Herrie in Hoogkerk
Waterskaap Herrie Fest doet het muziekhart lekker kloppen maar kent ook de nodige fuck-ups
Sommigen zullen zich Pino nog kunnen herinneren. Nee, niet die van Sesamstraat: het Pizzeria-kraakpand aan de Hereweg dat uiteindelijk in 2016 moest worden ontruimd. Vanaf 2013 organiseerden de Pino-bewoners concerten en politieke avonden en daar hebben veel mensen nog positieve herinneringen aan. Een aantal van die mensen komen we misschien tegen op vrijdag 23 februari in Hoogkerk. Want Pino heeft als het ware een opvolger. Het heet Waterskaap, een door krakers bezet gehouden oud pand van het Waterschap aan de rand van Hoogkerk. Ook hier worden bijeenkomsten georganiseerd, maar dus ook concerten. Deze avond komen vier acts optreden: NoNo Electra, Slumbercloud, De Fuckups en Deafened to Death. We verwachten een goede sfeer en vooral ook veel herrie. Maar eerst moeten we het pand in het donker nog weten te vinden.
De eigen weg
Ook al zijn we lang geen vreemden in Hoogkerk, toch hebben we nooit over dit specifieke pad gefietst. Het is een ‘eigen weg’, en het loopt dood. Op het vrij onverlichte pad fietsen we richting de vloeivelden. Links van ons is wat industrie, maar daar moeten we niet zijn. Het is in dat donkere hoekje daar verderop. De contouren van een grote schoorsteen worden pas duidelijk als het maanlicht wat door de wolken weet te breken. We zien licht door de grote ramen van het pand. En zodra we dichterbij komen horen we al soundcheck-geluiden. Hier zijn we dus goed. Nu nog goed weten te gokken waar we naar binnen moeten. Iets wat op een deur lijkt, blijkt ook de deur te zijn. Dat begint goed. Bij binnenkomst worden we verwelkomd door voetbaltafel-geluiden, veel enthousiasme en een donatiebus voor de bandjes.
We kiezen een radiator voor gebruik als garderobe voor onze jas en warmen ons aan een grote houtkachel die in het midden van de ruimte staat. Voor die kachel staat een bankstel. Dit is de pogo-bank. Ter bescherming van de kachel, voor als het te wild gaat worden, wordt ons verteld.
Geen barricades
Er worden uiteraard tussen de optredens door gesprekjes gevoerd hier in Waterskaap. We horen van mensen die hier voor het eerst komen en aangenaam verrast zijn, maar we spreken ook oud-Pino-bezoekers. Waterskaap is dus gevuld met jonge mensen en met oude gezichten. En er zijn geen barricades. Heel langzaam maar zeker beginnen de grote ramen van het pand te beslaan. Het is steeds drukker geworden en vooraan begint de band De Fuckups zich op te stellen. Nog een band uit Groningen, en wat voor een.
De Fuckups bestaat 21 jaar en speelt al jaren prima punkrock. Het is een tijdje wat stil geweest rond de band, maar hier staan ze dan. Het duurt wel wat lang voor ze kunnen beginnen. De dynamiek van de avond wordt onderbroken door de nodige technische verwikkelingen, niet elke microfoon werkt goed. Na wat gedoe, en alweer vijf minuten verder, lijkt het dan weer in orde te zijn.
Het eerste nummer van de set voelt als een probeersel, en dat was het ook: er wordt vervolgens opnieuw begonnen, gewoon weer met datzelfde nummer. Maar dan voor het echt. Er klinkt vervolgens humor vanuit het publiek. “Nog een keer”, wordt er geroepen. “De techniek is wat fucked up, maar dat geeft niet,” verklaart zanger Menno Schreuder. Vervolgens wordt er flink de gang in gezet en begint de machine goed te draaien. Bij Peacock gaan de eerste mensen de lucht in.
Het optreden is super cool. Maar ook wild. Er valt iemand over een monitor. Meteen is daar de zorg voor elkaar. “Alles oké?”, wordt er gevraagd door Menno. De persoon in kwestie kan weer door, maar de band ondervindt toch weer de nodige technische problemen. Weer het geluid, de zang is niet te horen. Zo dreigt het toch weer wat in te kakken, maar De Fuckups gaan gewoon weer zo snel mogelijk verder waar het gebleven was. Het tempo wordt zodra het kan direct weer de hoogte in geknald. De sfeer blijft goed, de liedjes maken indruk. Alsof we getransporteerd zijn naar de hoogtijdagen van de punk eind jaren zeventig. De kwaliteit van het gebodene overwint elke tegenslag. Tijdens de finale voegt Obed Brinkman zich met zijn trombone bij de band. Een extra dimensie wordt hiermee aan het optreden toegevoegd. Het publiek vreet dit volledig. Er wordt om een toegift gesmeekt en dat komt er dan ook.
