Bevlogen Ares tilt Hall of Fame naar hogere Schotse sferen

Oosterhoutse rapper trapt deel twee van tour af in thuisstad

-
  • Giel Selsig

Na zijn album ‘Phantom’ uit 2023 was Rens ‘Ares’ Ottema het naar eigen zeggen kwijt: hij werd nergens meer enthousiast over en wilde eigenlijk stoppen. Dus zocht hij elders. Hij verliet de bewoonde wereld en vond zijn toevlucht in de Schotse Hooglanden, de plek waar een deel van zijn roots liggen. Die rust en stilte, in combinatie met therapie, zorgde voor zijn meest persoonlijke, haast autobiografische coming-of-age album ‘Andere Man’. Afgelopen donderdag trapte hij het tweede deel van de tour van zijn achtste studioalbum af in zijn thuisstad op de planken van Hall of Fame.

Maar voordat we mogen luisteren naar de introspectieve teksten van Ares, mag de 20-jarige Morris aftrappen, een rapper die aangesloten is bij 162Studios. Iedereen op het podium vanavond draagt 162Records merchandise, het is het in Tilburg gevestigde onafhankelijke label van Ares en daar legt hij later graag nog een extra nadruk op: “We zijn independent, koop vooral wat merchandise, want dan kunnen we Noah’s Ark en TopNotch blijven neuken”. Terug naar Morris; want met zijn jazz en koper doordrenkte sound, gedragen door zachte lofi drums en een nasale stem die daar naadloos op aansluit, weet hij de halfgevulde Hall of Fame goed op te warmen. Dit komt in stroomversnelling als Laurens Vermetten AKA Lau het podium betreedt om samen het nummer ‘Dicht Bij Mezelf’ te doen. De artiesten hebben zichtbaar plezier en dat resoneert naar het publiek, maar tot een echt hoogtepunt komt het niet. De gespeelde nummers klinken strak en zijn prettig om naar te luisteren, maar missen voor het oog op dit punt nog aan bevlogenheid, overtuiging, en zelfverzekerdheid.

-
© Sanne van Hoof

Dan is het tijd voor de hoofdact. Wat als eerste opvalt is het grote scherm op de achtergrond; als verlengstuk van het album Andere Man maakte hij een film, genaamd Noorderzon. Opgenomen in en bestaande uit beelden van die eerdergenoemde Schotse Hooglanden. Wat destijds fungeerde als decor tijdens het schrijven, opnemen en produceren, denk aan adembenemende landschappen, paarden, schapen en vissersdorpjes, wordt ook nu gebruikt als decor. Maar eerst moet Ares het publiek vragen om wat stappen naar voren te zetten: “Ik zit hier toch al lang genoeg voor in de game?” Klopt. Zo’n 14 jaar alweer. En dus luistert het publiek. Bij het openingsnummer ‘Cement’ zet zijn onnavolgbaarheid, hoge woorddichtheid en indrukwekkende flow meteen de toon voor vanavond. Met een zekere vaart tussen de nummers neemt hij je mee door zijn zoektocht, gesterkt door de beelden op de achtergrond.

-
© Sanne van Hoof

Er zit een behoorlijke verscheidenheid tussen de nummers van het album. Ronduit vreemde en unieke taalvondsten worden afgewisseld met bijna zeurderige en met autotune doorspekte vocalen. Hoewel het soms wat onsamenhangend lijkt, voelt het geheel met de tijd steeds logischer. Dat hoor je ook in ‘Psychologische Oorlog’; een nummer dat je even twee keer laat denken over algoritmen en influencers. Het krijgt een compleet ander gevoel als de naar Ares’ zeggen ‘Jimi Hendrix van Brabant’, ofwel Maurits Kerkow, een flinke portie distortion op zijn gitaar zet en die naam weinig eer afdoet. Even later flipt zijn vaste kompaan, toetsenist en tour-dj Dennis ‘Skiba’ Westerhout deze rauwere sound naar een soulvolle boombapbeat; het typeert de veelzijdigheid van de show. 

-
© Sanne van Hoof

Ares rapt met een zekere mate van urgentie: “Echte mannen huilen / fuck een masculiene take”. Het is een van de vele zinnen die blijven hangen. Een paar tunes later vertelt hij namelijk openhartig over de moeilijke periode van twee jaar geleden. Hoe hij er zonder zijn “familie achter zich, zusje en moeder er niet meer zou zijn”. Hij wordt zichtbaar emotioneel. Dat juist versterkend werkt voor het collectieve gevoel. “Het nummer ‘Alice’ heeft me geholpen in life”, vertelt een van de fans als hij de microfoon krijgt aangeboden. De jongen, we schatten hem net een paar dagen in de puberteit, staat al de gehele show vooraan en rapt het merendeel mee. “Eigenlijk doe ik die tune niet meer, maar voor jou, nee, voor jullie wil ik hem nog een keer doen”. En dat werpt haar vruchten af. Hoewel hij een Andere Man is geworden, lijkt het publiek nog vooral op te leven bij zijn oudere werk.

-
© Sanne van Hoof