ITG26: Dagverslag zondag
Laatste dag staat in het teken van de zwanenzang van organisator Paul van Berlo en The Gathering
Op de laatste dag van Into the Grave gaat nog een keer alles uit de kast, alvorens het het Oldehoofsterkerkhof 'slechts' een plein in de schaduw van de Oldehove is. Het legendarische The Gathering mag dit jaar het licht uitdoen, maar voor het zover is, is er veel muziek op zowel de Mainstage als de Reaper Stage.
De vijftiende editie van Into the Grave is er een waar de organisatie met voldoening op terug kan kijken. Into the Grave 2026 is tevens de zwanenzang van organisator Paul van Berlo, de man die na het wegvallen van Wâldrock aan de wieg stond van een nieuw en toonaangevend metalfestival in Leeuwarden en hiermee een stempel drukte op de Friese metalscene. Van Berlo gaat met pensioen: "Na tien jaar voelt dit als het juiste moment om een stap terug te doen," liet hij eerder ergens optekenen. Het betekent echter niet het einde van het festival: de eerste namen voor 2027 zijn inmiddels alweer gedropt (daarover binnenkort meer op dit medium).
Graceless levert een herkenbare deathmetal set met zware riffs en een stevige groove. In het begin komt het optreden nog wat moeizaam op gang en staat het voor het podium nog niet helemaal vol. Er staat echter een klein groepje festivalgangers dat duidelijk gericht naar deze band komt kijken en vanaf het eerste moment meegaat in de muziek. Gaandeweg groeit de belangstelling en tijdens de set schuift het verder vol. De band komt daardoor steeds beter los en krijgt de ruimte om een overtuigende, rechttoe-rechtaan set neer te zetten. (ER)
Atmoran speelt met zichtbaar plezier en lijkt vooral te genieten van de kans om op Into The Grave te staan. De Friese band krijgt een warm onthaal van het publiek en laat zien dat ze moeiteloos mee kunnen in het programma. Tijdens de set vliegen er flink wat plectrums het publiek in die, tussen het moshen door, door de toeschouwers worden opgevangen. (ER)
Eén van de absolute hoogtepunten van het festival vindt op zondagmiddag plaats op de Main Stage. Het optreden van Rivers of Nihil is zeer authentiek, strak uitgevoerd en laat een blijvende indruk achter. Dit is te danken aan een sterke set die van begin tot eind opbouwt in intensiteit, maar ook aan de fantastische muzikanten. Rivers of Nihil laat krachtige harmonieën tussen de cleane zang van de gitarist en de growls van de bassist/zanger. De band verrast het publiek door het verschijnen van een saxofonist tijdens ‘The Silent Life’, die de show van onverwachte maar fenomenale saxofoon solo’s en interludes voorziet. De virtuoze vaardigheid van de bandleden wordt extra kracht bijgezet als de tappende bassist tegelijkertijd ook nog eens zijn leadzang volhoudt. ‘Where Owls Know My Name’ is de climax van een snoeiharde, ijzersterke, verfrissende set. (TvdV)
Dormant Ordeal staat voor een lastige opgave. De Poolse deathmetalband speelt zijn eerste festivalshow sinds november voor een nog rustig festivalterrein. De eerste nummers hebben te kampen met een wat onwennige geluidsmix, waardoor vooral het drumwerk minder goed overkomt dan gehoopt. Gaandeweg valt alles echter op zijn plek. De mix trekt bij, het terrein loopt voller en de technische deathmetal van het gezelschap krijgt steeds meer impact. Wie blijft staan, krijgt uiteindelijk een overtuigende set voorgeschoteld. (ER)
