Geboren met de X-factor
Feniks Jessmin kent haar stem en vindt, telkens weer, haar vorm
In een jaar tijd bracht Jessmin zeven (!) singles uit. Vanaf de eerste track proeven we een duidelijke signatuur in tekst, geluid en beeld, zonder dat deze nou telkens helemaal hetzelfde zijn. Haar geluid ontwikkelt zich, net als de composities. Het beeld blijft onveranderd: zelfbewust sexy, gekoppeld aan een hoge productionele kwaliteit en loeistrakke promofoto’s. Met haar verleden bij de Wisseloord Academy en als voormalig kwartfinalist van The X-Factor vermoedden wij vooraf een ronkende marketingmachine; een team met diepe zakken en de juiste connecties om haar als het nieuwste popsterretje te lanceren. Een boyband-project, maar dan solo. En toch wringt daar iets. Er sijpelt zo ontzettend veel authenticiteit door in Jessmin dat we tegelijkertijd een volstrekt eigen koers menen te zien. Tijd voor een diepgaand gesprek.
Zo kom je nog eens ergens
Natuurlijk komen wij als muziekjournalisten overal en nergens – in de late uurtjes dan. Veel semi-vuige, doorgaans halfdonkere tenten waar het lauwe bier rijkelijk vloeit en de valse noten hard op ons worden afgevuurd door gepassioneerde muzikanten op veel te kleine podia. Vaker wel dan niet banen we ons dan een weg langs een muur van rokende bezoekers die staan te vernikkelen onder een lekkende luifel. Niets van dat alles vanochtend. We bevinden ons in een frisse nieuwbouwomgeving aan de Aarkade in Alphen aan den Rijn, in een ietwat generieke koffiebar met een hoog havermelk-gehalte. We voelen ons eerlijk gezegd wat ver op zee zonder anker. Even schakelen dus, en snel zoeken naar Jessmin, die achterin onder de mezzanine op ons wacht.
Zo in het oog springend als ze is op haar artwork, zozeer lijkt ze hier te willen opgaan in de pluche bank waarop ze zit. Het is de ideale locatie voor ons gesprek, want ook wij vinden het veel te licht voorin de zaak. Vergeleken met haar albumhoezen is Jessmin in real life zeker zo verzorgd, maar subtiel opgemaakt. Haar haar zit zo jaloersmakend mooi dat we vermoeden dat Jennifer Aniston haar vandaag nog om tips zou vragen. We noteren het tot onze eigen verbazing; normaal hebben we als popjournalisten nul oog voor dat soort esthetiek. Onwillekeurig vragen we ons af of dit het begin is van het antwoord op onze hoofdvraag: heeft Jessmin een peperduur team, of ‘is’ Jessmin het team? Haar houding is in elk geval niet die van een kille diva die plichtsgetrouw haar zoveelste rondje interviews doet om een product te verkopen. Tegenover ons zit zonder meer de mens Jessmin, niet de artiest.
“Ik heb een kappersopleiding gedaan om zo ook gewoon mijn eigen boterham te kunnen verdienen”, verklaart ze nuchter haar feilloze looks. Die carrièreswitch kwam op haar pad na een even intense als noodzakelijke periode in het zuiden van Frankrijk. “Het was een tijd waarin ik echt een beetje te onhandelbaar was geworden. Ik was niet mijn leukste zelf, zullen we maar zeggen. Mijn moeder wilde dat ik het huis uit ging om eindelijk iets met mijn leven te gaan doen; ik hing destijds te veel rond met de verkeerde vrienden. Ik moest er echt even helemaal uit. Dat werd uiteindelijk een jaar werken op een zorgboerderij voor gehandicapten in de middle of nowhere.”
De vlucht naar la douce France
Maar nu lopen we te snel voor de muziek uit. Wat we willen ontrafelen is hoe de jonge vrouw tegenover ons de Jessmin is geworden die ze nu is. De artiest die in 2025 plotseling de ene na de andere single dropte en daar sindsdien stug mee doorgaat. Voor elke release ziet de visuele identiteit er angstaanjagend professioneel uit: stoere, sexy foto’s met vette retro-verwijzingen naar de pop-rocklook van Pixie Lott en Pink uit de late zero’s, doorspekt met een flinke dosis nineties-attitude. Het is een jasje dat naadloos past bij nummers die kwetsbaarheid en weerbaarheid samenvoegen in inhoud, sound en stem. Waar komt die Jessmin zo plotseling vandaan?
