Grote (Pop)ronde Leiden 2026

Grootste editie verdient grootste verslag

Dracula's Beachparty
  • Cisly Burcksen
  • Bas Kleijweg
  • Johann Leibrandt
  • Rogier van Nierop
  • Ilse Kalisvaart
  • Jasper Groothuizen
  • Phaedra Wijnstroot

Geen plan overleeft het contact met de werkelijkheid, zo ook niet het gepuzzel van redacteuren en fotografen om de Popronde Leiden elk jaar weer zo volledig mogelijk te verslaan. Volle cafés, uitloop van sets en persoonlijke opwellingen zorgen voor een prettige chaos waarbij we weer voor muzikale verrassingen komen te staan en buiten de vlugge hoi-doei momenten elkaar een hoop na hebben te vertellen. We lieten ons perfectionisme gaan en leefden het leven live deze donderdagavond.


Mahala

Mahala
© Jasper Groothuizen

De kleurrijk uitgelichte Tempel van Taffeh vormt de sfeervolle setting van het optreden van Mahala. De Amsterdammers, met Leidenaar Sam Vermeij op bas, spelen in het Rijksmuseum van Oudheden (RMO) aan de vooravond van hun eerste singlerelease. Een toepasselijke plek, want in het RMO komen net als bij Mahala veel culturen samen. De band mixt hun roots (Perzisch, Nederlands en Roemeens) met invloeden uit SWANA en de Balkanmuziek.

Met het energieke en groovy ‘Atash’ dat om middernacht als single uitkomt, zet de band een sterke opener neer. Mahala brengt een set van dynamische songs, met verrassende ritmes, aanstekelijke riffs, maar ook dromerige melodieën. Er zijn zowel strakke unisono stukken als momenten waarop bijvoorbeeld de viool van Esther Koolstra of de gitaar van Mink Ensdorff wat meer op de voorgrond mag treden.

De teksten van zangeres Sanam Maroufkhani zijn in het Farsi, de officiële taal van Iran. Gelukkig krijgen we tussendoor uitleg over de inhoud. Die blijkt al even veelzijdig als de muziek zelf: van liedjes over liefde of rouw toelaten in je leven, tot een meer politiek geladen nummer dat is opgedragen aan de Iraanse ‘Women, Life, Freedom’-beweging. (CB)


Trackvogels

.
© Ilse Kalisvaart

Wanneer we op deze regenachtige avond Plato naderen, komen de warme, ritmische klanken van Trackvogels ons al tegemoet. Trackvogels staat bekend om hun energieke en speelse sound, waarin invloeden uit Afrika en Latijns-Amerika samenkomen. Steeds meer voorbijgangers laten zich door de muziek naar binnen trekken, waardoor Plato snel volstroomt. De speelsheid die in de muziek doorklinkt, is ook duidelijk zichtbaar in de interactie tussen de bandleden. Dat alles werkt aanstekelijk: het publiek gaat dansen en laat zich steeds meer meeslepen door de exotische vibes van Trackvogels. (IK)


De Zweefclub

.
© Ilse Kalisvaart

Speciaal voor het optreden van De Zweefclub hebben De Pizzabakkers een knusse ruimte in het restaurant gereserveerd. En knus is het: bij binnenkomst moeten we ons tussen de grote groep fans door wringen om een glimp van deze band op te vangen. De opstelling doet ons al verrassen: de toetsenist van het achtkoppige gezelschap heeft namelijk zijn toevlucht gezocht tot een tafel achterin de ruimte.

Na een rustige opstart vullen de zachte, dromerige klanken van De Zweefclub het restaurant. Fijne muziek om even helemaal in te verdwijnen. Toch zorgen de opvallende, humoristische teksten er ook voor dat we niet helemaal wegdromen en we met aandacht blijven luisteren. Wanneer de violiste vervolgens een zaag tevoorschijn haalt en deze als instrument bespeelt, is het verrassende karakter van De Zweefclub compleet. (IK)


BARBEE

Barbee
© Jasper Groothuizen

Rockmachine met vervangende onderdelen

"Let's dance, motherfuckers!" BARBEE is een rechttoe-rechtaan rockmachine. Het maakt grunge met een punkdrummer en het springerige van poppunk - zie gitarist Erwin in zijn Bongloardshirt. De moeiteloze frontvrouw Dion is beslist geen Barbie, maar heeft een volumineuze stem met Anouks timbre.