Corpse paint, leren broeken, wapperende haren; Carach Angren brengt hun donkerzwarte symfonische metal naar Into the Grave. In eerste instantie geeft Carach Angren de indruk een bloedserieuze Engelse of Amerikaanse band te zijn, maar dan schalt het Limburgse accent van de zanger door de microfoon. De band brengt een theatrale show met keytars en dansmoves, maar dan in een duistere variant. Hoogtepunt, maar tevens ook vreemde eend in de bijt, is het enige Nederlandstalige nummer dat de band gedurende de set laat horen: ‘Ik kom uit het graf’. Carach Angren’s horrormetal lijkt vandaag te smelten in de zon. (TvdV)
Severe Torture heeft minder tijd nodig om op gang te komen. Vanaf de eerste riffs opent de pit zich en zit de energie er meteen in. De Nederlandse deathmetal-veteranen spelen strak en effectief en weten precies hoe ze een festivalpubliek in beweging krijgen. Zonder veel omwegen wordt het veld veranderd in een actieve moshpit. (ER)
Zelfbenoemde ‘German Thrash Originators’ Destruction bestaat al meer dan veertig jaar, maar zijn nog steeds megasnel op hun instrumenten en ze vliegen als stuiterballen over het podium. De energieke nummers bestaan uit veel toonladders en technisch showen, vooral de gitaristen kunnen er wat van op hun typerende Flying V gitaren. Destruction daagt het publiek uit nog meer te crowdsurfen dan de vorige keer dat ze op Into The Grave stonden en de fans geven hier maar wat graag gehoor aan. Vooral tijdens ‘No Kings - No Masters’ en ‘Thrash Til Death’ vliegen de ledematen in het rond. Het is onmogelijk niet te headbangen deze set. Een hoognodige energieshot op de laatste festivaldag. (TvdV)
Gnome is een meer dan welkome afwisseling in het programma. De Belgische band brengt zware stonerrock met logge riffs die het veld meteen vullen. De set begint met een soort kabouterliedje en eindigt daar ook weer mee. Daartussenin vooral dikke, zware gitaren waar het hele veld op mee staat te knikken. (ER)
Paleface Swiss sluit af met een van de zwaarste optredens van het weekend. De Zwitserse deathcoreformatie deelt de ene mokerslag na de andere uit en blaast het Oldehoofsterkerkhof volledig omver. Wat opvalt is de constante interactie van de zanger met het publiek, die het veld voortdurend probeert op te zwepen. Voor de liefhebbers van brute breakdowns en agressieve energie is Paleface Swiss een van de hoogtepunten van drie dagen Into The Grave. (ER)
Blackbriar heeft niet ver hoeven reizen om hun symfonische metal naar de Reaper Stage te brengen. De Assenaren creëren vanaf het eerste moment een sprookjesachtige sfeer op het podium, aangevuld met een spinnewiel als decor en doornige rozen om de microfoonstandaard. Als een soort Disney-schurk betovert zangeres Zora Cock het publiek. De set wordt niet vlekkeloos, maar wel overtuigend uitgevoerd. De band grijpt terecht de kans hun nieuwe EP te promoten door een nieuw nummer te spelen. Jammer genoeg vergt hun verhalende muziek alleen aandacht die de bezoeker aan het eind van het festival niet meer op kan brengen en gaat de meeslepende potentie die de set heeft daarin verloren. (TvdV)
Ter ere van het 30-jarige jubileum van album ‘Mandylion' speelt The Gathering vanavond een speciale show met oorspronkelijke zangeres Anneke van Giersbergen. 1,5 uur lang neemt de band het publiek mee op een reis langs al hun stijlen over de jaren, maar continu is het genieten van langdurige, bezwerende instrumentale jams en ijzersterke, soms operatische, vocalen. De zeskoppige band laat in hun eclectische show hun doom-achtergrond niet achterwege, wat voor prachtige, dynamische afwisselingen zorgt. Zo gaat het emotionele ‘Sand and Mercury’ van rust over tot een storm van geluid. The Gathering sluit een spectaculaire jubileumshow af met een krachtige, grootse uitvoering van ‘Saturnine’. Een waardige manier om een legendarisch album te vieren. (TvdV)