Het antwoord ligt deels in haar geboorteland. Haar ouders ontmoetten elkaar ooit op een camping in la douce France. “Toen werden ze verliefd, kregen ze mij… en toen was ik daar ineens”, lacht ze. Hoewel de liefde tussen haar ouders standhield, won in het hart van haar moeder de liefde voor Alphen aan den Rijn het uiteindelijk van het Franse platteland. Het gezin verhuisde terug naar Nederland met de kleine Jessmin, een kind dat naar verluidt al zong voordat ze überhaupt kon praten. Vanaf de basisschool volgde een onvermijdelijke zegetocht langs lokale en regionale talentenjachten. Een route die haar op vijftienjarige leeftijd rechtstreeks naar de liveshows van The X-Factor leidde. Ze gaf daar, in de ongezouten woorden van Gordon, “Het ultieme voorbeeld van hoe een auditie hoort te zijn”. Haar destijdse interpretatie van Pixie Lott’s ‘Mama Do’ vinden wij stiekem nog altijd beter dan het origineel.
Na een stormachtig avontuur eindigde Jessmin als negende. De felle studioplampen gingen uit, het kille daglicht weer aan en hup: ze kon direct weer terug in de schoolbanken van HAVO 4. “Dat was achteraf echt een pittige periode”, blikt ze terug. “Ik viel in een gigantisch gat. Destijds had je nog geen Netflix of Spotify; iedereen keek lineaire tv. Ik was in één klap ontzettend bekend. Er kwam veel positiviteit op me af, maar plotseling ook heel veel online negativiteit. En vanuit de productie van The X-Factor was er destijds nul psychologische begeleiding. Niets. Dat vond ik als tiener echt heel heftig.”
Jessmin kijkt even weg, valt kort stil en neemt een slok van haar inmiddels lauwe koffie. Die vroege schijnwerpers hebben overduidelijk diepe krasjes achtergelaten. “Ik was ook best een pittige puber en voelde me altijd een beetje anders dan de rest. Dat heeft dan achteraf toch te maken met dat artiest-zijn dat er simpelweg in zit.”
De jukebox en de stilte
Dat het artiestendom erin zit, bewees ze door te gaan studeren aan de Amsterdamse rockacademie PACT+. “Echt een superleuke, vette tijd waarin ik constant muziek maakte en waanzinnig veel optrad”, vertelt ze met glinsterende ogen. Naast het muzikale kwartje viel daar op haar negentiende ook het mentale kwartje. “Ik ontdekte dat ik ADHD heb. Dat maakte alles in mijn verleden ineens pijnlijk duidelijk. Ik begreep eindelijk waarom ik altijd zoveel moeite had met de structuur op school of met werk. Ik kon bovendien heel slecht omgaan met autoriteit, wat destijds voor de nodige botsingen zorgde met mijn ouders en docenten.”
Na haar studie volgde een tropenjaar vol optredens in de anonieme coverscene: sessiebands, akoestische combo’s, bruiloften en braderieën. Het was bikkelhard werken. Sets van drie keer drie kwartier waarbij de setlist schizofreen heen en weer schoot tussen Tina Turner en Taylor Swift. “Qua vocale inspanning is zo’n coverband een uitstekende leerschool”, geeft ze toe, “maar emotioneel gezien putte het me uit. Er is live lang niet altijd lekkere feedback. Je bent uiteindelijk toch gewoon een levende jukebox en je zingt nooit wat je écht zelf wilt. Daar raakte ik wel een beetje op uitgekeken.”
De artistieke onrust sloeg onbarmhartig toe. Want de grote wie-, wat- en waarom-vragen zijn voor een jonge artiest die haar eigen weg probeert te plaveien nu eenmaal vele malen existentiëler dan voor de gemiddelde stratenmaker. Je bent afgestudeerd aan de rockacademie, en wat dan? Het antwoord werd de eerdergenoemde vlucht naar de Franse zorgboerderij. “Het was zo ontzettend bevrijdend”, zucht ze. “Er was amper bereik; enkel in een klein gezamenlijk kamertje hing een haperend wifi-signaal waar ik ’s avonds weleens zat. Ik zat amper op mijn telefoon en ben nog nooit zo rustig geweest in mijn hoofd. Het was de ultieme reset. Daar drong pas echt tot me door hoeveel invloed die constante stroom aan social media op mijn mentale gesteldheid had. In die stilte begon ik eindelijk weer te denken aan wie ik zélf wilde zijn als muzikant.”
Wisseloord en de Avrilvloek
Wij vragen of ze zich heruitvond als een feniks uit het vuur. Daar we al meer obscure gezegdes hebben gebruikt, is Jessmin even van slag. “De wat? Oh, ja, zoiets ja”, lacht ze hardop. “Ik moest mezelf weer vanaf de grond af definiëren. Ik was de verbinding met mezelf compleet kwijtgeraakt. Toen ik terugkwam in Nederland, besloot ik het rigoureus anders aan te pakken. Ik begon aan die kappersopleiding omdat ik het oprecht leuk vind én omdat het me de broodnodige financiële zelfstandigheid geeft. Ik werk nu nog steeds als zzp-kapper. Heerlijk.”