‘Electric‘ valt op de plaat niet op, maar live werken de opbouw van energie en het repeterende gitaarriffje erg goed. Tijdens ‘Rosalie’ veroorzaakt gitarist Erwin bewust distortion door bijna in de speaker te spelen. Hun set bevat alle nummers van hun debuut-EP ‘Bad Mood’, plus vijf extra.

Een meeslepend optreden wordt niet gehinderd door wat  geluidsproblemen: een occasionele microfoonpiep en een zangeres die zichzelf niet kan horen. (Een toeschouwer vraagt: "Heb je je AirPods nog in?"). Ook qua bezetting zit het de Overijsselse Haarlemmers tegen:  bassist Jaap is ziek, dus bast drummer Stef en valt Ruben in als drummer. Hij is duidelijk een ervaren kracht. Ze slaan zich er goed doorheen, al moet de gitarist hen af en toe vertellen wat (dus niet: hoe) ze moeten spelen.

BARBEE lijkt een hechte groep te zijn, want ze stellen zelfs hun omgeving aan Lazaru’s voor: roadie Richard (met prachtig gecoiffeerde baard). Dan wijst zangeres Dion op de ontblote schouders van haar zus: “She is single and ready to mingle!" (RvN)


Merle

merle
© Phaedra Wijnstroot/SHOTBYPHAE

Beetje arrenbie

Mag je met de Popronde optreden in je eigen stad? Met een beetje geschuif waar je nou precies woont is alles mogelijk. Ergo, we kunnen Merle gewoon meemaken in Los Cosmos, met genoeg publiek om de bediening te hinderen bij het uitserveren. Haar huidge formatie met drums en toetsen is voor het rondreizende festival geformeerd en neigt meer naar de arrenbie dan de studio-versies van haar werk. De toetsenist doet de tweede stem met verve en de akoestiek geeft een gevoel alsof je onderwater zweeft (ook buiten haar gepijnigde pianonummer ‘Onderwater’ om).

Merle is verheugd dat delen van het publiek de teksten al kennen en grapt dat ze veel over zware onderwerpen zingt. Lichtere noot: Naudin, de artiest met wie ze in een snelkooksessie samen een lied schreef, is ook aanwezig om ‘Zwart’ uit te voeren. Het wordt een duet vol tedere gemeenplaatsen. De luisteraars zitten inmiddels tot op de trap toe. ‘Dansen op tafels’ krijgt een jazzy draai, er is een track met mijmerige praatzang en ‘Haast’ zou in de uitvoering van deze set zo gespeeld kunnen zijn door The Cool Quest. Ze is op zoek naar boekingen, misschien volgende editie van Funked Up? (BK)

(disclaimer: niet de programmeur daar, pin me nergens op vast)


SLOJAY

.
© Ilse Kalisvaart

Zweven op de zwoele stem van SLOJAY

Nog voordat het eerste nummer ten einde komt, begint Grand Café de Burcht vol te lopen met mensen die SLOJAY komen zien. Met zonnebril en al weet SLOJAY de bezoekers langzaam te betoveren met zijn zwoele, jazzgeïnspireerde funk. Met de klassieke geluiden van Hammondorgels en Rhodes-piano's weet de band een authentiek geluid neer te zetten dat als een ode klinkt aan de jaren zeventig.

De vergelijking met Frank Ocean is begrijpelijk, al kiest SLOJAY voor een meer uptempo en swingende benadering. De bassist strooit met aanstekelijke baslijnen, terwijl de saxofoon prachtige melodieën verzorgt. Ook de drummer weet indruk te maken met gesyncopeerde ritmes en subtiele breaks die doen denken aan J Dilla.

SLOJAY ontloopt de repetitiviteit die funk soms met zich meebrengt door creatief om te gaan met akkoordprogressies, tempo en dynamiek. De staccato instrumentatie zorgt voor een mooi contrast met de bijna gewichtloos zwevende vocalen. Hoewel het rumoer in De Burcht de zang soms overstemt, is de instrumentatie uitstekend gemixt. De nieuwe EP van SLOJAY, Just Move, is sinds vorige week verkrijgbaar en is zeker een aanrader voor liefhebbers van funk en soul in een modern jasje. (JL)


JLK & _heART.felt

Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.

