Get Out Of My Garage 2026 bevestigt het talent van eigen bodem
In Genk krijgt de Belgische scene alle ruimte om te schitteren
Genk is een stad waar muziek- en cultuurliefhebbers hun hart kunnen ophalen. Denk maar aan Genk On Stage, waar grote mainstream-acts het podium delen met lokale bands en dj’s, of aan AFF – eerder bekend als Absolutely Free Festival – dat muziekliefhebbers jaar na jaar verwent met een line-up om je vingers bij af te likken (check het sicke affiche van dit jaar maar eens). Vandaag trekken we, net als vorig jaar, naar Get Out Of My Garage – kortweg GOOMG. Ook dit festival bewijst opnieuw hoeveel verrassingen Genk nog achter de hand heeft.
Een jong, gedreven team aan vrijwilligers en creatievelingen zet al drie jaar dit volwaardig ogend festival op poten in het Cosmogolempark in Genk: foodtrucks, twee podia (waarvaan eentje in de 'Garage'), betaalbare drank en piekfijne aankleding die het terreintje sfeervol doet ogen onder de fel schijnende zon.
Diezelfde zon zorgt er trouwens ook voor dat het publiek het tijdens de middaguren moeilijk heeft om de podia echt op te zoeken: een plekje in de buitenlucht wint het hier en daar van een bezoek aan de donkere mainstage in het jeugdcentrum. Toch verzamelt zich voor Nederbelg Frans Kalf al snel een groep nieuwsgierigen aan het podium. Niet onterecht, want hoewel Kalf en zijn band voorlopig nog maar één nummer uitbrachten, worden ze overal op lovende woorden getrakteerd.
Met zijn Nederlandstalige kleinkunstliedjes over ogenschijnlijk banale onderwerpen – zoals het vernoemen van zijn hond naar Beessie – roept hij af en toe vergelijkingen op met Spinvis of De Toegift. Toch zit de echte kracht ook in de band rond hem. Die kleurt de nummers minutieus in: meestal ingetogen, met een lichte americana-ondertoon, maar wanneer nodig ook een tikkeltje groots en meeslepend. Uiteindelijk krijgt het viertal zelfs een groep luidruchtige, licht beschonken jongemannen – vermoedelijk stevig in de olie dankzij de Duvel-voor-één-bon-actie – muisstil. En dat zegt misschien nog het meest.
Op de Stok ’n Roll-stage – genoemd naar de Italiaanse lamsspiesjes arrosticini, die in Genk ondertussen bijna cultureel erfgoed zijn – zien we eerder op de dag al Bwana indruk maken met fijne indierock die geregeld doet denken aan Girl in Red, al hangt er een iets dromerigere, zweverigere sfeer rond hun songs. Rond etenstijd neemt Teen Creeps het podium over met een pak meer rechttoe-rechtaan gitaarwerk: stevige 90’s-rock waarin echo’s van Foo Fighters doorschemeren, maar ook de meer melodieuze indierockkant van pakweg Biffy Clyro opduikt. Geen grote verrassingen misschien, wel gewoon een verdomd sterke liveband.
Terwijl Teen Creeps nog bezig is, valt ons oog op een groepje kinderen tussen elf en zestien jaar dat zich verzamelt aan de secret stage, verscholen tussen de bomen. Daar staat Galaxy Rockers klaar: een aandoenlijk, met plaksnorren gezegend, viertal dat gedurende dik twintig minuten uitsluitend eigen nummers speelt — en dat met een jeugdig, rafelig randje. Songs als “Oude Auto” en “Akademie” passeren de revue, inclusief de briljante tekst: “Ik ga naar de a-a-akademie, daar speelt ze pi-pi-pi-piano, ik speel daar con-con-contrabas, en hij de fa-fa-fa-fagot.”
Situatieschets: crowdsurfers, een Duvel die door de lucht vliegt, een sitdown midden in het publiek en festivalgangers die die poëtische lyrics meebrullen alsof het de finale van een Oasis-concert betreft. Ja, G.G., Remostar, Moonman en Laturnus, zoals ze zichzelf noemen, gaan we nog wel terugzien over een paar jaar. Of zoals frontman Jasper de Petter van Ronker iets later zegt: "Die zien we godverdomme over tien jaar terug op Werchter".
