Cavolo Nero krijgt Boulevard maar moeilijk aan het dansen
Utrechtse band vind geen aansluiting bij het Bossche publiek
Het is alweer de voorlaatste dag van het elfdaagse Theaterfestival Boulevard. Het is nog rustig bij het Torenpodium op de Parade, waar het Utrechtse zestal Cavolo Nero (Italiaans voor zwarte kool) zometeen de avond mag afsluiten en de nacht mag inluiden. “We dachten tijdens de soundcheck: iedereen zit te chillen! We moeten wel ons best gaan doen om de dansvloer te openen, maar dat blijkt helemaal niet nodig”, aldus zanger Chris Walthaus.
Even lijkt het daar inderdaad op. Waar de dansvloer tijdens de soundcheck nog volledig leeg was en de mensen zich verzameld hadden op de bankjes op het plein. Dat blijkt geen reden voor spanning: zodra de set echt begint, stroomt het plein binnen no-time vol. Maar hoewel de opkomst groot is, komt de menigte maar niet écht in beweging. Zelf heeft de band er wel zin in, met name percussionist Omar Beganovic staat onophoudelijk te lachen en mee te zingen. Hun cocktail van psychedelische grooves, afrobeat en een behoorlijke portie funk is de perfecte mix om lekker op te dansen, maar veel verder dan meedeinen doet het publiek niet.
Er is niet alleen ruimte voor luchtigheid, maar ook voor een serieuze noot. De band spreekt uit boos en verdrietig te zijn over aanvallen op mensen die opkomen voor vluchtelingen. Wat Cavolo Nero betreft is iedereen welkom: “Laten we mensen met open armen welkom heten en samen de verbindende kracht van muziek vieren en dansen!” Maar op wat gejuich na, komt het ook met dit statement niet los.
Ze spelen vooral wat rustige nummers en daar lijkt het publiek, dat er al een aantal theatervoorstellingen op heeft zitten, niet meer de aandacht voor te hebben, en dat resulteert in veel geklets. Het echte dansen blijft uit, hoewel ze op papier alle ingrediënten bezitten, komt het hier niet uit de verf. De nummers kabbelen iets te veel voort op dezelfde tempo’s. Pas tijdens de laatste drie nummers, waarin de disco invloeden duidelijk de boventoon voeren, de discobal aangaat en de muziek wat meer upbeat is, begint het publiek wat losser te komen: dit is de sound waar iedereen voor kwam.
Waar de sound van Cavolo Nero op festivals met dedicated festivalbezoekers, als Down The Rabbit Hole, Into The Woods en ITGWO, moeiteloos overeind blijft, blijkt het maar niet te willen werken op dit gratis toegankelijke festival. En dat is jammer, want Cavolo Nero heeft zeker de potentie om een groot publiek aan te spreken, maar deze locatie en het tijdstip blijken geen match. Was de muziek wellicht toch te mellow voor Den Bosch als afsluiter van de dag?