Flying Horseman trekt groot assortiment aan genres en attributen uit de kast
Antwerpse band haalt hele fanclub naar Tilburgse Paradox
Het vijfkoppige artrockcollectief Flying Horseman werd een goede vijftien jaar geleden opgezet rondom leadzanger en gitarist Bert Dockx. Na wat verschillende formaties te hebben doorstaan, stonden ze afgelopen woensdag in Paradox. Met de zussen Loesje en Martha Maieu op synths, keys en zang, en nieuwe leden Louis Evrard en Maximilian Dobbertin op drums en bas brengen ze hypnotiserende, filmische songs waarin dromerige indie, donkere folk en gruizige rock elkaar naadloos op rap tempo afwisselen.
Het publiek in Paradox is wat ouder dan wat je meestal verwacht bij een show van een indierockband, maar ze blijken allesbehalve per ongeluk binnen te zijn gewandeld. Nadat leadzanger Dockx zegt: “Jullie hebben ons waarschijnlijk niet eerder gezien”, klinkt meteen weerwoord uit de zaal. We hebben hier dus te maken met echte Flying Horseman-fans.
Met songs van het nieuwste album Anaesthesia (2025) bouwt het Antwerpse collectief langzaam op: van dromerige indie naar bezwerende rock, zonder ook maar één keer de greep op de zaal te verliezen. Ze openen met de titeltrack van het nieuwste album. De stem van de Dockx is warm maar onheilspellend tegelijk; hij praat niet veel, maar zingt alsof hij de hele ruimte één op één toespreekt. De wisselingen tussen de rustige, zweverige indiefolk en de hardere meeslepende rock houden het publiek scherp. Zodra je iets te ver wegdroomt bij een nummer komt er wel een weer harde kick of ruwe gitaar doorheen om je wakker te schudden en te laten dansen. Dat laatste is iets wat de fans in de zaal zich geen twee keer laten vertellen: er wordt flink gedanst.
Aan de linkerkant van het podium staat een van de zussen Maieu achter de keys, maar dat is zeker niet het enige wat ze doet. Er hangen maar liefst drie microfoons voor haar en in twee daarvan laat ze haar stemgeluid door de zaal galmen, het verweeft zich naadloos met de stem van haar zus op synths. Door de derde mic laat ze verschillende attributen klinken: een turquoise kinderxylofoon, een soort klankschaal en even later zelfs een heuse accordeon. Die bespeeld ze eerst ‘normaal’, maar daarna mag de lucht die door het uit- en intrekken van het instrument vrijkomt ook een rol spelen, wat zorgt voor een psychedelisch en expirimenteel effect.
Tegen het einde van de show spelen ze Ghostwriter van het tweede album Twist (2012), Dockx vertelt erover: “Deze hebben we volgens mij nog nooit in Nederland gespeeld”. En weer is het publiek niet schuw: “Echt wel! In Bergen op Zoom!”, “Ja, inderdaad!” klinkt uit het publiek. We zeiden het al: echte fans dus. Als Dockx aangeeft dat het laatste nummer van de set eraan komt wordt hij onderbroken door een harde “NEE”, maar na de toegift is het toch echt klaar. Kortom, als je het aan de Paradoxbezoekers van afgelopen woensdag vraagt: tijd om eens naar een show van Flying Horseman te gaan!