De onontkoombare regenval drukt zijn stempel op de laatste dag van het Haagse jazzfestival. Er hangt een melancholische sfeer, wat versterkend werkt voor de meer abstracte acts van de zaterdag. Gedurende de middag maakt de organisatie van Jazz in de Gracht op social media bekend verdere acts op boten te cancelen. Op de Bierkade gaan de optredens wel door en een aantal andere acts verhuizen naar het bezoekerscafé van De Ooievaart.
Met de set van Nyala verlaat Jazz in de Gracht de Bierkade, en bevindt het zich even op open zee. Leadzangeres en toetsenist Paul Li Liem vertolkt de zwervende klanken van de Sirenen. Toch is het publiek niet weg te slaan van de kalme verwarmende vocalisepassages, in harmonie met het krachtige vioolspel van Oene van Geel. De band speelt niet in haar normale samenstelling, maar op niveau leveren zij geenszins in. Bassist Stef Joosten brengt met zijn lage bastonen en pakkende solo’s het geheel van een enkel zalvend gebeuren naar een scherp randje. Dit komt ook terug in het nummer ‘Two hours sleep’, van de hand van Paul Li Liem. Zij zingt over hoe we ons in bochten wringen om erbij te horen, maar dat je eigenlijk jezelf kunt zijn en doen wat voor jou werkt. Met het zeethema in de lyrics vertolkt Nyala wat Virginia Woolf al schreef in The Waves: wij hebben allemaal ons eigen verhaal dat zich vertaalt naar onze plaats in de wereld.
In 2024 vormen trompettist Jakub Gatěk, drummer Marcello Saracino en gitarist Ali Yarici in Den Haag het Ali Yarici Trio. Het drietal maakteigentijdse alternatieve jazz met traditionele folkinvloeden. De muziek kenmerkt zich door een samenspel tussen de gitaar en trompet, waar de drums omheen dansen. Opzwepende melodieën van de trompet vermengen zich met complexe akkoordprogressies op gitaar. Improvisatie is een inherent onderdeel van de muziek. Tijdens één drumsolo laat Marcello de realiteit dusdanig los, dat Ali moet strijden voor contact om de overgang naar het volgende nummer te signaleren.
De band speelt met geluidsniveau: na een dynamisch spel op gitaar, betreedt de trompet weer zachtjes het stuk. De muzikanten laten ook ruimte voor elkaar. Vaker spelen ze niet tegelijkertijd. En als ze wel allemaal tegelijk spelen, neemt één instrument een ondersteunende rol in. De gitaar is dan bijvoorbeeld bijna niet hoorbaar, maar wel voelbaar. Een creatieve oplossing voor een band zonder bassist.
Eén act die optreedt in De Ooievaart is Sunflower, een nieuwe samenwerking van ervaren drummer Joost Lijbaart met de jongere bassist River Adomeit en singer-songwriter Amelie Spinks. Sunflower brengt fijne balans in de festivaldag. De muziek is concreet, maar daarom niet minder verfijnd. Joost begeleidt de band met simpele ritmes, smaakvol uitgevoerd. De lage bastonen van River drijven de nummers vooruit en Amelie geeft het geheel karakter met haar dromerige stem en lichte tokkelingen op gitaar. De mengeling van americana en jazz is zachtaardig en genuanceerd. De gespeelde nummers maken deel uit van Love Letters. Deze eerste gezamenlijke release behandelt thema’s als zorg, nabijheid en verlies. Voor de fysieke verzamelaars is het album al verkrijgbaar op CD; streamers zullen moeten wachten tot oktober.
Ondanks de zonnige benaming, weet het weer ook Sunflowers optreden te beïnvloeden. Binnen is het rumoerig. Een deel van de aanwezigen lijkt het café meer te betreden om te schuilen dan voor de muziek. En dat is zonde, want de essentie van Sunflower ligt juist in het subtiele. River zet tijdelijk het vriendelijke imago van de band aan de kant om het publiek te sussen. “I’m an elementary school teacher, so don’t fuck with me.”
Het is aan TUKAN om het festival af te sluiten op de Bierkade. Ook voor de Brusselse band is het even spannend of ze wel optreden. Ondertussen wordt het publiek warm gehouden met wat makkelijke hitjes. Uiteindelijk kunnen de bandleden pas na hun geplande starttijd het podium betreden om hun instrumenten op te bouwen. Een indrukwekkende hoeveelheid synthesizers en effectpedalen komt tevoorschijn. De zorg is wel of het geplande tijdslot niet ruimschoots voorbij is tegen de tijd dat alle kabels zijn geprikt. Na ‘s werelds snelste soundcheck opent gitarist Andrea Pesare op behendige wijze zijn bierflesje aan wat gear, en de band kan van start.
De energie schiet omhoog. Nathan van Brande zet zijn overdrive aan en trekt een rauw geluid uit zijn basgitaar. Daarbovenop manoeuvreren de transcendentale synthesizers van toetsenist Samuel Marie. De drums van Tomasso Patrix lijken los te bewegen van de rest van de instrumenten, wat zorgt voor een uniek ritmisch geluid. Andrea glibbert met zijn gitaar door dit klanklandschap met kleurrijke eigenzinnige loopjes. Deze elementen komen verrassend goed samen tot een geheel.
TUKAN vermengt jazz volledig met techno. Is dit nog wel jazz? Ja, dat is het; althans in zijn meest kwetsbare vorm. TUKAN neemt jazz en stript het volledig tot de kern, met als enige overblijfsel de experimentele aard. Vervolgens maakt de band er iets nieuws van, totaal verheven boven wat het ooit was. Noch jong noch oud is veilig. De massa deinst mee met de pulseringen van de muziek, waarin de zure nasmaak van afgelaste bootoptredens verdwijnt.
