BLVD26: Socks;SportsSocks verdient meer aandacht
The Dutch disease bereikt ook theaterfestival Boulevard
Het is een relatief rustige dinsdagavond wanneer het Rotterdamse Socks;SportsSocks het met lampionnen versierde Torenpodium op de Parade oploopt. De houten dansvloer voor het podium ligt er nog verlaten bij en het publiek houdt zich op veilige afstand. ‘Komen jullie naar voren?’ vraagt zanger Djurre van Dijck. ‘Het is 23:00 uur, er mag gedanst worden! Wij dachten dat iedereen al in bed zou liggen’.
Aanvankelijk lijkt dit een terechte inschatting te zijn, maar terwijl de klanken van de band over het plein klinken, druppelen er steeds meer mensen richting het podium en loopt de dansvloer steeds voller. De band begint ingetogen met hun dromerige lo-fi ambient indie terwijl het publiek voorzichtig heen en weer wiegt. Geen explosieve start, maar de band trekt het publiek langzaam naar zich toe.
Eind november 2025 verscheen het debuutalbum van de band: Ironic Songs for a Sincere Generation. Een titel die eigenlijk al goed aangeeft waar Socks;SportsSocks voor staat: ironisch, maar oprecht. De teksten gaan over het ongemakkelijke bestaan van twintigers in de 21e eeuw: een generatie die zoekt naar authenticiteit en connectie, maar uit zelfbescherming of ongemak vervalt in grappen. Tegelijkertijd snijdt de band zware thema’s aan, zoals de dood, geldgebrek en escapisme.
Het probleem is alleen dat niet iedereen daar vanavond naar wil luisteren. ‘The Dutch disease’ heeft ook de Parade bereikt. Vooral achter op de dansvloer wordt er flink door de nummers heen gekletst. En dat is jammer, want juist in de teksten zit een deel van de charme van Socks;SportsSocks.
Wie zich wel vooraan bij het podium begeeft, krijgt een stuk meer mee. Daar komt de band het best tot zijn recht en wordt flink gedanst op de dromerige gitaren en plotselinge uitbarstingen van punk-rock, subtiele jazzinvloeden en georganiseerde chaos. Het contrast tussen de verschillende genres komt goed uit de verf en met name het nummer ‘Oh oh (money)’ werkt aanstekelijk.
Het is vrij ironisch: de band zingt over een generatie die worstelt met haar aandachtsspanne, terwijl een deel van het publiek erdoorheen staat te praten. Socks;SportsSocks verdient vanavond in ieder geval meer aandacht dan het krijgt.
