Is er op dit moment een band hotter dan Turnstile? Is er een naam die meer als gedroomde headliner voelt voor Jera? En is er überhaupt een band die zo’n triomftocht neerzet als Turnstile vanavond? Drie keer nee. Je voelt het meteen: spanning in de lucht. Voor de laatste keer verzamelt iedereen zich massaal in de Eagle om te zien of de hype standhoudt. Spoiler: dat doet-ie. Degenen die Turnstile de afgelopen jaren al live zagen, weten het allang. Zoals in 2022, toen ze in een broeierig Hasselt het publiek al plat speelden - het moment waarop je voelde: dit is de laatste keer dat we ze nog in een zaal zonder airco gaan meemaken.
En zo voelt het ook vanavond. Al bij de ambient intro van ‘NEVER ENOUGH’ hangt het in de lucht: dit is de laatste keer dat Turnstile op Jera speelt. Je móét het horen: 12.000 man die uit volle borst “Running from yourself now / Can’t hear what you’re told / Never let your guard down / Anywhere you go” meebrullen alsof het al jaren een vaste waarde is in de alternatieve hitlijsten. Zo gaat dat met bands die het momentum pakken, of, zoals Charli XCX het verwoordde: bands die de zomer veroveren. Turnstile Summer voelt dus écht.
Of het nu ‘I CARE’ is met dat onweerstaanbare Johnny Marr-riffje, of het rauwere ‘Pushing Me Away’ uit de vroege Turnstile-jaren - het publiek vreet het als warme koekjes. Hardcorefanaten gaan net zo hard op de reggaetonbeat in ‘LOOK OUT FOR ME’ als de verdwaalde indie-snob op beuker ‘Drop’. Turnstile is er voor iedereen. En dat voel je. Wanneer tijdens ‘BLACKOUT’ de lichten doven en de hele tent luidkeels “Just like a blackout in the middle of the night / You know it won’t be long until the end” meeschreeuwt, weet je: we naderen het einde. Een uur vliegt voorbij en alleen ‘BIRDS’ rest nog. Vogelgeluiden vullen de tent, en voor een allerlaatste keer barst alles los.
Het publiek klimt het podium op, en samen met de band nemen ze afscheid van deze editie van Jera - met een van de meest gedenkwaardige shows van deze festivalzomer. Wat heet: misschien wel de allerbeste.
