Frog Poison: “We hadden het internet veel eerder kapot moeten maken”
Tilburgse noisepunkers willen meer verwondering en experiment

Stap even mee in de Tilburgteletijdmachine naar 2002: Vincent Koreman (Travoltas, The Spades, later Incubate Festival) richt dan The House of Destructo op en maakt furore met smerige garagepunk dat voelt als een roestig mes tussen je ribben. Ze spelen zelfs twee keer bij 3voor12/Radio-voorloper Club Lek, maar in 2005 houdt de band alweer op met bestaan. Toch blijkt het vernietigde huis na ruim twintig jaar nog altijd te smeulen en herrijst uit de as geen feniks, wel een driftig gifkikkertje dat vandaag de single ‘(I’m Allergic To) Horses’ uit heeft gebracht.
De klok moet in Factorium nog twaalf uur slaan. ‘s Middags wel te verstaan. Dus de koffie is net geserveerd en gitarist/zanger Vincent Koreman van Frog Poison merkt al droogjes op “Weinig rock ‘n roll dit, hè?”, waarop drummer Louis Baas (kortweg ‘Lowie’) en gitarist Gerton Govers aan tafel in de lach schieten. Het is niet gek dat juist dít tijdstip wordt gekozen, want met werk- en gezinsverplichtingen, is repeteren op dinsdagochtend het enige moment in de week waarop het drietal vrij heeft en even bij elkaar kán komen.
‘Frog Poison’ dus, al had het volgens Koreman zomaar ook ‘Noodhamer’ kunnen zijn, maar in een tijd waarin veel Nederlandse bands henzelf een Nederlandstalige naam aanmeten, strookte die naam toch niet met het wereldbeeld dat Koreman via zijn teksten aan het creëren was. Een KGB die Aleksej Navalny omlegde met kikkergif wel. Met een grijns: “Er was nog wel een discussie of het ‘Frog Venom’ of ‘Frog Poison’ moest zijn, maar dat was na even opzoeken een korte discussie.” Hij vervolgt: “En daarbij hadden we met een naam als ‘Noodhamer’ denk ik wel iets meer richting de sludge moeten gaan.”
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'bandcamp'-embed.
Zoeken naar een sound
Wat het trio wel maakt? Noem het een meer noisey versie van The House of Destructo, want dat is waar Koreman en Lowie al eerder met elkaar in dezelfde band zaten (ook was Lowie eerder roadie bij Travoltas), vorig jaar speelden ze nog hun oude nummers. Koreman: “Ik heb toen zelfs wat geprobeerd met een Korg en wat fuzzpedalen, maar toen ging het heel erg als zZz klinken. We kregen maar niet de sound die we wilden hebben, dus ben ik weer geswitcht naar gitaar en voelden Lowie en ik de behoefte aan een tweede gitarist.”
Die wordt gevonden in de hoedanigheid van Gerton Govers. Er is even wat discussie over alle acts waar Koreman en Govers eerder samen in hebben gezeten. Opeens een collectief besef: ze hebbenalledriein dezelfde formatie gespeeld: The Ooh Pip Pip Ooh Pip Pip Yeah! met bassist Japi Roelofs. Dat het dus klikt tussen de twee gitaristen is niet zo vreemd en dat Govers er ook bij kwam is te danken aan Koreman. Die had een onaffe riff waarvoor hij in het verleden aanklopte bij Perry Leenhouts van Travoltas, maar die woont tegenwoordig in de VS. Koreman: “Gerton is een fantastische gitarist, die heeft mijn riff verder uitgebouwd en is sindsdien lid van Frog Poison.”