cookie-instellingen aanpassen

Moeilijk spellen, lekker spelen

Er zijn de laatste jaren een hoop namen voorbij gekomen in opzettelijke kleine of koeienletters, met afwijkende interpunctie of leestekens als klinkers, maar dit is toch wel niveau onbreekbare wachtwoord. En hoewel JLK & _heART.felt vast een hekel hebben aan redacteurs, zijn ze dol op hun publiek. Het album waar ze aan werken is geheel gericht op live uitvoering, en de hoek van de Hudson zit vol met een excentriek publiek dat de funky soul verrukt verorbert. Het pingpong met de zang in ‘MAKE UP SEX’ glijdt er lekker in, en het is een optreden waarbij ook de toetsen, gitaar, bas en drums elk hun momentje in de zon krijgen.

‘I Guess We’ll Never Know’ heeft een oprispende drummer en klapcommando’s, maar de track zou harder gaan als het zaaltje geen zitopstelling had gehad. ‘Evacuation’ bevat heerlijk schellende hoogtes in het stemwerk. De daarop volgende tracks hebben elk een unieke uitspatter: gitaar die je kleerscheuren geeft, een hyperdepiepende passage van de toetsenist, een spontane rapper, en de rest van de band weet het altijd te omlijsten op organische wijze. Ook uptempo blijft men in de maat, en als ze dan rammelender en langzamer gaan spelen voor de zwanenzang is het effectief desoriënterend. Ik wil dit meemaken in een propere danssetting. (BK)


The Awkward

the awkward
© Phaedra Wijnstroot/SHOTBYPHAE

Over ongemakkelijk gesproken..

.. daar was weinig (oke, incidenteel) sprake van! Het café was dicht bepakt en dat begrijpen we wel. Vanaf de eerste noot was het meteen raak en greep The Awkward alle aandacht.

Uiteraard was het publiek al helemaal verkocht toen er shotjes Salmari werden uitgedeeld en er een heuse bingo volgde om een LP én een hele fles Salmari te winnen. Awkward moment één: pas na vijf gerolde bingoballetjes werd eindelijk het winnende nummer getrokken.

De band staat als een huis en levert hoge muzikale kwaliteit. Onwijs jammer (en awkward moment nummer twee) dat tegen het einde van hun set de stroom uitviel. Na een korte onderbreking bleek de stroom terug te zijn, maar enkel voor de instrumenten. Na een goed geïmproviseerde publieksparticipatie - het meezingen van 'Always Look On The Bright Side of Life' - moest de set helaas worden beëindigd. (PW)


Dracula's Beach Party

Dracula's Beachparty
© Jasper Groothuizen

Surfrockende reggaeton vampieren

Alsof ze rechtstreeks uit Transsylvanië zijn vertrokken, verschijnt Dracula’s Beach Party op het podium van Lokaliteit De Apotheek. Het staat er bomvol mensen die allemaal genieten van een samensmelting van Spaans geïnspireerde dansmuziek, surfrock en andere genres. De combinatie van trompet en toetsen vormt bijna de soundtrack voor het betreden van een stierenvechtersarena.

Muzikaal laat de formatie zich moeilijk in een hokje plaatsen. Ritmes doen denken aan Mexicaanse corrido's die worden afgewisseld met reggaeton, terwijl donkere, snijdende synthesizers verrassend goed samengaan met de leidende trompetmelodieën. De energieke drummer houdt het tempo hoog en de effecten die door de band worden gebruikt versterken de horrorvibes in De Apotheek.

Hoewel de extravagante outfits aanvankelijk de aandacht trekken, eist de muziek die vrijwel meteen op. Waar het theatrale karakter van de outfits een gimmick had kunnen worden, bewijst Dracula’s Beach Party dat er achter de verkleedpartij een muzikaal indrukwekkende formatie schuilgaat.

Het resultaat is een even bizarre als ontzettend vermakelijke muzikale ervaring. Ik heb erg genoten van deze aparte, maar leuke act. (JL)


In Good Spirit

in good spirit
© Phaedra Wijnstroot/SHOTBYPHAE

Rust in de chaos

Een vluchtige tussenstop bij In Good Spirit in Brasserie Rumour. Tussen alle drukte en muzikaal “geweld”, voelt In Good Spirit als een zondagmiddag. Mooie vocalen en een intieme setting vullen de hal, waar iedereen aandachtig zit te luisteren naar deze Groningse alternatieve folkband. (PW)


