijn natuurlijk zware onderwerpen, maar ze worden afgewisseld met de nodige humor, goed in balans.
Vanaf de laatste vijf nummers begint het publiek losser te komen en meer mee te dansen. Wij voelen een plaatsvervangende opluchting en zijn blij dat de band nog enigszins het enthousiasme krijgt dat ze verdienen, als het aan ons ligt. Als toegift eindigt de band, heel schattig, met het nummer 'Bedankt', waarbij de kinderen uit het publiek worden uitgenodigd op het podium. Een ontwapenend moment dat ons de avond met een glimlach laat afsluiten.
