Kruidkoek met Joost Oomen is gedurfde bundel van jazz en poëzie
Dichter en band staan in Grote zaal van VERA
Een samenwerking tussen voormalig stadsdichter van Joost Oomen en garagejazzband Kruidkoek klinkt als een interessante aflevering van VPRO Vrije Geluiden of een verkeerd geïnterpreteerde opdracht van het conservatorium. Niks is minder waar deze vrijdagavond.
Wanneer Mesofauna opkomt wordt direct duidelijk wat electropunk is. Er gaat een drumcomputer aan en gitarist Anne Caesar van Wieren en bassist Wyno Bruinsma rammen hun snaren nog net niet kapot, terwijl zangeres Eva Waterbolk uitzoekt hoe sterk haar stembanden zijn. Na deze uitbarsting komt de drumcomputer even tot stilstand. Eva Waterbolk vertelt dat de drie leden van Mesofauna vroeger met elkaar in de band De Messen zaten. Dit bandje had echter wel een fysieke drummer, namelijk Joost Oomen. Deze laatstgenoemde komt het podium op en zingt een oud nummer van De Messen mee als een soort back-up MC. Alle leden genieten zichtbaar van de reünie met een lach op hun gezicht. Mocht Oomen de Randstad ooit weer verruilen voor het afgelegen Groningen zal hij vast en zeker weer welkom zijn.
Wanneer de band weer met zijn drieën is, wordt het nummer '4TT1C' ingezet, wat wel wat weg heeft van industrialklassieker 'Closer' van Nine Inch Nails. De nummers volgen elkaar snel op en Eva Waterbolk zegt bijna niks tussen de nummers door. Dit mag ze wel vaker doen, zeker bij een thuiswedstrijd als deze. Tegen het einde van de set gaan de gitaren en drumcomputers weer een flinke tand harder, maar zonder aan dansbaarheid in te boeten. Toch weet de vonk niet over te slaan naar de zaal. Hopelijk worden de heupen wat soepeler bij het hoofdprogramma en mag Mesofauna een heel leuk indiesleaze feestje afsluiten in de toekomst.
Vruchtjes en zwoele saxofoons
Kruidkoek & Joost Oomen openen hun set met hun eerste single 'Vruchtjes Eten', wat gelijk erg jazzy klinkt. Oomen draagt zoals een dichter betaamd de tekst van het nummer voor uit zijn notitieboek. De tekst gaat over allerlei verschillende soorten vruchten en dat er voor ieder wel wat wils is. Dit kan je interpreteren als metafoor voor verschillende soorten mensen, maar voor het publiek van Vera ook een leuke reminder om naast hun dieet van bier en sigaretten af en toe fruit te eten. De optimistische toon houdt aan in het volgende nummer. Onder begeleiding van een zwoele saxofoon draagt Oomen voor hoe volgens hem alles om hem heen zoet is. De dichter vraagt hierbij het publiek om mee te schreeuwen.
De band is duidelijk opgeleid binnen de jazz maar buigt het soms wat elitaire randje binnen het genre volledig om door invloeden uit alternatievere stijlen toe te voegen. Dit maakt het een stuk toegankelijker. Volgens het cliché hebben veel dichters iets tragisch over zich heen, iets wat voor Joost Oomen absoluut niet geldt. De voormalig stadsdichter danst vrolijk mee. Het ziet er wat houterig uit, maar juist dat past bij zijn kinderlijke enthousiasme. Hij staat duidelijk te genieten.
Jurassic Park
In het midden van de set blijkt duidelijk dat Kruidkoek veel verschillende invloeden heeft. Het nummer 'Als' klinkt als een free jazznummer waarop Oomen voordraagt op de staccato melodie, waarbij het nummer uitmondt in een bijna Caribisch muziekstuk. Hierna wordt 'De Natuurlijke Vijand' ingezet met een bas- en drumpartij die net zo goed van Motörhead had kunnen zijn.
Even later zet Kruidkoek een rustig maar opbouwend nummer in waarbij Oomen uit het zicht verdwijnt. Wanneer hij terugkomt blijkt Oomen het ook niet zo nauw te nemen met de ongeschreven regels van de jazz. Hij heeft zo’n enorme bak autotune over zijn vocalen heen gegooid dat het bijna lijkt alsof Ronnie Flex een nummertje mee komt doen. Hierna zal de dichter weer het podium verlaten om Kruidkoek te laten jammen. In dit intermezzo laten de muzikanten zien dat niet alleen Joost Oomen humor heeft. De melodie van de Jurassic Park Theme Song zit er namelijk slim in verwerkt.
Klein raam
Na dit eerbetoon komt Oomen op met bongo’s. Hij blijkt het slagwerken nog niet verleerd en geeft een solo. Als de muzikanten invallen beginnen dan ook eindelijk de eerste mensen te dansen, al blijft het groepje klein.
Als de band accapella de woorden “Ja papa, papa ja papaja” begint te zingen, zingt de zaal mee. Dit wordt al snel het meest memorabele moment van de show, doordat de saxofonist het publiek inspringt en een polonaise begint.
Joost Oomen kondigt vervolgens op sarcastische toon hun ‘hit’ aan. Opnieuw bedolven onder een dikke laag autotune wordt 'Kurkje' ingezet, begeleid door een trapbeat. Als afsluiter wordt het zwoele en makkelijk meezingbare 'Heel Klein Raam' gespeeld.
Er zijn veel mensen die in muziek vooral naar de tekst luisteren waar anderen juist meer bezig zijn met ritme of melodie. Bij Joost Oomen & Kruidkoek heb je het allebei van hoog niveau.