MAHA

.
© Ilse Kalisvaart

Vanwege verwachte drukte zijn we vroeg in De Veste. Nieuwsgierig wachten we de act van MAHA af. Zodra ze begint te spelen, voelen we de kracht van haar muziek. Met stevige postpunk trekt ze onze aandacht en weet ze die gedurende het hele optreden volledig vast te houden. Haar teksten, waarin maatschappelijke thema’s als oorlog, vrouw zijn en kapitalisme aan bod komen, maken het optreden extra betekenisvol. Door de rauwheid heen, zie je ook de warme uitstraling van MAHA. Al met al is dit een optreden met een duidelijke lading, waarbij de krachtige muziek en teksten van MAHA nog lang blijven hangen. (IK)


Post Ella

Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.

cookie-instellingen aanpassen
Saveable

Beter leven: *

Post Ella draait om de toetsenisten en de zangeres met grootse gebaren. Het vijftal maakt indie elektropop. Soms is die ijl, denk aan Mystic Tea Party, dan weer met de eerst onderdrukte en dan uitbarstende intensiteit van cinematic rock. Keys, synth en drums gaan dan los, je ziet het aan de bezwete haren van toetsenist Ben - de gitaar is voor de ambient ondersteuning.

Melancholisch verlangen komt naar voren in ‘Saveable’, hun single die vannacht om 0:00 uur uitkomt. Een ongereleaset nummer heeft het ritme en de prettige sfeer van een Lana Del Rey-song, ook omdat de zangstem erop lijkt, maar dus als elektropop met cinematic rockstuk. Hun duister grommende banger ‘Crane’ spelen ze als laatste. Live is die minder intens dan op de plaat door de bandenergie en de in ’t Praethuys minder aanwezige gitaar.

Een “Beter leven: *”-shirt draagt zangeres Juliana met reden. Hun nummers komen voort uit frustraties als grensoverschrijdend gedrag, vastzitten in je kader en machteloosheid. Met een open, verdrietige blik kijkt ze na het slotakkoord de zaal in en sluit haar ogen. (RvN)


KUZKO

.
© Ilse Kalisvaart

Op het matje geroepen

Ik ken KUZKO sinds ‘The Singer Wants The Drummer’, een iconische track voor op de cuckstoel, en krijg nog steeds geen hoogte van hen. De mix van ironie en oprechtheid is niet doorheen te prikken, maar wel doorheen te dansen. De keuken van Los Cosmos is inmiddels dicht, dus je kan losgaan zonder een bord tapas in je nek te krijgen. Het tweetal heeft hun haar in duivelshoorntjes gedaan, en voor de buren vervullen ze ook die rol (ga dan niet naast een bar wonen). Ze zingen over een tape heen, maar dat geeft het duo wel meer vrijheid over elkaar heen te kroelen en dicht op de boomlange bezoekers op het verhoogde gedeelte te drukken met hun schurende electropop.

Kerels met safe sleazy snorretjes en matjes worden het podium op geroepen voor ‘ireallylikeboys’, wederom poppy en pompend. Ook niet hun eerste nummer waarin ze de loftrompet tevoorschijn halen voor kerels die van de set van New Kids lijken te komen. M’n werklaptop stuitert in m'n rugzak terwijl ik meedans, een dame heeft een ‘wannabe superstar’ sticker op haar voorhoofd, middelvingers gaan de lucht in tijdens ‘You Don’t Like Me, That’s Your Problem’, maar de versie van ‘Pills’ klinkt wat gestript (en niet in de erotische zin). Aan het eind ziet iedereen rood: de artiesten van de inspanning, de crowd van het blozen, en de buren van woede. Het basverbod kan opkrassen. (BK)


WABR

wabr
© Phaedra Wijnstroot/SHOTBYPHAE

We WABRen erop los

Na een ingetogen begin, WABRt (ja, we maken er nu werkwoord van) het feest los. Waar wij in Gouda vergezeld waren door een ietwat verlegen publiek, bevonden we ons vanavond in een bomvol café waar het publiek bij elk nummer meedanste.

Feest? Check. Goede vocalen? Check. Unieke sound? Check. Fijne lyrics? Absoluut.

Mooie toevoeging op ons verslag van Popronde Gouda waar vermeldden we dat hun, nog niet te streamen, debuutalbum voor slechts €8 te koop is op CD; door het excuus dat men de CD willen kopen, maar geen CD-speler hebben, komt WABR met hun eigen CD-speler die je erbij kunt kopen! Smoesjes zijn niet meer welkom. (PW)


Mick Spek

.
© Ilse Kalisvaart

"Hoppa, gas d'r op."