Het is al laat aan het worden. We hebben een mooi hoogtepunt gehad. De ramen zijn nu flink beslagen. Het is tien voor twaalf, sommige mensen vertrekken al. Lui uit Leeuwarden moeten bijvoorbeeld de laatste trein halen. Jammer dat ze de laatste band moeten missen, maar die komen ze vast nog wel tegen, de band komt ook uit hun stad namelijk.
Stomend
De hardcoreband Deafened To Death uit Leeuwarden is de laatste act van deze avond. De drummer draagt een Kletus-t-shirt. En dat is niet raar, een aantal bandleden van Deafened to Death zitten namelijk ook in de grindcoreband met die naam. Een paar minuten na middernacht begint het optreden. We zien qua postuur een imposante zanger met een rode baard. Verder zijn er twee gitaristen, een bassist en een drummer. Onze oordoppen drukken we wat dieper in de oren, we zijn niet doof voor de waarschuwing in de naam van de band.
Het begin is even loom, maar als snel wordt een hoog hardcoretempo aangemeten. Het is een lied met dezelfde naam als de band. De aanwezigen moshen zich meteen een slag in de rondte. Met gevolg dat er iemand onzacht kennismaakt met de aanwezigheid van een speaker. Meteen wordt het optreden vanwege dit incident een tijdje stopgezet.
Als er vervolgens weer wordt begonnen kun je niet anders concluderen dat de euforie van de avond wat is weggeslagen. Dapper knalt Deafened To Death echter door. Muzikaal gezien gaat het behoorlijk heftig te keer. Het is een mooi onstuimig bandje, dat is duidelijk. De hardcore punk klinkt behoorlijk traditioneel maar er zitten heerlijk lome elementen in voor de afwisseling. Visueel klopt het plaatje ook behoorlijk. Vooraan staat de grote aanwezigheid met de rode baard, stoom komt van zijn kale kop. Achter hem twee gitaristen en een bassist die synchroon aan het beuken zijn.
De set is kort en strak, toch is het wat lang wachten op weer liefde en magie. De mosh komt weer wat op gang, maar het is duidelijk een stuk rustiger in Waterskaap. Er zijn minder deelnemers, het is laat geworden.
De leadgitarist produceert een heerlijk vies distortion-geluid en naar het einde toe zijn de metal-invloeden in de sound van de band aan het toenemen. Deze band zien we graag nog een keer, is de conclusie. Zeker als we aan het eind van de set opgelucht merken dat er nog steeds gehoor aanwezig is. Tijd dus voor een goed gesprek met de mensen die er nog zijn om de avond nog even goed door te nemen. Op 30 maart komt Rat Patrol spelen, horen we, ook zo’n mooie band. Het optreden zal vast goed tot z’n recht komen; kraak en herrie passen namelijk uitstekend bij elkaar.
Rat Patrol: verbindende chaos in de kelderbar
Het is zaterdag 21 oktober. Rat Patrol treedt op in de kelderbar van Vera. De punk/harcore-band uit Groningen, Hoogezand en Enschede is opgericht in 1988, het jaar van de EK-winst en drie maal goud van Yvonne van Gennip in Calgary, én het jaar waarin de maximumsnelheid op de Nederlandse snelwegen verhoogd werd van 100 naar 120 kilometer per uur. Lang geleden dus. Voor het eerst in de lange historie van Rat Patrol treedt de band op in de kelderbar en dat mag je al bijzonder noemen. Wordt het een optreden op hoge snelheid, met veel gouden momenten?
LauLau + Silke Fenna: van rustig luisteren naar dansen en beuken
Het is een rustige donderdagavond bij deze editie van Simplon UP, maar dat hoeft de pret natuurlijk niet te drukken. Bij binnenkomst draait DJ Pocketbread het publiek alvast warm. Er staan twee acts op het programma in de bovenzaal: Silke Fenna en LauLau. Beide maken ze elektronische muziek op hun eigen manier. LauLau belooft “bangers voor zij die willen dansen, maar niet te laat naar bed willen gaan.” We zijn benieuwd hoe laat het wordt vanavond.