Kneecap laat zien dat geëngageerd rappen niet moeilijk is
Drum, bass, principes - balaclava eromheen en je bent klaar

Als Maaskantje in Ierland had gelegen, dan was Kneecap daar vandaan gekomen. Dat is niet het geval, want dit hiphoptrio komt uit Belfast. Het regenachtige weer doet alleszins niet onder voor de Ierse begrippen en de Guinness staat koud dus dat laat de mannen meteen thuis voelen. Zo provoceren Mo Chara, Moglaí Bap en DJ Provaí erop los in de Main met hun nieuwste tracks van hun FENIAN-album.
Voorprogramma Fawzi x Smokaholic komen met een applaus op zonder nog maar een noot te spelen - hun reputatie als Palestijns rapper-producer duo gaat hen voor en ze krijgen meteen support. Altijd fijn als supportact. Verder dreunt de bas door elke vezel van je lichaam en tril je bijna uit je schoenen. Ook al is de Main maar half gevuld, het voelt hier toch als een rokerig achteraf gelegen toneel waarop urgentie en noodzaak een podium krijgen in de kleuren rood-wit-groen.


Voor de onoplettende kijker, wat context: een snelle wiki wijst uit dat een Fenian is een term uit de eind 19e, begin 20e eeuw dat zoveel betekent als een Ierse republikein die onafhankelijk wil zijn van Engeland. Dat sentiment is Kneecap ten voeten uit. Vanwege het eindeloze (en nog steeds nodige) scanderen van 'Free Palestine', een zwart-witte Keffiyeh-sjaal en een vermeende gedragen Hezbollah-vlag tijdens hun eerdere tours raakte met name Mo Chara in opspraak. Dit album was dé uitlaatklep voor hem om uit te leggen hoe hij daarna werd behandeld. Zo gaan onder andere 'Palestine' (samen met Fawzi ter ore gebracht), 'Cold at the Top' en 'Big Bad Mo' hierover. En dat weet het publiek ook – “Free Mo Chara, Free, Free Mo Chara” wordt angstaanjagend hard meegezongen.

De kleine opdonders van Kneecap hebben tijd voor geintjes: zo wordt de prijs van Guinness (voor de gelegenheid door 013 geserveerd á €8,70) belachelijk gemaakt: 'Those are Dublin prices!'. Het Groningse publiek afgelopen maandag in Oosterpoort was volgens het trio minder dan Tilburg, dus grappen ze meerdere malen 'Fuck Groningen!'. Eens zien of ze op woensdag hetzelfde zeggen in AFAS Live over ons vandaag. Maar naast alle streken, legt Kneecap perfect bloot hoe Noord-Ierland, zoals ze zelf zeggen, de eerste kolonie van Engeland was en nog steeds is. Het publiek weet hoe geterroriseerd de Noord-Ieren zijn en ziet ook de parallel tussen die Troubles en het conflict in Gaza. Het is ongelooflijk hoe dit trio kan vangen hoe het is om onderdrukt te worden en vervolgens een fanbase op kan bouwen die niks van de coupletten verstaat, maar alles voelt. Zoals ze zelf ook zeggen: “We didn't think we would make it past Derry!”

Opstand, opspraak, opstoet: met het liedje 'Carnival' komt alles aan bod. Dit is zeker het beste liedje van het nieuwe album, maar komt al als tweede voorbij in de set. Toch zit de aanstekelijke baldadigheid er meteen in. De laatste beat van het vorige nummer is nog niet gespeeld of DJ Provaí zet de volgende al in. Je zit vast in een club waarbij je niet kan ontkomen aan alles wat mis is met de maatschappij. Zo is het refrein van ‘Carnival’ – om even terug te komen op het punt – dus alomvattend:
There's a carnival coming to a town near you
Kneecap vs the Crown, so come here, you
Step up
And view their new attraction, circus of distractions
Away from their actions is where they will steer yo

‘Headcase’ is het moment wanneer de zaal he-le-maal kapot moet. De drum ’n bassgeluiden, de heftige lichten en trippy achtergrond zorgen voor een laatste spurt energie voor de mannen richting het einde manoeuvreren. Dit staat lijnrecht tegenover het begin, waar het rustigere ‘Better Way To Live’ nog prijkt als samenwerking met die andere grote Ierse naam: Grian Chatten (frontman Fontaines D.C.). Altijd fijn om hem even te zien op het scherm, zeker om de Fontaines-blues wat tegen te gaan die iedereen vorige week heeft opgedaan. De shirtjes en petjes van de Fontaines DC-merchtafel in de Kneecap-zaal zijn dan ook alom aanwezig.

Wat opvalt aan deze tour en dit album, is dat de Kneecap-sound wat meer op de achtergrond is. Waar bij 'Guilty Conscience', ‘Get Your Brits Out’ en 'H.O.O.D.' je niks anders kan doen dan mee bouncen op de opruiende beat, is die vibe alleen nog maar te voelen bij 'Liars Tale'. Andere nummers zoals 'Smugglers and Scholars' en 'An Ra' zijn meer gefocust op de tekst en dienen als een aanklacht aan de maatschappij. En al zijn die grotendeels in Gaelic, het sentiment blijft ijzersterk: onderdruk ons niet, want wij komen naar je toe.