Wat is de link tussen Mick Spek en Barrera? Soldaat van Oranje draaide in de gemeente Katwijk, Micks hometown, en de inspiratiebron voor de musical woonde boven Barrera. Maar “Popronde-optreden” rekenen we ook goed.

Nederlandse straattaal verbinden met verhalen over het leven in Katwijk: dat doet Mick Spek in zijn hiphop. De grote houten haring op het podium geeft zijn afkomst al aan. Hij doet het, zoals hij zingt, "voor de onderschatte ‘Jongens van het Dorp’". In drie kwartier jaagt hij er zeventien nummers doorheen, waaronder bijna zijn hele laatste album: "Hoppa, gas d'r op."

Ook niet-rapliefhebbers komen graag naar zijn shows, vertelde Mick ons, en dat is begrijpelijk. Het café besluit het rappubliek op te warmen met lauwe Top 2000-amuses, maar hij weet hen desondanks mee te nemen door mee te springen en gevatte opmerkingen tussendoor. “Ik was niet altijd de gangster die je nu voor je ziet” en “Dyslexie, hè, maar wat kán-ie spelen,” wanneer gitarist Alex zich vergist in waar ze zijn in de set. Door die gitaar van Micks broer, inclusief solo’s, wordt het een rockier geheel dan op de plaat – een derde brede aantrekkingskracht.

Als verrassing laat Mick het publiek op zeemanskoormuziek drie verstopte eendjes zoeken, met albums als prijzen voor de vinders. (RvN)


De Plaag

de plaag
© Phaedra Wijnstroot/SHOTBYPHAE

Moshen, crowdsurfen, ze doen het allemaal

De Plaag is voor mij de afsluiter van de avond, en ze weten zeker een feestje te bouwen. Gehuld in matchende trainingspakken en voorzien van een flinke dosis gabberesthetiek stappen de leden van De Plaag één voor één het podium op. Het drietal krijgt vrijwel meteen de gehele kroeg in beweging.

Hard pompende elektronische beats passen goed bij de ludieke teksten die de groep voor ons als publiek in petto heeft. Het humoristische karakter van de act wordt nog eens onderstreept door nummers als Was ik maar een Deutscher.

De aanstekelijke choreografie, bijpassende outfits en ongefilterde podiumenergie zorgen voor een overtuigend totaalplaatje. Het drietal laat alle kapsones achterwege en sleept het publiek mee in hun enthousiasme. Bezoekers laten alles vallen om mee te springen, teksten mee te zingen en zich in de ene na de andere moshpit te storten. Het is een heerlijke chaos waar ik persoonlijk volop in opga.

Hoewel de geluidskwaliteit hier en daar te wensen overlaat, doet dat niets af aan het optreden. De kracht van De Plaag zit juist in het vermogen om het publiek aan het dansen te krijgen. Ik heb De Veste zelden zo zien kolken als die avond. Een ware plaag op de dansvloer. (JL)


KRAM

Concertfoto KRAM in de Nobel
© Rogier van Nierop

Prima postpunk

Hun concertbeelden geven de indruk van rechttoe-rechtaan rock. Ondanks hun energie blijkt KRAM echter gelaagde postpunk te maken. Die zit vol gestapelde distortions, nog het meest bij ‘The Game’. Britse indierockinvloeden zijn er ook, hun riffs en bas doen soms denken aan bands als Kaiser Chiefs. Tristans leadzang is passend snauwerig en Iers.

De waanzinnige energie van het publiek is nu iets minder dan op de beelden, waarschijnlijk omdat het concert tot 1:15 uur duurt na een werkdag. Toch komt hun dynamiek over. Op twee derde van het concert vormt zich in Nobel een grote kring en begint een paar minuten voorpret met een rustig stuk. De band versnelt en geeft het signaal. Een cirkelmoshpit breekt los. Slotnummer ‘Into Murder’ lijkt lang een zachte ballad om ons vast in slaap te wiegen. Dan breekt de opgebouwde energie  toch los, met Maestro’s fijn-snoeiharde baspartij.

KRAM heeft geroutineerd en goed gespeeld; je begrijpt waarom ze de Amsterdamse Popprijs wonnen. (RvN)