Hard, rauw, intiem: Doodseskader en Eigen Risico rekken de norm op
Twee gevestigde acts leggen de muzikale lat hoog, ook al is het misschien te vroeg

Doodseskader en Eigen Risico rekken op, vervreemden en stoten af met experimentele noise, hip-hop en punk. Voor het chaotische Eigen Risico is het misschien nog vroeg, tussen de uitbarstingen van Doodseskader blijft het zoeken naar de echte climax. Een avond gedrenkt in de puurste vorm van muziek: expressie.
"It's a little early for this shit, it's early for me too"
Eigen Risico is het soloproject van Héctor Garcia Martin. Als een marionettenpop beweegt Martin over het podium. Zijn stappen schokkend, haast onnatuurlijk, alsof hij zelf geen controle over zijn lichaam heeft. Hij lijkt volledig op te gaan in de muziek. De muziek is hem. Dit is het pakkende van Eigen Risico. Het is rauw, confronterend, boos.
Over de luide bas klinkt de Spaanstalige, experimentele noise-rap. Daartussen, eronder en erdoor intermezzo's, vaak samples, die klinken alsof ze zomaar ergens zijn opgepikt. Een jaren vijftig-liedje, een wachtdeuntje of een verzekeringsreclame voor auto's. Fragmenten uit het dagelijks leven. Het contrast is groot wanneer de stevige bas weer door de zaal klinkt. Het effect is vervreemdend, haast confronterend. Het trekt aan je perceptie, rekt op wat normaal is.

Hoewel het werk sterk in elkaar zit, lijkt het eerst nog niet helemaal los te komen. Misschien is het de setting. Het chaotische Eigen Risico lijkt opeens ontheemd op de georganiseerde mainstage van Vera. De ruis en de galm van de keiharde muziek voelt ietwat misplaatst. Zelf zegt Héctor: 'It's a little early for this shit, it's early for me too'.
La ultima
Tegen het einde van de set klimt Héctor het podium af. Midden in het publiek deelt hij een knuffel uit aan een bekende. Met zijn hand in de lucht zingt hij door. Hij lijkt te tasten naar iets. Dit is muziek als pure expressie, als kunst.

Het noemen van één genre doet Doodseskader tekort
Gentse Tim de Gieter en Sigfried Burroughs vormen samen Doodseskader. Ze gaan alle kanten op: hiphop, grunge, punk. Het is simpelweg onmogelijk om dit Belgische duo in één hokje te proppen. Ze rekken het concept 'genre' op, kauwen erop en spugen het uit. Het ritme wisselt voortdurend en roept zowel associaties met Death Grips als Deftones op. De nummers bestaan regelmatig uit een opbouw, een instrumentaal stuk, gevolgd door een explosie. De band valt vlak voor de uitbarsting af en toe stil om deze nog meer te benadrukken.

Doodseskader is professioneler, gepolijster en georganiseerder. Het rauwe, wat we zagen bij Eigen Risico, valt hierdoor weg. Al lijkt het duo hier wel naar op zoek. De teksten zijn zwartgallig, met zinnen als 'Nobody knows you, nobody cares, alone in the dark, nobody's there'. Wellicht komt het doordat de muziek live wordt gemaakt. Doodseskader is uitgerust met een drumstel, synthesizers en een basgitaar. Ze rappen, zingen, schreeuwen.

Achter het podium hangt een enorm wit doek waarop visuals worden geprojecteerd, vaak vage, korrelige, onherkenbare vormen. Ook de tekst verschijnt hier zo nu en dan. Het draagt bij aan de totaalervaring van het optreden. Het duo lijkt te blijven zoeken naar dat moment van extase, maar omdat elk nummer een bombastische climax heeft, neemt de impact af.
Desalniettemin blijft Doodseskader een verrassende professioneel uitgewerkt show, het geluid blijft ondanks de drastische schakelingen herkenbaar en totaal eigen.