Tussen het knippen en krullen door bleef het artiestenbloed kruipen waar het niet gaan kon. Jessmin belandde via via op de prestigieuze Wisseloord Academy in Hilversum, waar ze de masterclass ‘singer-songwriter & music business’ volgde. “Daar heb ik het schrijven van eigen materiaal echt serieus opgepakt. Ik ontdekte dat ik het niet alleen fantastisch vind, maar dat ik er ook verdomd goed in ben. Daar is het concept Jessmin langzaam geboren.” In de roemruchte studio’s liep ze ook haar eerste vaste producer tegen het lijf: Pat-reez, die een productieruimte in de kelder had. “Er was direct een muzikale klik en we besloten samen door te pakken. Dat leidde uiteindelijk tot mijn allereerste officiële single: 'Fake Reality'.”
Die track markeerde het begin van een boeiende, openbare zoektocht. Want waar gevestigde stadionacts hun artistieke misstappen zorgvuldig in de repetitieruimte kunnen begraven, gooit Jessmin haar muzikale groeiproces direct op de streamingdiensten. “Dat voelt soms doodeng en ontzettend naakt”, geeft ze toe. “Ik ben een extreme perfectionist. Er staan nu liedjes online waar ik destijds zelf niet eens honderd procent van overtuigd was. Een track als 'Second Hand Hero' had ik achteraf gezien liever helemaal niet uitgebracht. Het was een stijlbreuk, gemaakt met een andere producer. Maar goed, bevriende experts uit de industrie waren laaiend enthousiast, dus heb ik braaf geluisterd. Nu ben ik er ergens wel blij mee; het laat tenminste zien dat mijn proces niet lineair is.”
Meer dan een lekker wijf
“2025 was artistiek en persoonlijk een pittig jaar voor me”, vervolgt ze openhartig. “Maar 2026 voelt zoveel beter. Ik zit lekker in mijn vel, alles valt op zijn plek. Met mijn laatste twee singles ben ik echt dolblij. Het ironische is wel: tijdens de demofase luister ik die tracks zo vaak dat ik er helemaal idolaat van word. Maar tegen de tijd dat de single officieel uitkomt, ben ik in mijn hoofd alweer een veel grotere fan van het nóg nieuwere nummer dat we op dat moment in de studio aan het smeden zijn.”
Dat nieuwe materiaal moet bovendien gaan afrekenen met een vergelijking die haar inmiddels de keel uithangt. Wie haar singles luistert, hoort onmiskenbaar die stevige, punky popvibe uit de vroege jaren nul. Stoer, energiek en een tikje rebels. “Die Avril Lavigne-vibe is er vanaf het begin ingesleten. Die stoere look is ook een soort schild voor me; een perfecte schil waarin ik de kant van mezelf kwijt kan die hunkert naar aandacht en spotlights. Maar mijn meeste nummers zijn helemaal niet zo Avril Lavigne qua vibe. Het is daarom inmiddels een beetje vermoeiend om bij elke post die ik online zet te moeten lezen dat ik ‘Avril Lavigne 2.0’ ben. Het moet wel echt over Jessmin gaan.”
De vraag dient zich aan wat we dan in de nabije toekomst vanachter het pop-punk-masker vandaan gaan zien komen? Jessmin leunt geanimeerd naar voren. “Ik wil er in de toekomst dromeriger en melancholischer in gaan zitten. Denk niet aan zweverige dreamscapes, maar eerder aan trip-hop. Elektronisch, met atmosferische synths, waarbij ik mijn stem heel anders kan gaan gebruiken: veel meer airy, fluisterend en gelaagd. Om dat te bereiken moet dat popmasker de komende wel verder af. Ik wil met mijn muziek in elk geval een ander soort publiek gaan aanspreken. Meer vrouwelijke volgers, bijvoorbeeld. Mensen die me niet puur volgen met de gedachte ‘hé, dat is een lekker wijf’, maar die oprecht getriggerd worden door de kwaliteit van de muziek.”
Het is de herhaaldelijke transformatie van een Alphense popbelofte die weigert te transformeren in een voorgekauwd format van de muziekindustrie. Wederom die feniks die uit haar eigen as herrijst. “Het is een constante zoektocht en een kans om te blijven groeien. Ik hoop vurig dat de luisteraar die transitie ook al een klein beetje voelt wanneer ze naar mijn nieuwste single 'Feathers' luisteren.” Wij gaan er in elk geval nog eens goed voor zitten in onze veel te lichte koffiebar. Jessmin heeft haar X-factor allang achter zich gelaten; ze heeft nu de controle over haar eigen radar.
Jessmin speelt 4 juni 2026 bij Club 3voor12 Leiden in de Nobel in Leiden, waar die avond daarnaast Phoenix River en The Ease staan. Entree kost €7,90. Meer info vind je hier.