Impulsen onderdrukken
Die riff gaan we nog niet horen in de debuutsingle, die ligt nog volgens het drietal op de plank. Wel is inmiddels de tweede EP opgenomen bij Patrick Delabie (o.a. Scoundrels) van Studio 195, iets wat eigenlijk niet eens zo op de planning stond. Koreman: “In de kern willen we vooral lekker muziek maken en het idee dat je iets opnieuw moet spelen vind ik lastig. Vaak is de eerste take al meteen de beste. Daarom doen we ook alles live inspelen met alleen de zang nog achteraf. En ik vind het soms nog wel lastig om mijn impuls te onderdrukken van ‘ho, stop maar, opnieuw!’. Neem bijvoorbeeld ‘Everything’; Gerton zette zijn gitaar een fractie te laat in en ik moest mij inhouden, maar vind het achteraf dan wel erg vet geworden.”
Lowie: “Ik moet zeggen dat het opvalt dat Vincent meer van het loslaten is geworden. Jij bent altijd van het beheersen geweest”, Koreman grinnikt: “Da’s vriendelijk!”, waarop Lowie reageert: “Nee, ik maak er een compliment van, want dit is de reden waarom je met andere mensen bent gaan samenspelen. Input ontvangen van anderen en niet alles hoeven te conformeren naar jouw wensen en dat het jou juist verwonderd.” Koreman knikt: “Ik heb lange tijd alleen maar solo muziek gemaakt en ik was al eventjes dat gevoel kwijt dat bij sociale interacties komt kijken. Even in het moment zijn. Ik heb het wel tussendoor geprobeerd door te vragen of ik bij Dead Neanderthals mocht meespelen, maar”, Govers: “Die wilden niet overgenomen worden!”, Koreman lacht hardop: “Die wilden niet overgenomen worden.”

Meer verwondering
Kijk naar de hoezen van Frog Poison en het is wel duidelijk waar de inspiratiebronnen vandaan komen: afbeeldingen van anarchistische magazines uit de vroege jaren 80 en ook die thematiek komt terug in de teksten. Koreman: “Ik heb het gevoel dat we altijd in een cyclus terechtkomen zoals we die van de jaren 80 kennen. Koude Oorlog, AI-warfare en postpunk is weer terug, al stoort het mij wel van de nieuwe lichting dat het stukje ‘punk’ naar de achtergrond verdwijnt. Het moet zo gezellig blijven en ik wil juist dat het confronterend moet zijn. In ‘Everything’ zing ik over een buurman die een Tesla rijdt en een tweede huis voor zijn dochter koopt omdat het zo’n goede investering is. En ik wil niet te vaak het woord ‘vroeger’ gebruiken, maar een ander lied gaat over hoe jongeren nu in een online val terechtkomen en niets meer binnenkomt, terwijl vroeger je nog allemaal leuke subgroepen had.”
Govers vult aan: “Ik denk dat onze generatie daar toch ook schuldig aan is. Wij bieden ze niets anders aan en dat proberen we juist met Frog Poison te doen. Mensen aanzetten tot vragen stellen, verwondering, diepgang en experiment aansporen.” Koreman: “Ik denk dat we het internet al veel eerder hadden moeten slopen. Tot 2014 was het heerlijk om over de hele wereld te connecten met mensen en je voorliefde voor Japanse noise uit 1984 met elkaar te delen, maar sindsdien is het echt gewoon klaar. Wat we vroeger - oh daar ga ik weer - bespraken in de repetitieruimte tegenover nu, dat zijn heel andere dingen en dat ga je terug horen en zien bij onze releases.”

Dat opnemen al niet echt op de planning stond, maakt benieuwd: hoe kijken de Tilburgers aan tegen live spelen? Koreman neemt het woord: “We hebben het gehad over misschien een plaatpresentatie, één of twee shows. Dat zijn we ook wel een beetje verschuldigd aan de mensen die het allemaal van ons hebben moeten aanhoren.” Govers grapt tussendoor: “Wat een herrie, papa!”. Koreman: “Maar dat zou dan wel een avond worden met bevriende bands, geen 013-show, maar op een plek die beter past. Maar geen druk, we beloven niets, we doen dat pas als we allemaal het een goed idee vinden.”
