Hedvig Mollestad Trio: voor liefhebbers van de scheurende gitaar en wegdromers
Stevige rock en meeslepende soundscapes in de Boerderij
Vrijdagavond 22 mei 2026 in Poppodium Boerderij in Zoetermeer. Mondjesmaat lopen de eerste bezoekers binnen voor de act van de avond: het Hedvig Mollestad Trio. Het Noorse drietal bestaande uit bassiste Ellen Brekken, drummer Ivar Loe Bjørnstad en geleid door gitariste Hedvig Mollestad Thomassen, spelen vanavond in Zoetermeer hun nieuwe album: ‘Bees in the Bonnet’. Het is inmiddels hun achtste album sinds hun eerste lp—‘Shoot!’—in 2011 live ging. Hun logo, dat qua lettertype veel weg heeft van dat van Van Halen of het Nederlandse Vandenberg, hangt mooi in het midden van het podium en kondigt al aan waar veel bezoekers hier vanavond voor zijn gekomen: scheurende gitaren!
Daarmee worden zij dan ook meteen beloond. Het drietal is nog maar net op het podium of er vindt een uitbarsting van gitaar- en drumgeweld plaats, waarbij ieder elkaar glimlachend aankijkt. Mollestad laat ook meteen zien zich al jaren te hebben geschoold in de hardrock en valt meteen op met haar gitaarsolo en duidelijke expertise van de ‘tapping’-techniek. Zij en bassiste Brekken weten elkaar op het podium goed te vinden en als ze vooraan het podium ook nog eens synchroon en met flair de befaamde Pete Townshend ‘windmill’-beweging doen weet je: deze dames en heer hebben er vanavond duidelijk zin in!
F-klankgaten
Kort pakt Mollestad een moment om het publiek te vertellen over het nieuwe album, hen te bedanken voor hun komst en verrassend genoeg bedankt ze ook de stad Delft. Zul je net zien, de nachtmerrie van elke gitarist: op de dag van je concert weigert je gitaar dienst. Gelukkig kon Mollestad met spoed terecht in Delft voor haar gitaar. Haar witte Gibson ES-335 Semi-Hollowbody met zichtbare f-klankgaten laat ook zien dat ze niet alleen naar Zoetermeer is gekomen voor hardrock, maar juist met ons uitstapjes wil maken naar de jazzrock.
Vocals? Niet nodig!
Die uitstapjes zijn er genoeg. ‘Golden Griffin’ en ‘Itta’ van het nieuwe album zijn bij uitstek nummers die zich hiervoor lenen en ook goed uit de verf komen in de Boerderij. Met het opbouwende jazzgitaarloopje van ‘Golden Griffin’ neemt het trio ons mee op reis. En met ‘Itta’ laat de band zien dat vocals niet nodig zijn om een meeslepend verhaal te vertellen. ‘Apocalypse Slow’, het laatste nummer op het nieuwe album, is dan weer een typische uitbraak van scheurende gitaren maar het publiek wordt tegen het eind ook getrakteerd op een ingetogen drumsolo. Bjørnstad lijkt goed te begrijpen dat een ritmische adempauze nodig is om het daaropvolgende gitaargeweld extra kracht bij te zetten.
Verloren soundtrack
Als deze band één ding meer verdient, dan is het een meer divers en jonger publiek. Wie de zaal bestudeert, ziet dat vooral de oudere rocker dankbaar zijn weg naar het trio heeft gevonden. Dat is jammer omdat het trio, naast stevige rock, uitblinkt in het maken van soundscapes die ook tot de verbeelding kunnen spreken van jongeren. Het nummer ‘Lamament’ is daar een voorbeeld van waarbij het hele trio het net even anders doet: Brekken verruilt haar Precision voor een contrabas, Bjørnstad pakt de kwasten erbij en Mollestad speelt lange melancholieke noten. Het resultaat is een nummer dat de gamers en seriekijkers onder ons per ongeluk kan doen denken dat ze naar een verloren soundtrack van ‘The Last of Us’ zitten te luisteren. Het Hedvig Mollestad Trio is er daarmee voor liefhebbers van de scheurende gitaar maar ook voor de wegdromers.