Datzelfde Ronker speelt de beste set van de dag: ondanks een nogal sterk haperende gitaar, tot zichtbaar ongenoegen van de frontman, die met vlagen uit zijn ogen kijkt alsof hij je levend kan opeten en later in de set de microfoonstandaard sloopt. Dat komt de punch van het optreden trouwens wel ten goede, want de noiserock (of is het postpunk? metal?) mag dan al wel vol energie zitten, die onderhuidse woede die door de songs borrelt, slaat voelbaar over op het publiek en creëert een spanning die meermaals kippenvel oplevert.
Dat gevoel bereikt zijn hoogtepunt tijdens het einde van 'Snuff', een emotionele en opvallend ingetogen track over middelenmisbruik. Wat eerst voorzichtig opbouwt, kantelt langzaam richting een climax: de band trekt alle registers open en mondt uit in een allesverzengend einde wat aan Deafheaven doet denken. Gitzwarte blackmetal, verpakt in emotie en lawaai. Prachtig. Mooie woorden heeft De Petter vervolgens nog over voor de organisatie van GOOMG, dat jonge bands een kans geeft om zich in de kijker te spelen. Ook deelt de frontman meermaals complimenten uit aan collega-bands, waaronder Eosine.
En dat is volledig terecht, want Eosine speelt een sterke set waarin ze al een aantal nummers lossen die volgend jaar op hun debuutalbum zullen verschijnen. We zagen de band eerder al een paar keer aan het werk, maar ook nu maken ze opnieuw indruk. Frontpersoon Elena Lacroix smijt zich met volle overtuiging in elk nummer, waardoor je haast automatisch naar het podium gezogen wordt. Of ja, heel even kijk je misschien ergens anders naartoe, wanneer de bassist samen met Lacroix op het einde van de set het publiek induikt. Het type moment dat perfect samenvat waar Eosine momenteel staat: ambitieus, energiek en duidelijk klaar voor grotere podia. Die sterke opmars zetten ze deze zomer alvast verder op festivals als Rock Olmen, Dour en Sziget.
Verrassingen zijn er natuurlijk ook. Zo droppen De Twins, een Genks hiphopduo, plots een korte set met Sietse van Meltheads achter de draaitafels. Dat klinkt op papier misschien wat absurd, maar op GOOMG werkt dat soort kruisbestuiving wonderwel. We zien onder meer Fenne Gerets van Lintworm – die eerder op de dag nog de secret stage inpalmde – vrolijk meebouncen op de beats van de tweeling. Ook het ondertussen samengestroomde publiek smult zichtbaar van deze onverwachte switch-up.
Na een mooie, ingetogen maar bij momenten groots klinkende set van Isaac Roux, is het tijd voor de headliner van de dag: Meltheads speelt vanavond in Genk hun enige festivalshow van 2026. Met een lichtshow waar honden spontaan gek van zouden worden — en fotografen vermoedelijk ook — opent de band meteen vol op het gas. Vanaf de eerste seconde vliegen riffs, stroboscopen en energie-uitbarstingen je om de oren, alsof ze koste wat kost duidelijk willen maken dat dit allesbehalve een tussendoortje is. Frontman Sietse Willems duikt het publiek in, raast over het podium en jaagt het tempo voortdurend de hoogte in. De band speelt alsof dit hun laatste show ooit is, en bevestigt waarom Meltheads een meer dan waardige headliner van deze editie is. Daarna is het aan de Limburgse Cellini om het festival af te sluiten. Met zijn aanstekelijke sound wringt hij nog een laatste reeks danspassen uit het publiek, terwijl de festivalweide langzaam leegloopt.
Zo komt een editie vol contrasten ten einde: van kleine momenten tot uitzinnige ontladingen, van dromerige melodieën tot energiebommetjes. Het festival bewees opnieuw hoe breed en levendig de Belgische muziekscene vandaag de dag klinkt. Wie erbij was, vertrekt moe maar voldaan naar huis — met suizende oren, vermoeide benen en ongetwijfeld een paar nieuwe favoriete bands rijker.