Froukje laat haar veelzijdigheid zien tijdens solotour in Natuurtheater Kersouwe
Nederpopkoningin geeft een kijkje in de keuken en haar hoofd
Het is nogal een contrast met haar laatste shows in de Ziggo Dome, die ze samen met hartsvriendin S10 deed. Na haar tussenjaar waarin ze geen eigen shows heeft gedaan of muziek uitbracht (behalve de EP met haar bestie dus), is Froukje weer terug met een solotour.
Geen band dus dit keer, maar helemaal alleen brengt ze zowel nieuw werk van het tweede album dat 2 oktober uitkomt, als oudere bekende liedjes in een heel andere vorm. In de intieme setting in het prachtige, bosrijke Natuurtheater de Kersouwe in Heeswijk-Dinther - dat we bereiken via bospaadjes met sfeervolle lampjes die je meteen in festivalsfeer brengen - neemt Froukje ons mee in de opbouw van haar muziek en gedachten in haar hoofd. Ze laat hierbij zien waar zij het allerbeste in is: liedjes maken.
In het voorprogramma staat de Bossche zanger Morpheus. Zijn zachte, bijna ambient-achtige, donkere en poëtische popmuziek past in het straatje van Thomas Azier (met wie hij ook heeft samengewerkt) en Tamino. Volledig in het zwart gekleed brengt hij zijn set uiterst ingetogen. Dat staat in schril contrast met het publiek dat in plaats van aandachtig luistert naar zijn kwetsbaarheid, van de gelegenheid gebruik maakt om een plekje te zoeken en even bij te kletsen. Eeuwig zonde, want zijn prachtige stem en mooie liedjes maken indruk in slechts het kleine half uur dat hij er staat. Zijn nieuwe single ‘Guardian’ is al een mooi voorproefje van zijn langverwachte debuutalbum dat eraan komt. Niet voor niets werd Morpheus eerder al uitgeroepen tot een van de 12van3voor12 van 2024.
“Zo”, zegt Froukje wanneer ze het podium oploopt en met haar gitaar plaatsneemt op een kruk. Direct is het publiek muisstil en een en al oor: je hoort alleen nog de vogels fluiten. De nog niet uitgebrachte, akoestische opener ‘Feest’ wordt opgevolgd door ‘Leeg Restaurant’ - normaal gesproken een pianoballad, nu op gitaar - en het lang niet live gespeelde ‘Liever Met Jou’. Voor deze tour had Froukje twee doelen, zo vertelt ze: “Het alleen doen en het simpel houden.” Dat laatste is overduidelijk niet gelukt. Gedurende de show staat Froukje voor een soort plastic zwembadgordijn waarop lichten worden geprojecteerd. Vóór dit gordijn ligt een rails waarmee ze telkens meer apparatuur het podium op rijdt. Ze legt uit onder andere een drumcomputer, synthesizers, een bascomputer, verschillende gitaren en een piano mee te hebben genomen, waarmee ze met behulp van loops en haar laptop haar nummers live in elkaar zet.
Die zelfgebouwde arrangementen zorgen voor flink wat contrasten in de show. Voor het overgrote deel brengt Froukje haar nummers kwetsbaar vanachter de piano of met akoestische gitaar, maar sommige nummers worden weer in een ander jasje gestoken met energieke synthesizers. Zo zijn de normaal zo energieke publiekslievelingen ‘Naar Het Licht’ en ‘Als Ik God Was’ gedowntuned, waardoor ze helaas iets minder dan normaal uit de verf komen. Tranentrekker ‘Een Man Die Nooit Meer Huilt’ wordt juist aangezet met een stevige beat en haar nieuwste single ‘Jaar Na Jaar’ brengt ze in een prachtige pianoversie.
Na het spelen van het nog onuitgebrachte ‘Je Moet Bij Hem Weg’, waarin ze een vriendin toezingt over dat ze veel te leuk is voor hem en ze bij hem weg moet, geeft Froukje aan zich net David Guetta te voelen, en dat snappen we wel met die catchy, licht trancey housebeat en wavy 80’s synthjes. En met de dromerige pianoballad (en het tevens onuitgebrachte) ‘Wereld, Slaap Zacht’ over politieke onmacht laat Froukje nog maar eens zien hoe wijd haar geluid en thema’s rijken. Dat ze slechts één nummer doet van haar debuut-EP, en dat dat niet doorbraakhit ‘Ik Wil Dansen’ is, zegt genoeg over het sterke repertoire dat ze in zo’n korte tijd heeft opgebouwd. Tussen de nummers door draagt ze verschillende dagboekfragmenten voor, over onder andere hoe ze als kind al begon met liedjes schrijven en hoe dat haar leven lang met haar verweven is, en zal blijven. Ze neemt ons mee door de tijd, periodes dat ze zich goed en minder goed voelde, tot het moment dat ze bedacht dat ze zich wilde aanbieden op bruiloften; dezelfde intieme sfeer die ze ook met deze solotour wil creëren.
Er volgt een lief moment wanneer fan Max op een pianokruk het podium opgereden wordt, omdat hij zijn ex haat. Die ex, die we nu even Joris noemen, is namelijk vreemdgegaan. Omdat Max een auditieve beperking heeft, krijgt het publiek een snelle les ‘Ik Haat Hem Voor Jou’ in gebarentaal. Dit gebeurt met behulp van de twee gebarentolken die de complete show aan de zijkant van het podium hebben getolkt voor Max. Wat volgt is een akoestische vertolking van het nummer, met flinke bijval vanuit het publiek. Nadat iedereen is gaan staan om te dansen op ‘Niets Tussen’, gevolgd door het akoestische en altijd prachtige ‘Een Teken’, volgt een verrassende afsluiter. Froukje kiest voor het relatief onbekende, normaal gesproken rustige nummer ‘Onbesproken’, waarin het zingende publiek opgenomen en geloopt, wat uiteindelijk uitmondt in dansbaar einde. Het is een flink andere show dan haar voorgaande Ziggo Dome-spektakels, maar het moge duidelijk zijn: Froukje is prima in staat om haar muziek solo te dragen. Ze is muzikaal genoeg om in haar eentje een complete band te vormen.
