Lizet Aviva: Onbekend maakt bemind

Onlangs hoor ik via het muziekprogramma Alternative FM een prachtige stem. Bij die stem hoort een interview met Lizet Aviva. Tot mijn verbazing heb ik nog niet eerder van haar gehoord. Gelukkig is er haar nieuwe EP, die vanavond wordt gepresenteerd in Splendor. Een Amsterdamse plek waar doorgaans ruimte is voor muziek die zich niet gemakkelijk binnen de lijntjes laat plaatsen.

Eigenlijk kun je bij Lizet Aviva nauwelijks spreken van nummers. Het zijn composities, muzikale schetsen die wel degelijk een kop en een staart hebben. Maar daartussen gebeurt veel. Daarom past haar muziek ook zo goed in Splendor, een podium voor muzikanten dat zichzelf omschrijft als ‘een onafhankelijk laboratorium waar alles mag en niets onmogelijk is’. Hier voelt Aviva zich duidelijk thuis.

Podium als muziekzolder

Eigenlijk is Splendor vanavond een verlengstuk van de zolder waar Lizet Aviva haar muziek maakt. Op haar zolder trekt ze zich graag terug, in een veilige bubbel waarin ze rust vindt. Vanavond mogen we bij haar op bezoek. Ze heeft er alles aan gedaan om het ook in Splendor aangenaam te maken, voor het publiek én voor zichzelf. Op blote voeten staat ze op het podium, met op de grond een dagboekje vol muzikale aantekeningen. De sfeer is intiem en persoonlijk, alsof we daadwerkelijk bij haar op zolder zitten.

Optreden met een verrassing

Het optreden is de releasepresentatie van haar nieuwe EP, maar de zangeres verrast door eerst een aantal nummers solo te spelen. Daardoor krijgen we alle ruimte om te horen en te zien hoe precies en zorgvuldig ze te werk gaat. In Time Did It's Passing vertelt ze hoe graag ze de tijd neemt voor dingen en vraagt ze zich tegelijkertijd af: wat is tijd eigenlijk? Opvallend is hoe geconcentreerd ze blijft wanneer ze haar gitaar stemt terwijl ze ondertussen haar verhaal vertelt. Die verhalen vormen vaak de aanleiding voor de teksten van haar nummers. Ze spreekt het publiek daarbij rechtstreeks aan, alsof we inderdaad bij haar op zolder aanwezig zijn. Hey Little Dreamer draagt ze op aan de mensen in de zaal. Haar boodschap: haal het kind in jezelf weer naar boven en ontdek vooral opnieuw het plezier van spelen.

Zangeres heeft veel te vertellen

De songs van Lizet Aviva zijn als schilderijen waarin ze met haar stem, teksten en instrumenten landschappen schildert waar je naar moet luisteren. De muziek meandert, maar ze verkent ook nadrukkelijk de grenzen van haar composities. Bij tijd en wijle klinkt dat onconventioneel, maar altijd eerlijk. Haar songs weerspiegelen haar leven, zowel naar binnen als naar buiten. Lizet Aviva omschrijft haar muziek zelf als ‘diary indie folk’: observaties, stemmingen en dagboekfragmenten. Muziek die helpt wanneer woorden tekortschieten. Over dingen die gemakkelijk over het hoofd worden gezien, maar diep worden gevoeld.

Toch doet het etiket singer-songwriter of indiefolk haar eigenlijk tekort. Haar jazzy, warme en soms donkere stem staat voortdurend enigszins haaks op het folky karakter van haar gitaarspel. Ze laat zich inspireren door muzikanten als Jeff Tweedy en zijn band Wilco, maar ook door Madison Cunningham. In het verlengde daarvan zijn tijdgenoten als Bess Atwell, Gia Ford en Hannah Frances te noemen.

De vele kleuren van haar muziek

In het tweede deel van de avond draait het vooral om de nummers van de nieuwe EP. Dat zorgt voor een aangename dynamiek ten opzichte van de solo-set. De muzikanten met wie Lizet Aviva al langere tijd samenwerkt, zorgen voor een technisch hoogstaande begeleiding. Gitaar, bas en drums voegen nieuwe lagen toe. Soms ontstaan er bijna onnavolgbare klanken, de muzikanten muzikale wizards zijn met hun eigen instrument. Er valt daardoor veel te luisteren én te kijken. Zo is Head, Heart And Hands een ode aan het maken en luisteren naar muziek. Een opvallende rol is weggelegd voor de baspartij van Tom Radsma die we kennen van Hiqpy.

Over Stutter And Stumbling vertelt Aviva dat het nummer voortkomt uit het stotteren waarmee ze als kind te maken had. Het is ook een van de redenen waarom ze is gaan zingen. De gitaar van Django Trienes speelt hierin een prominente rol. Hij speelt om de partij van Aviva heen en vliegt daarbij regelmatig lekker uit de bocht. Opvallend is bovendien dat het nummer verschillende maatsoorten kent. Drummer Tijl Piryns trommelt en klapt het allemaal bij elkaar, met veel gevoel en verfijning.

Dromen najagen

Eigenlijk is Lizet Aviva een troubadour met een open mind. Ze wil verschillende dingen doen en gaat uitdagingen niet uit de weg. Dat betekent soms dat ze muziek maakt die niet voor de hand ligt. Maar ze doet dat met schoonheid en overtuiging.

Veel van haar muziek gaat over de dingen waar ze voor staat en over het maken van keuzes. Of, zoals ze het vanavond zelf verwoordt: ‘Als ik iets graag wil of ergens van droom, dan moet men mij stoppen. Maar soms is het ook goed om af en toe een stapje terug te doen.’