Punkcirkel in de Nieuwe Nor: punk in alle soorten en maten
Dansen, schreeuwen en poëzie: drie jonge bands die een zaal volledig mee krijgen
Dansend opwarmen met F.I.X, lekker tegendraads zijn met Clitteband en springend afsluiten met Kaat van Stralen. Dat is in een notendop de samenvatting van Punkcirkel gisteravond in de Nieuwe Nor. Drie jonge bands die spelen alsof het hun allerlaatste keer is.
Voorafgaand aan de concerten zorgt een vrolijke dj in de kleine zaal van de Nieuwe Nor voor de perfecte opwarming. De gemiddelde millennial die een emo-fase heeft doorgemaakt, kan gerust alles meezingen. Zodra F.I.X. het spits afbijt, gaan meteen alle remmen los: de energie spat ervan af, het geluid is uitstekend in balans en de zaal beweegt mee vanaf minuut één. Met hun mix van stevige rock-’n-roll en duidelijke bluesinvloeden lijken ze misschien niet de meest voor de hand liggende keuze voor een punkavond, maar who cares? Ze spelen strak en krijgen iedereen mee. Zelfs de zangeres van de volgende band, Clitteband, danst enthousiast mee tussen het publiek. Van F.I.X. gaan we de komende tijd nog veel horen, te beginnen op het hoofdpodium van het Bevrijdingsfestival in Roermond op 5 mei. Ga dat zien!
Wanneer feministische punkband Clitteband het stokje overneemt van F.I.X., krijgen we dansbare, rammelende punk met een duidelijke feministische boodschap. Clitteband is boos, dat is duidelijk. En als je boos bent, dan schreeuw en speel je dat van je af. In het geval van Clitteband gebeurt dat met stuiterende gitaren, strakke drums en vandaag een extra hese stem van de frontvrouw die een flinke griep te pakken heeft. Het lijkt niets uit te maken: ze sleuren de Nieuwe Nor mee in hun beleving. Schattig is dat er tussen de nummers door de nodige shotjes… honing (ja, je leest het goed) worden genomen om de keel te smeren.
Halverwege de show raakt de drumster het publiek diep met een krachtig stuk spoken word, waarin ze indringend benadrukt dat je lichaam van jou is en anderen daar simpelweg vanaf moeten blijven. Bij Clitteband draait het net zo goed om de inhoud als om de muziek.
De avond wordt afgesloten door headliner Kaat van Stralen. De Vlaamse band werd bekend met hun nummer ‘Stop met wenen’, waarmee ze dik een jaar geleden De Nieuwe Lichting bij Studio Brussel wonnen. Het viertal trapt af met het nummer ‘Hoe wil je me’, waarbij we meteen enthousiast worden over hoe de muziek op een poëtische, helder verstaanbare manier wordt gebracht. De teksten zijn aangrijpend, nemen ons mee op reis en laten ons het komende uur niet meer los.
Er komt veel frustratie en woede naar boven tijdens de nummers, maar dat maakt het geheel niet rommelig of te druk: de muzikanten zijn perfect op elkaar ingespeeld en ondersteunen de zang van Kaat van Stralen tot in de puntjes. Melvin Slabbinck op drum ramt er bijvoorbeeld vaak keihard op los, maar weet op de juiste momenten te vertragen, waardoor de set ook de nodige afwisseling kent. Mocht iemand eraan hebben getwijfeld of Kaat, naast het schreeuwen, ook mooi en kwetsbaar kan zingen, dan is die twijfel na ‘Taal is God’ volledig verdwenen.
Alle nummers van de debuut-EP Vieze Vlinder, die in november vorig jaar verscheen, passeren de revue en worden met overtuiging gebracht door Kaat van Stralen. Vlak voordat de band afsluit met ‘Stop met wenen’, spelen ze nog een cover van Merol. Daarbij wordt verteld dat Merol tijdens een eerder optreden wegens ziekte niet kon meespelen, waarop de band besloot het nummer zelf te brengen. Die actie ging vervolgens een eigen leven leiden op de socials van zowel Merol als de band zelf en is inmiddels uitgegroeid tot een vrolijk binnenpretje.
Het optreden van Kaat van Stralen vormt een prachtige afsluiting van de avond, met genoeg afwisseling om bezoekers van alle leeftijden te blijven prikkelen. Tegelijk laten de muzikanten zien dat er volop veelbelovend talent is voor de toekomst van gitaarmuziek – een genre waarvan sommigen nog wel eens beweren dat het langzaam afsterft. Niet dus.
